Στην πραγματικότητα, η Ευρώπη δεν είναι το παράσιτο, αλλά ο χρηματοδότης της αμερικανικής ισχύος.
Την ώρα που ο Τραμπ κατηγορεί τους Ευρωπαίους ως παράσιτα και απειλεί με απόσυρση αμερικανικών δυνάμεων, η ίδια η αμερικανική ισχύς στηρίζεται στις βάσεις, στις υποδομές και στην πολιτική ανοχή της Ευρώπης – Η Αμερική δεν έχει στην Ευρώπη μόνο συμμάχους. Έχει και έδαφος που χρησιμοποιεί, λιμάνια που την εξυπηρετούν, βάσεις που τη διευκολύνουν και κυβερνήσεις που δίνουν πολιτική κάλυψη σε αυτή την παρουσία.
Όσοι παρακολουθούν την πορεία του Ντόναλντ Τραμπ από την πρώτη του κιόλας θητεία, ξέρουν καλά πως η διπλωματία για τον Πρόεδρο των ΗΠΑ δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα παζάρι στην αγορά του real estate. Μόνο που τώρα το παιχνίδι έχει γίνει πολύ πιο επικίνδυνο. Η πρόσφατη έκρηξη οργής του (από τις πολλές) εναντίον της Ευρώπης, την οποία χαρακτήρισε συλλογή από «παράσιτα» και «τζαμπατζήδες», επειδή αρνήθηκε να τον ακολουθήσει τυφλά στον πόλεμο κατά του Ιράν, δεν είναι απλώς μια ακόμα γραφική δήλωση. Είναι η επίσημη γραμμή μιας υπερδύναμης που συμπεριφέρεται ως ο απόλυτος «νταβατζής» στην Ευρώπη, απαιτώντας πληρωμή για μια προστασία που η ίδια χρησιμοποιεί για τα δικά της συμφέροντα. Εκνευρίζεται γιατί τα ευρωπαϊκά κράτη δεν τον ακολούθησαν στη τυχοδιωκτική πολιτική του, ξεχνώντας πως ο ίδιος επαναλαμβάνει συχνά πως μας χωρίς ένας υπέροχος ωκεανός!
Ποιοι είναι τα «παράσιτα»;
Το αφεντικό του Λευκού Οίκου έχει την εντύπωση πως οι αμερικανικές βάσεις στην Ευρώπη είναι ένα είδος φιλανθρωπικού ιδρύματος, γιατί στο δικό του μυαλό, οι Αμερικανοί στρατιώτες φυλάνε τα σύνορα των Ευρωπαίων, οι οποίοι κάθονται αναπαυτικά και απολαμβάνουν τα κοινωνικά τους κράτη. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ πιο κυνική και δυστυχώς για τον Τραμπ, τα στοιχεία τον διαψεύδουν και του χαλάνε την σούπα που έχει σερβίρει στους Αμερικανούς αλλά και σε μερικούς Ευρωπαίους.
Για παράδειγμα η αεροπορική βάση Ramstein στη Γερμανία, είναι ο σημαντικότερος στρατιωτικός κόμβος των ΗΠΑ εκτός αμερικανικού εδάφους. Είναι κτισμένη σε γερμανική γη, η οποία παραχωρείται εντελώς δωρεάν, ενώ το γερμανικό κράτος συνεισφέρει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο για τη συντήρηση και τις υποδομές της. Οι ΗΠΑ δεν θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν αυτή τη βάση πουθενά στον κόσμο. Κάθε επιχείρηση στη Μέση Ανατολή, την Αφρική και την Κεντρική Ασία περνάει από το Ramstein. Αν ο Τραμπ αποφάσιζε αύριο να «πάρει τα παιχνίδια του και να φύγει», η ικανότητα των ΗΠΑ να προβάλλουν την ισχύ τους στη μισή υδρόγειο θα κατέρρεε σαν χάρτινος πύργος.
Αλλά δεν είναι μόνο η Γερμανία. Η Βρετανία παρέχει και συντηρεί τη βάση Lakenheath, την οποία χρησιμοποιεί σχεδόν αποκλειστικά η αμερικανική αεροπορία. Η Ιταλία προσφέρει το Aviano και η Ελλάδα τη Σούδα. Πρόκειται για ευρωπαϊκή γη και ευρωπαϊκές υποδομές που υπηρετούν αμερικανικές επιχειρήσεις. Η Αμερική χρησιμοποιεί την Ευρώπη ως σταθερό αεροπλανοφόρο για να ελέγχει τον πλανήτη και μετά έχει το θράσος να ζητάει και «ενοίκιο» από τον σπιτονοικοκύρη.
Η Σούδα, η Νάπολη και ο 6ος Στόλος
Η σημασία της βάσης της Σούδας στη Κρήτη και των άλλων ελληνικών λιμανιών θα έπρεπε να είναι αυτονόητη για τον Τραμπ. Ο 6ος Στόλος των ΗΠΑ εξαρτάται απόλυτα από τα ευρωπαϊκά λιμάνια για καύσιμα, εφόδια και επισκευές. Χωρίς τη Σούδα, τη Νάπολη και τα έντεκα ελληνικά λιμάνια που χρησιμοποιούν, οι Αμερικανοί δεν θα μπορούσαν να έχουν καμία παρουσία στη Μεσόγειο, πόσο μάλλον να επηρεάζουν τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.
Είναι τουλάχιστον εξοργιστικό ο Πρόεδρος Τραμπ να μιλάει για «παράσιτα», όταν η ίδια η επιβίωση της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος εκτός των συνόρων της βασίζεται στην ευρωπαϊκή καλή θέληση. Στην πραγματικότητα, οι ευρωπαϊκές χώρες επιδοτούν περίπου το 1/3 του κόστους στάθμευσης των αμερικανικών δυνάμεων. Αν ο Τραμπ αύριο μετέφερε τους στρατιώτες του πίσω στις ΗΠΑ, ο Αμερικανός φορολογούμενος θα πλήρωνε πολύ περισσότερα από όσα πληρώνει σήμερα. Οι αμερικάνικες βάσεις δεν είναι δώρο στην Ευρώπη, είναι επένδυση της Αμερικής για να παραμείνει η μοναδική υπερδύναμη στον κόσμο κάτι που δυστυχώς επιτρέπει στον Ντόναλντ Τραμπ να συμπεριφέρεται ως νταής.
Το Ιράν και η άρνηση της υποταγής
Η παρούσα κρίση ξέσπασε γιατί η Ευρώπη, με επικεφαλής τη Γαλλία και τη Βρετανία, αρνήθηκε να εμπλακεί στον πόλεμο που ο Τραμπ ξεκίνησε εναντίον του Ιράν, χωρίς να ρωτήσει κανέναν, πλην του Νετανιάχου, ο οποίος δεν είναι Ευρωπαίος. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες κατάλαβαν εγκαίρως πως μια τέτοια σύρραξη θα προκαλούσε ενεργειακό χάος και προσφυγικές ροές που τα κράτη δεν θα μπορούσαν να αντέξουν. Ο Τραμπ όμως έχει αποδείξει πως συμπεριφέρεται σαν κακομαθημένος έφηβος που δεν δέχεται το «όχι». Θεωρεί πως επειδή «μας προστατεύει», οφείλουμε να γίνουμε αναλώσιμα πιόνια στο σκάκι που στήνει ο ίδιος χωρίς να έχει ιδέα για τις κινήσεις που θα κάνει. Και τις επιπτώσεις που θα υπάρξουν.
Ο εκβιασμός του είναι σαφής. Αν δεν βοηθήσετε στα Στενά του Ορμούζ, τότε μην περιμένετε να σας βοηθήσω εγώ με τη Ρωσία. Είναι μια λογική που δεν θυμίζει Πρόεδρο κράτους, αλλά νονό συμμορίας που πουλάει προστασία. Ξεχνάει όμως πως η πλειοψηφία των πληροφοριών που φτάνουν στη CIA και την NSA προέρχεται από ευρωπαϊκό έδαφος. Τα ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης στη Βρετανία, η παρακολούθηση των πυραύλων στη Γροιλανδία και οι νορβηγικοί σταθμοί ελέγχου κοντά στη Ρωσία είναι τα μάτια και τα αυτιά της Αμερικής και χωρίς αυτά, ο Λευκός Οίκος θα ήταν τυφλός.
Μαριονέτα του Πούτιν
Την ίδια στιγμή που ο Τραμπ επιτίθεται στους Ευρωπαίους επειδή δήθεν δεν προσφέρουν αρκετά στην ασφάλειά τους, ο ίδιος κάνει ότι μπορεί για να την υπονομεύσει. Η πίεση που ασκεί στην Ουκρανία να παραδοθεί και να παραχωρήσει εδάφη στη Ρωσία είναι το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να κάνει στον Βλαντιμίρ Πούτιν.
Είναι παραλογισμός να ζητάει από τους Γερμανούς, τους Γάλλους και τους Πολωνούς να πληρώνουν περισσότερα για το ΝΑΤΟ, ενώ οι ΗΠΑ ως επικεφαλής του ΝΑΤΟ ανοίγουν την κερκόπορτα στον άνθρωπο που απειλεί όλα τα γειτονικά του κράτη. Η στάση του Τραμπ απέναντι στη Ρωσία δείχνει πως η «προστασία» που πουλάει είναι προσχηματική και ψεύτικη. Στην πραγματικότητα, φαίνεται να ενδιαφέρεται περισσότερο για το πώς θα ικανοποιήσει τον φίλο του στο Κρεμλίνο, παρά για το πώς θα διασφαλίσει τη σταθερότητα της Ηπείρου που φιλοξενεί τα αμερικανικά στρατεύματα.
Δεν τον άντεξε ούτε ο Πάπας
Ακόμη και ο Αμερικάνός Πάπας Φραγκίσκος δεν άντεξε να παρακολουθεί σιωπηλός αυτόν τον κατήφορο. Από το Βατικανό, οι προειδοποιήσεις για την «ηθική κατάπτωση» της αμερικανικής πολιτικής έγιναν πιο έντονες από ποτέ. Ο Ποντίφικας χαρακτήρισε τη συμπεριφορά της Ουάσιγκτον ως «ντροπή», τονίζοντας πως η ειρήνη δεν μπορεί να είναι αντικείμενο συναλλαγής. Η κριτική του Πάπα στις μαζικές απελάσεις που ξεκίνησε ο Τραμπ στις αρχές του 2025 ήταν μόνο η αρχή. Τώρα, η σύγκρουση μεταφέρεται στο πεδίο της παγκόσμιας ασφάλειας, με το Βατικανό να υπενθυμίζει πως το να εγκαταλείπεις τους συμμάχους σου στην τύχη τους για λίγα δολάρια παραπάνω είναι μια πράξη που στερείται κάθε χριστιανικής και ανθρώπινης αξίας.
Ο Πάπας αντιλαμβάνεται αυτό που ο Τραμπ αρνείται να δει. Η ασφάλεια της Ευρώπης δεν είναι ένα εμπορικό προϊόν που αγοράζεται με το κομμάτι, αλλά το θεμέλιο της παγκόσμιας σταθερότητας. Όταν ο ισχυρός του πλανήτη συμπεριφέρεται με τέτοια αλαζονεία, το μόνο που καταφέρνει είναι να σπέρνει το χάος, το οποίο τελικά θα χτυπήσει και τη δική του πόρτα.
Ποιος στηρίζει ποιον;
Υπάρχει όμως και η οικονομική πτυχή που ο Τραμπ κρύβει επιμελώς από τους οπαδούς του στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Η Ευρώπη είναι ο μεγαλύτερος πελάτης της αμερικανικής πολεμικής βιομηχανίας. Τα δισεκατομμύρια που ξοδεύουν οι ευρωπαϊκές χώρες για να αγοράσουν F-35, πυραύλους Patriot και άρματα μάχης, είναι αυτά που κρατούν ζωντανές τις αμερικανικές βιομηχανίες όπλων. Αν η Ευρώπη αποφασίσει να στραφεί στη δική της βιομηχανία, ένα τεράστιο μέρος της αμερικανικής οικονομίας θα καταρρεύσει.
Στην πραγματικότητα, η Ευρώπη δεν είναι το παράσιτο, αλλά ο χρηματοδότης της αμερικανικής ισχύος. Η Ευρώπη παρέχει το έδαφος, πληρώνει για τις βάσεις, αγοράζει αμερικανικά όπλα και προσφέρει τις πληροφορίες που συλλέγει για την ασφάλεια των ΗΑΠ. Το αντάλλαγμα που παίρνει από τον Τραμπ είναι ύβρεις, εκβιασμοί και μια απειλή πως θα αφήσει τα ευρωπαϊκά κράτη στο έλεος του Πούτιν αν δεν του κάνουν όλα τα χατίρια και δεν του δώσουν και την Γροιλανδία.
Ο Ντόναλντ Τραμπ σήμερα δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας απομονωμένος ηγέτης που προσπαθεί να επιβάλει τη θέλησή του με εκβιασμό, αλλά οι συμμαχίες που βασίζονται στον εκφοβισμό και όχι στον σεβασμό, έχουν πάντα ημερομηνία λήξης. Η Ευρώπη, αργά ή γρήγορα, θα πρέπει να αποφασίσει αν θα παραμείνει ο υπάκουος ενοικιαστής ή αν θα πάρει τα κλειδιά του σπιτιού της στα χέρια της.
Το άρθρο Ανάλυση: Ο «νταβατζής» του Λευκού Οίκου και το ευρωπαϊκό ξενοδοχείο εμφανίστηκε πρώτα στο Cyprus Times.