Σαν σημέρα (17/04/2001) πριν από 25 χρόνια, η ομάδα Μπάσκετ του Αμαρουσίου πέτυχε έναν σπουδαίο αγωνιστικό άθλο. Αναδείχθηκε Κυπελλούχος Ευρώπης, κατακτώντας το τρόπαιο του Σαπόρτα.
Το γεγονός αυτό έχει χαραχθεί στη μνήμη κάθε φιλάθλου της καλαθοσφαίρισης και χαρακτηρίζεται από πολλούς ως έπος. Ο Γιώργος Μασλαρινός, παίκτης εκείνης της ομάδας, μιλάει στο tanea.gr για την ενότητα, την πίστη που διακατείχε το σύνολο του Βαγγέλη Αλεξανδρή, αλλά και για τα συναισθήματα και τις εμπειρίες που αποκόμισε από τη συγκεριμένη σεζόν.
Ο Γιώργος Μασλαρινός, ο οποίος αγωνίστηκε με μεγάλη επιτυχία σε ΠΑΟΚ, Μαρούσι και Παναθηναϊκό, πλέον υπηρετεί το άθλημα από τον ρόλο του προπονητή στην ομάδα του Πανσερραϊκού.
Ο Έλληνας κόουτς αναπολεί εκείνες τις στιγμές, εξιστορώντας, από την αρχή έως τον τελικό της Βαρσοβίας, την ξέφρενη πορεία του Αμαρουσίου προς τον τίτλο. Δίνει έμφαση στο οικογενειακό κλίμα του συλλόγου, αλλά και στην πεποίθηση που επικρατούσε εντός του κλαμπ ότι θα σηκώσουν το τρόπαιο.
Η κατάκτηση του Κυπέλλου Σαπόρτα με τη φανέλα του Αμαρουσίου αποτελεί την κορυφαία στιγμή της καριέρας σας ως παίκτης;
«Κάθε τρόπαιο έχει τη δική του αξία, όπως το πρωτάθλημα που κατέκτησα με τη φανέλα του Παναθηναϊκού, αλλά και το Κύπελλο Ελλάδας με εκείνη του ΠΑΟΚ.
Ωστόσο, αναλογικά με το μέγεθος που είχε το Μαρούσι εκείνη την περίοδο, μια συνοικιακή ομάδα που έφτασε να κατακτήσει έναν ευρωπαϊκό τίτλο, πρόκειται για κάτι πολύ δύσκολο να επαναληφθεί.
Γι’ αυτό και μνημονεύεται μέχρι σήμερα. Είναι μια ξεχωριστή στιγμή στην καριέρα μου, αν όχι η κορυφαία, σίγουρα μία από τις κορυφαίες».
Πότε αρχίσατε να πιστεύετε ότι στο τέλος θα είστε εσείς οι πρωταθλητές Ευρώπης;
«Στην πρώτη προπόνηση που κάναμε, ο κόουτς Αλεξανδρής μάς είχε πει ότι, αν είμαστε σοβαροί, το πιστέψουμε και έχουμε και λίγη τύχη, είναι πολύ πιθανό να φτάσουμε στον τελικό.
Εμείς οι παίκτες κοιταχτήκαμε με απορία. Εκείνος, όμως, το πίστευε από την πρώτη στιγμή. Καθώς προχωρούσε η σεζόν και βλέπαμε ότι κερδίζαμε πολύ καλές ομάδες, αρχίσαμε κι εμείς να το πιστεύουμε.
Αν συνεχίζαμε με την ίδια συγκέντρωση, μπορούσαμε να φτάσουμε μακριά. Άλλωστε, τρώγοντας ανοίγει η όρεξη».
Τι πιστεύετε ότι διέκρινε και ξεχώριζε την ομάδα σας, ώστε να φτάσετε σε αυτόν τον αγωνιστικό άθλο;
«Ήμασταν οικογένεια. Από την πρώτη στιγμή που ήρθα στην Αθήνα, όλοι με αγκάλιασαν. Οι συμπαίκτες μου με βοήθησαν να προσαρμοστώ, οι φίλαθλοι ήταν κοντά μας και ο πρόεδρος φρόντιζε να λύνει κάθε πρόβλημα.
Δεν είχες να ασχοληθείς με τίποτα άλλο πέρα από το μπάσκετ και ένιωθες μια ζεστασιά στην καθημερινότητα. Όταν συνεργάζεσαι με τέτοιους ανθρώπους, είναι φυσικό να δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό και αυτό φάνηκε και στο αποτέλεσμα».
Η πρόκριση σας στα ημιτελικά ήταν πράγματι τόσο εύκολη όσο μαρτυρούν τα αποτελέσματα, εντός και εκτός έδρας, απέναντι στη Βόννη;
«Με τη Βόννη κάναμε δύο πολύ καλά παιχνίδια. Κερδίσαμε σχετικά εύκολα τόσο στην έδρα μας όσο και εκτός. Στα νοκ άουτ, μπαίνοντας στην τελική ευθεία, βγάλαμε τον καλύτερό μας εαυτό.
Αυτοί οι αγώνες μάς έδωσαν μεγάλη ώθηση για τη συνέχεια».
Στον πρώτο ημιτελικό στο Καζάν ηττηθήκατε με 95-87. Κατά την επιστροφή σας στην Ελλάδα, επικρατούσε απογοήτευση;
«Στο Καζάν, αν θυμάμαι καλά, αντιμετωπίζαμε και αρκετά προβλήματα απουσιών. Παρ’ όλα αυτά, το παλέψαμε και υπήρχε πίστη. Σε κανέναν δεν πέρασε από το μυαλό ότι δεν θα προκριθούμε στον τελικό».
Πριν από την έναρξη του δεύτερου ημιτελικού στον Άγιο Θωμά, ο προπονητής σας, Βαγγέλης Αλεξανδρής, σας είπε κάτι για να σας τονώσει το ηθικό;
«Οι οδηγίες του προπονητή ήταν πάντα ίδιες: Nα μπούμε στο γήπεδο, να δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό και να μείνουμε πιστοί στο πλάνο. Αυτό φάνηκε και στους ημιτελικούς με την Ούνιξ Καζάν, όπου η πρόκριση ήρθε με ανατροπή. Η ομάδα παρέμενε ενωμένη σε κάθε συνθήκη».
Με το σκορ ισόπαλο και 11 δευτερόλεπτα να απομένουν για τη λήξη του τελικού, ο Νικολαΐδης εκτελεί δύο βολές. Ήταν η στιγμή που είπατε «το πήραμε»;
«Ο Σωτήρης δεν χάνει βολές. Ξέραμε ότι θα τις βάλει και τις δύο, οπότε ήμασταν σίγουροι».
Ποιος ήταν ο ρόλος σας μέσα στην ομάδα;
«Εκείνη τη σεζόν έπαιξα καταπληκτικά και έκανα πολύ καλά παιχνίδια. Ένιωθα άνετα στην ομάδα, είχα την πλήρη υποστήριξη του προπονητή και τη βοήθεια των συμπαικτών μου.
Δύο-τρία παιχνίδια με τη φανέλα του Αμαρουσίου ήταν από τα καλύτερα της καριέρας μου. Ήταν, συνολικά η καλύτερη σεζόν μου».
Πόσο σας βοήθησε αυτή η πορεία με το Μαρούσι στη μετέπειτα εξέλιξή σας ως παίκτη;
«Με βοήθησε πολύ. Στο Μαρούσι είχα πρωταγωνιστικό ρόλο και την ευκαιρία να ξεδιπλώσω το ταλέντο μου, ειδικά όταν αυτό συνδυάζεται με την κατάκτηση ενός ευρωπαϊκού τροπαίου».
Ο Τζίμι Όλιβερ πέτυχε 31 πόντους στον τελικό-θρίλερ, σχεδόν τους μισούς της ομάδας. Βλέποντας τη θέληση και το πάθος του, εσείς ως συμπαίκτες πεισμώσατε ακόμη περισσότερο για να τα καταφέρετε;
«Υπήρχε κάτι πολύ σημαντικό σε εκείνη την ομάδα: Όλοι ακολουθούσαμε πιστά τον ρόλο μας. Εγώ έπρεπε να περιορίσω τον καλύτερο παίκτη του αντιπάλου, ώστε να μειώσουμε την απειλή.
Ο Τζίμι είχε τον ρόλο να μας οδηγήσει επιθετικά. Ο καθένας έκανε αυτό που του αναλογούσε και έτσι ήρθε το αποτέλεσμα».
Πώς βιώσατε τους πανηγυρισμούς μετά την κατάκτηση και τι θυμάστε πιο έντονα από εκείνη τη βραδιά;
«Ήταν πολύ έντονα τα συναισθήματα. Οι πανηγυρισμοί ήταν πρωτόγνωροι για το Μαρούσι. Ο κόσμος που ήρθε με το τσάρτερ και πανηγύρισε έξαλλα μαζί μας.
Θυμάμαι ότι μέσα στον ενθουσιασμό πέταξα τα παπούτσια μου στην κερκίδα και δεν το θυμόμουν καν. Μετά από χρόνια, ένας φίλαθλος μού το θύμισε.
Αυτές οι στιγμές σε συνοδεύουν για μια ζωή. Αυτό που με χαροποιεί ιδιαίτερα, πέρα από τον τίτλο, είναι ότι διατηρώ σχέσεις με συμπαίκτες και ανθρώπους της ομάδας».
