Η θωράκιση της χώρας είναι ένα διαρκές στοίχημα με αιχμή την αποτροπή και την προσαρμογή στα νέα γεωπολιτικά και αμυντικά δεδομένα. Το δωδεκαετές εξοπλιστικό πρόγραμμα της Ελλάδας που θα ανακοινώσει σήμερα στη Βουλή ο Πρωθυπουργός και θα εξειδικεύσει ο υπουργός Εθνικής Αμυνας έχει τα χαρακτηριστικά στρατηγικού βάθους και προοπτικής και μέχρι το 2037 θα αποτελεί το βασικό δόγμα με το οποίο θα κινηθούμε – με κόστος, όπως υπολογίζεται, μεταξύ 25 και 28 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Την όλη ατζέντα θα πρέπει να τη δούμε σε συνάρτηση και με τους νέους ασύμμετρους κινδύνους αλλά και με τη νέα πραγματικότητα που επιτάσσει τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης και το βάθεμα της ενιαίας αμυντικής της συνοχής. Υπό αυτή την έννοια έχει σημασία το πώς θα επιμεριστούν οι ειδικοί στόχοι και στο σκέλος του περαιτέρω εξορθολογισμού της Δομής των Ενόπλων Δυνάμεων και στο πεδίο των νέων παραγγελιών. Η δε ακόμη πιο σοβαρή παράμετρος είναι να επιμείνουμε στρατηγικά, ένα μεγάλο μέρος των οπλικών συστημάτων να είναι ελληνικής κατασκευής, ώστε να υπάρξει θετικό αποτύπωμα και στην Ελληνική Αμυντική Βιομηχανία, συνεπώς και στην οικονομία της χώρας.
Η άμυνα θα πρέπει να λογίζεται όχι ως προβληματική προέκταση του κράτους αλλά ως ευέλικτο μέρος της ίδιας της σταθερότητας της Ελλάδας σε ένα εξόχως επισφαλές διεθνές σκηνικό γύρω μας. Η θωρακισμένη χώρα είναι νησίδα σταθερότητας και μια σταθερή χώρα έχει τη δυναμική να αναπτύσσεται.