«Το παιδί μου είναι ζωντανό. Η καρδιά του χτυπά. Και όσο χτυπά, του αξίζει ασφάλεια και αξιοπρεπής φροντίδα» – Μια μητέρα που ζητά αξιοπρεπή νοσηλευτική φροντίδα – Η ιστορία του Νικόδημου αναδεικνύει τη σοβαρή έλλειψη δομών και μονάδων αυξημένης φροντίδας για χρόνιους ασθενείς που χρειάζονται συνεχή ιατρική παρακολούθηση
Η συνάντηση με τη μητέρα του Νικόδημου έγινε σε κλίμα συγκίνησης και σιωπηλής έντασης. Οι λέξεις έπρεπε να ειπωθούν προσεκτικά, γιατί πίσω από κάθε φράση υπάρχει μια πραγματικότητα που μετρά ήδη δυόμισι χρόνια.
Στις 4 Οκτωβρίου 2023, λίγες ημέρες μετά τα 18α γενέθλιά του, ο Νικόδημος είχε ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα με τη μοτοσικλέτα του στην Παρεκκλησιά. Από εκείνη τη στιγμή η ζωή του άλλαξε για πάντα. Από εκείνη τη μέρα το ρολόι της ζωής του σταμάτησε και η μητέρα του ξεκίνησε τον δικό της καθημερινό αγώνα δίπλα του. Σήμερα, στα 20 του χρόνια, βρίσκεται σε κωματώδη κατάσταση και εξαρτάται πλήρως από ιατρική φροντίδα και μηχανική υποστήριξη.
Η μητέρα του θυμάται τις πρώτες στιγμές μετά το ατύχημα.
«Είδα το παιδί μου σε εικόνες που καμία μητέρα δεν θα ήθελε να δει. Υπήρχε εκτεταμένη αιμορραγία στον εγκέφαλο και η κατάστασή του ήταν εξαιρετικά κρίσιμη».
Αρχικά μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Λεμεσού και στη συνέχεια στο Νοσοκομείο Λευκωσίας, όπου υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση. Για μήνες το νοσοκομείο έγινε το δεύτερο σπίτι της μητέρας του. Δέκα μήνες μετά το ατύχημα μεταφέρθηκε σε εξειδικευμένο νοσοκομείο στη Γερμανία. Εκεί οι γιατροί μίλησαν με απόλυτη ειλικρίνεια για την κατάσταση της υγείας του. «Μου είπαν ότι η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη. Ότι από ιατρικής άποψης καλύτερα δεν θα γίνει και ότι με τον χρόνο μπορεί να υπάρξουν επιπλοκές. Ήταν μια αλήθεια πολύ δύσκολη να την ακούσει μια μητέρα, αλλά την άκουσα».
Τον Δεκέμβριο του 2024 ο Νικόδημος επέστρεψε στην Κύπρο και από τότε νοσηλεύεται στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού.
Η μητέρα του βρίσκεται καθημερινά δίπλα του.
«Το παιδί μου δεν μπορεί να μιλήσει για τον εαυτό του. Για αυτό είμαι εγώ εδώ, για να λέω αυτά που δεν μπορεί να πει εκείνος».
Παρόλο που γνωρίζει τη σοβαρότητα της κατάστασης, η μεγαλύτερη αγωνία της δεν είναι μόνο η ασθένεια του γιου της αλλά το πού θα βρίσκεται και πόσο ασφαλής θα είναι. Πριν περίπου έναν χρόνο ο Νικόδημος υπέστη επεισόδιο ανακοπής. Η άμεση παρέμβαση των γιατρών της εντατικής του έσωσε τη ζωή. «Αν δεν ήταν εκεί οι γιατροί εκείνη τη στιγμή, αν δεν υπήρχε το μόνιτορ και ο εξοπλισμός της εντατικής, το παιδί μου δεν θα ζούσε σήμερα».
Για τον λόγο αυτό θεωρεί απαραίτητη τη συνεχή παρακολούθηση.
«Σήμερα η φωνή του Νικόδημου είναι το μόνιτορ. Μέσα από αυτό φαίνεται πώς λειτουργούν τα ζωτικά του όργανα. Αν κάτι πάει λάθος πρέπει να υπάρχει άμεση αντίδραση».
Η ίδια ξεκαθαρίζει ότι δεν έχει κανένα προσωπικό πρόβλημα με τους γιατρούς και τους νοσηλευτές που φροντίζουν το παιδί της. «Τους σέβομαι και τους εκτιμώ. Αναγνωρίζω την προσπάθεια που κάνουν καθημερινά οι γιατροί, οι νοσηλευτές και όλο το παραϊατρικό προσωπικό κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Όταν χρειάστηκε να παρέμβουν για να σώσουν τη ζωή του παιδιού μου το έκαναν. Το γνωρίζω και τους το αναγνωρίζω».
Η ανησυχία της, όπως εξηγεί, προκύπτει από τις συζητήσεις που γίνονται κατά καιρούς για πιθανή μεταφορά του παιδιού της εκτός εντατικής. Για τον λόγο αυτό έχει αποστείλει επιστολές προς τους αρμόδιους φορείς ζητώντας σαφείς απαντήσεις. Από το Προεδρικό υπήρξε άμεση ανταπόκριση και διαβεβαίωση ότι ο Νικόδημος θα παραμείνει στην εντατική. Ωστόσο, όπως λέει, αυτές οι διαβεβαιώσεις δόθηκαν προφορικά και όχι γραπτώς.
«Αυτό που ζητώ είναι ξεκάθαρο. Αν πρόκειται να μεταφερθεί κάπου αλλού, θέλω να μου δείξουν ποια είναι αυτή η δομή και να μου διασφαλίσουν γραπτώς ότι θα έχει την ίδια 24ωρη παρακολούθηση και ασφάλεια».
Στην προσπάθειά της να βρει εναλλακτική λύση, επικοινώνησε με διάφορες δομές φροντίδας. Όμως, όπως αναφέρει, καμία δεν μπορεί να αναλάβει έναν ασθενή με την κατάσταση του Νικόδημου. Και εδώ, όπως τονίζει, αναδεικνύεται ένα μεγαλύτερο πρόβλημα.
«Πιστεύω ότι το κράτος θα έπρεπε να έχει κατάλληλες δομές και μονάδες αυξημένης φροντίδας για χρόνιους ασθενείς όπως ο Νικόδημος, ανθρώπους των οποίων η κατάσταση δεν προβλέπεται να βελτιωθεί αλλά που εξακολουθούν να χρειάζονται συνεχή παρακολούθηση και ιατρική φροντίδα».
Η ίδια επιμένει ότι δεν ζητά κάτι παράλογο.
«Δεν ζητώ κάτι παράλογο. Ζητώ το αυτονόητο για το παιδί μου που βρίσκεται σε τόσο ευάλωτη κατάσταση: Να υπάρχει ασφάλεια. Κάνω αυτό που θα έκανε κάθε γονιός αν ήταν στη θέση μου. Προσπαθώ να διαφυλάξω και να προστατεύσω το παιδί μου».
Και καταλήγει λέγοντας, «Το παιδί μου είναι ζωντανό. Η καρδιά του χτυπά. Και όσο χτυπά, του αξίζει σεβασμός, ασφάλεια και μια αξιοπρεπής νοσηλευτική φροντίδα για να μπορεί να κρατά δυνάμεις και να αντέχει αυτή τη δύσκολη πραγματικότητα. Αυτό που περνάμε εγώ και το παιδί μου δεν θα το ευχόμουν σε κανέναν άνθρωπο. Το μόνο που ζητώ είναι να ξέρω ότι όσο ζει, θα βρίσκεται σε ένα περιβάλλον που μπορεί πραγματικά να τον προστατεύσει. Αυτό είναι το μόνο που ζητά μια μητέρα».
Η ιστορία του Νικόδημου αναδεικνύει ένα ευρύτερο ζήτημα που αφορά το σύστημα υγείας: την ανάγκη δημιουργίας κατάλληλων δομών και μονάδων αυξημένης φροντίδας για χρόνιους ασθενείς που χρειάζονται συνεχή ιατρική παρακολούθηση.
Η μητέρα του ελπίζει ότι η δική τους εμπειρία θα αποτελέσει αφορμή για προβληματισμό και για ουσιαστικές λύσεις στο μέλλον.
Το άρθρο «Η καρδιά του χτυπά, κι όσο χτυπά αξίζει ασφάλεια». Η μητέρα του Νικόδημου ζητά αξιοπρεπή φροντίδα για το παιδί της εμφανίστηκε πρώτα στο Cyprus Times.