Θέλω να πω κάτι για την κοπέλα που πέθανε εξαιτίας της εγκληματικής αδιαφορίας, της εγκατάλειψης, της αναισθησίας και της ανευθυνότητας των υποτιθέμενων «φίλων» της.
Συνειδητοποίησα ότι ήταν μόλις δύο-τρία χρόνια μεγαλύτερη από τον γιο μου, ο οποίος γίνεται 17 σε έναν μήνα. Αυτό σημαίνει ότι, όταν το παιδί μου ήταν μωρό, εκείνο το κορίτσι ήταν δύο-τριών ετών — πιθανόν να έπαιζε σε κάποια από τις παιδικές χαρές όπου πήγαινα κι εγώ τον γιο μου.
Δεν θα σταθώ στα κηρύγματα ηθικής που διάβασα, ούτε στις «εκθέσεις ιδεών» που γράφτηκαν με αφορμή τον θάνατό της. Συγκλονίζομαι, όμως, στη σκέψη ότι αυτό το κορίτσι ίσως να ζούσε, αν δεν το είχαν πετάξει σαν σακί σκουπιδιών σε ένα πάρκο.
Τα παιδιά μας σήμερα —και το λέω με πλήρη επίγνωση, καθώς έχω γιο σχεδόν στην ίδια ηλικία— μεγαλώνουν σε έναν κόσμο πολύ διαφορετικό από τον δικό μας. Έναν κόσμο που ούτε μπορούμε να κατανοήσουμε πλήρως ούτε να φανταστούμε. Και, πολλές φορές, δεν ξέρω καν τι να τον συμβουλεύσω.
Ο κόσμος αλλάζει με καταιγιστικούς ρυθμούς και εμείς, ως γονείς, συχνά μένουμε πίσω. Μας ξεπερνούν οι εξελίξεις, ο ρυθμός της ζωής, η δουλειά, οι ατελείωτες ώρες απουσίας — ώρες που για τα παιδιά καλύπτονται όλο και περισσότερο από την online παρουσία. Και μέσα σε όλα αυτά, μια κοινωνία που μας καλεί διαρκώς να γινόμαστε «project» του εαυτού μας: να μεγαλώνουμε γρήγορα —ειδικά τα κορίτσια— αλλά να μη γερνάμε ποτέ.
Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, σε όλους όσοι κατηγορούν, θα ήθελα να θέσω ένα ερώτημα: στα 18 ή 19 σας ήσασταν τέλειοι σε όλες τις επιλογές σας; Δεν κάνατε ποτέ λάθη από τα οποία απλώς σταθήκατε τυχεροί και δεν είχαν μοιραία κατάληξη;
Γιατί εγώ, στα 19 μου, έκανα βλακείες. Και απλώς στάθηκα τυχερή.
Θυμάμαι όταν, για πρώτη φορά, στα 19, έφυγα με πρόγραμμα Erasmus στη Γαλλία. Δεν είχα ξαναβγεί εκτός Ελλάδας. Και κατέληξα, στις 10 το βράδυ, να φύγω με αυτοκίνητο μαζί με τέσσερα άτομα — όλα αγόρια 19 έως 24 ετών — που είχα γνωρίσει το ίδιο πρωί σε μια αναρχική πορεία, για να πάμε σε συναυλία σε άλλη πόλη, 60 χιλιόμετρα μακριά.
Φυσικά, αν το παιδί μου έκανε το ίδιο —αν μου το έλεγε, γιατί εγώ στη μητέρα μου είχα πει ότι πάω για ύπνο— θα είχα πάθει τρία εγκεφαλικά και πιθανότατα θα έπαιρνα το πρώτο αεροπλάνο για να πάω να τον βρω.
Ναι, μπήκα σε αυτοκίνητο με αγνώστους. Στο 19χρονο μυαλό μου ήταν «μια χαρά παιδιά»: τα είχα γνωρίσει το ίδιο πρωί, με είχαν καλέσει σπίτι τους να φάμε, άρα όλα έμοιαζαν φυσιολογικά. Και τελικά πήγαμε σε μια underground συναυλία, διασχίζοντας ερημιές και χωράφια. Μπορεί κανείς να φανταστεί το σκηνικό και πού ακριβώς βρέθηκα.
Αν τα γράφω αυτά σήμερα, είναι επειδή δεν έπαθα τίποτα. Τα παιδιά όντως ήταν εντάξει, περάσαμε καλά, με γύρισαν σπίτι μου και αργότερα γίναμε φίλοι.
Όμως, θα μπορούσε να μην ήταν έτσι. Θα μπορούσε αυτή η ιστορία να έχει εντελώς διαφορετική εξέλιξη.
Και τότε όλοι θα έλεγαν: «τι ήθελε εκεί;», «καλά να πάθει», «πού ήταν οι γονείς της;» — όπως λένε τώρα για αυτή την κοπέλα.
Εδώ κάνουμε λάθη ακόμα και στα 50. Δεν θα κάνουμε στα 19;
Και φυσικά, επειδή δεν έπαθα κάτι τότε, το ανώριμο μυαλό μου συνέχισε για ένα διάστημα να υποτιμά τον κίνδυνο και να επαναλαμβάνει συμπεριφορές που θα μπορούσαν να έχουν σοβαρές συνέπειες. Δεν έπαθα — ήμουν τυχερή. Είχα και ένα ένστικτο που με προστάτευε, που μου έδινε τη δύναμη να απομακρυνθώ όταν κάτι δεν πήγαινε καλά.
Όμως αυτό το ένστικτο —και η τύχη— δεν είναι δεδομένα για όλους. Και τότε, τη δεκαετία του ’90, τα κοινωνικά δίκτυα δεν υπήρχαν για να κανονικοποιούν τέτοιες καταστάσεις.
Οπότε, τι θέλω να πω;
Ας είμαστε πιο φειδωλοί στις κρίσεις μας — ειδικά εμείς οι συνομήλικοι που σπεύδουμε να το παίξουμε αλάνθαστοι. Ίσως, κατά βάθος, να αναζητούμε τη διαβεβαίωση ότι εμείς είμαστε καλύτεροι, ότι μεγαλώνουμε τα παιδιά μας «σωστά», ότι σε εμάς δεν θα συμβεί.
Όμως δεν έχουν όλα τα παιδιά το ίδιο θάρρος να πουν «φεύγω». Δεν έχουν όλα την ίδια αίσθηση κινδύνου.
Και καμιά φορά δεν υπάρχει καμία «δίκαιη» εξήγηση. Καμιά φορά όλα εξαρτώνται από τη στιγμή, την παρέα, αλλά και από το πόσο ευάλωτος είναι κανείς εκείνη τη στιγμή.
Και, δυστυχώς, κάποιες φορές, ένα λάθος —μια κακή κρίση— δεν έχει επιστροφή.
The post Στα 19 μου, έκανα βλακείες αλλά στάθηκα τυχερή appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.