ΚΑΛΕ, πού ζω εγώ και τι ακριβώς χάνω; Ή μάλλον… τι δεν προλαβαίνω να χάνω πλέον;
ΕΥΤΥΧΩΣ που υπάρχει και ο Κώστας Καραμάρκος και κάνει τον άτυπο ανταποκριτή της ελληνικής πραγματικότητας στην Αυστραλία, γιατί αλλιώς θα νόμιζαν στην Ελλάδα ότι η ομογένεια εδώ πέρα ζει ακόμα σε κατάσταση «souvlaki only on Sundays» και όλα είναι ειδυλλιακά, με φόντο ευλαβικές ψαλμωδίες και αργό γύρισμα στη σούβλα. Παρακολουθώ, λοιπόν, τις αναρτήσεις του Κώστα Καραμάρκου και μαθαίνω τι γράφουν τα ελλαδικά μέσα για την ομογένεια της Αυστραλίας και τι γίνεται στο Oakleigh.
ΕΙΔΑ, λοιπόν, σε βίντεο στην εφημερίδα «Τα Νέα» δεκάδες ομογενείς να κουβαλάνε σφαγμένα αρνιά στην… αγκαλιά (στο Oakleigh) και να τα πάνε για σούβλα.
ΟΧΙ σε καροτσάκια, όχι σε ψυγειάκια, όχι καν σε πιο διακριτικά food-delivery bags τύπου Uber Lamb. Στην αγκαλιά. Σαν να λέμε: «Το πήρα αγκαλιά γιατί το αγαπώ πριν το… γνωρίσω καλύτερα στη σούβλα».
ΚΑΙ κάπου εκεί, πέφτει η λεζάντα από τα «Νέα», που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν διαβάζεις ρεπορτάζ ή διαφήμιση του ελληνικού Πάσχα με slogan:
«Στους δρόμους της Μελβούρνης, Έλληνες περπατούν με τα αρνιά που αγόρασαν για το πασχαλινό τραπέζι. Μια εικόνα που συνδυάζει παράδοση, νοσταλγία και το ελληνικό Πάσχα… μακριά από την πατρίδα. Η ομογένεια κρατά ζωντανά τα έθιμα, όπου κι αν βρίσκεται».
ΚΑΙ λες: ναι, ωραία όλα αυτά, αλλά αν το δει κάποιος που δεν ξέρει ελληνική παράδοση, μπορεί να νομίσει ότι πρόκειται για κάποιο νέο extreme sport: «Urban Lamb Carrying Championship – Melbourne Edition».
ΦΥΣΙΚΑ, δεν άργησαν τα σχόλια από την Ελλάδα. Γιατί τίποτα δεν ενώνει περισσότερο τους Έλληνες από το να βλέπουν τι κάνουν οι Έλληνες του εξωτερικού και να σχολιάζουν σαν να είναι όλοι κριτές σε talent show εθίμων.
ΚΑΙ να σου ένας αναγνώστης που γράφει:
«Και; Τι το δείχνετε; Αυτοί μια χαρά κάνουν, εμείς εδώ θα τρώμε πέτρες σε λίγο…»
ΕΔΩ δεν έχουμε απλώς σχόλιο. Έχουμε υπαρξιακή κραυγή με γαρνιτούρα κοινωνικής απελπισίας. Είναι αυτό το ελληνικό «γιατί αυτοί κι όχι εμείς», που μπορεί να εφαρμοστεί από αρνιά μέχρι μετεωρολογικές συνθήκες.
ΚΑΙ πάνω εκεί έρχεται το σχόλιο του Καραμάρκου, που το καρφώνει με ακρίβεια laser:
«Μια ολόκληρη ζωή στα εύπεπτα, στα εύκολα, στα “ευπαρουσίαστα”… Γιατί ρε παιδιά;»
ΓΙΑΤΙ, όντως, υπάρχει μια τάση να θέλουμε την πραγματικότητα λίγο… φιλτραρισμένη. Να είναι ωραία, καθαρή, να μην έχει πολύ αίμα, πολύ ιδρώτα, πολύ αλήθεια. Να είναι σαν τηλεοπτικό Πάσχα: λίγο συγκίνηση, λίγο παράδοση, λίγο αρνί σε slow motion και όλα τέλεια.
ΚΑΙ μέσα σε όλα αυτά, εγώ κάθομαι και σκέφτομαι: τελικά, το αρνί δεν είναι το θέμα. Εμείς είμαστε.
ΠΑΜΕ τώρα σε άλλο επεισόδιο της ίδιας σειράς, αλλά με διαφορετικό πρωταγωνιστή και λίγο πιο… ψηφιακό σενάριο.
ΔΙΑΒΑΣΑ την επιστολή της Ελπίδας Κοτσάτου στον «Νέο Κόσμο» για τον «Άγιο Τραμπ» και εκεί πια καταλαβαίνεις ότι έχουμε μπει σε νέα θεολογική εποχή: την εποχή της τεχνητής αγιογραφίας.
ΔΙΟΤΙ, αν κάτι μάθαμε τελευταία, είναι ότι στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης δεν χρειάζεται ούτε νηστεία, ούτε προσευχή, ούτε θαύμα με την παλιά έννοια. Χρειάζεσαι απλώς καλό prompt.
ΚΑΙ έτσι, ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται σε εικόνα AI ως… γιατρός. Όχι απλώς γιατρός, αλλά κάτι μεταξύ γιατρού, influencer υγείας και ανθρώπου που θα σου πει «drink more water», ενώ ταυτόχρονα υπογράφει εκτελεστικό διάταγμα.
ΚΑΙ από εκεί, το πράγμα απογειώνεται: τον βλέπουμε να «θεραπεύει ασθενείς». Γιατί, προφανώς, αν δεν κάνεις ένα θαύμα στο timeline σου, κινδυνεύεις να σε ξεχάσει ο αλγόριθμος και να σε προσπεράσει κάποιος με πιο εντυπωσιακό content.
Η Καθολική Εκκλησία αντέδρασε έντονα. Λογικό. Υπάρχουν και κάποια όρια στο rebranding της θεολογίας.
ΚΑΙ κάπου εκεί, ένας αξιωματούχος μίλησε για «απαράδεκτο».
ΣΤΗΝ Ορθόδοξη πλευρά; Σιγή ιχθύος.
ΔΕΝ ξεχνάμε, άλλωστε, και την περίπτωση όπου ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος είχε παρομοιάσει τον Τραμπ με τον Άγιο Κωνσταντίνο.
ΚΑΙ φυσικά, η ιστορία ολοκληρώνεται με τον χρυσό σταυρό, τα χαμόγελα και εκείνη τη λεπτή αίσθηση ότι η διπλωματία πλέον έχει περάσει σε νέα εποχή.
Ο ίδιος ο Τραμπ, όταν ρωτήθηκε, είπε ότι νόμιζε πως ήταν «εγώ ως γιατρός».
ΙΣΩΣ το επόμενο στάδιο να είναι: «Trump as a Service».
Η ανάρτηση, βέβαια, κατέβηκε.
ΑΛΛΑ το θέμα δεν είναι το post.
ΚΑΙ εκεί είναι που κάπου χαμογελάς πικρά.
ΓΙΑΤΙ από το αρνί στο Oakleigh μέχρι τον AI «Άγιο Τραμπ», το νήμα είναι κοινό.
ΚΑΙ μέσα σε όλα αυτά, εγώ μένω με μια απλή απορία:
Θα πάμε φέτος το καλοκαίρι Ελλάδα;
Και αν ναι… πώς ακριβώς;
Με πραγματικό εισιτήριο ή με link;
Με βαλίτσα ή με cloud;
Ή μήπως με ένα ακόμη story που θα μας πει ότι «ήμασταν εκεί»;
Ανησυχείτε εσείς ή μόνο εγώ;
ΧΑΡΗΚΑ πραγματικά που ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος «δεν μάσησε τα λόγια του» και ζήτησε περισσότερα ελληνικά στις εκκλησίες μας.
ΦΑΙΝΕΤΑΙ ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η ελληνική γλώσσα αντιμετωπίζεται σαν κάτι προαιρετικό.
ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ, δεν χάσαμε μόνο τα αρχαία ελληνικά.
ΕΓΩ, στις περισσότερες παροικιακές εκδηλώσεις που πηγαίνω, ακούω μόνο αγγλικά.
ΤΟ πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι ότι αυτό συμβαίνει ακόμα και σε ελληνικά σχολεία.
ΚΑΙ μετά αναρωτιόμαστε γιατί η γλώσσα μας χάνεται.
ΜΠΡΑΒΟ, λοιπόν, στον Αρχιεπίσκοπο.
ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ, αύριο είναι του Αγίου Θωμά. Του Αγίου μου. Εγώ δεν πιστεύω σε τίποτα!
T.T.
The post Η Ελλάδα και οι Έλληνες του εξωτερικού appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.