Ο άνθρωπος στέκεται αδύναμος απέναντι στο θάνατο. Ενώ παραδέχεται ο καθένας μας την εξέλιξη των όντων, την οντολογία μας, ότι δηλαδή ο θάνατος είναι η συνέχεια της γέννησης, και της ανάπτυξής μας, δεν μπορεί να συμβιβαστεί με το άγνωστο που ακολουθεί την πορεία των αγαπημένων μας προσώπων μετά την έξοδό τους από τα γήινα, και το κυριότερο τη φρικτή στέρηση που νιώθει με την απώλεια των αγαπημένων προσώπων μας που εγκαταλείπουν αυτό που μάθαμε να ζούμε μαζί τους δεκάδες χρόνια, ως οικογένεια, φίλοι και συμπολίτες. Βέβαια όλες οι Θρησκείες, ακόμη και οι Σκεπτικιστές και οι φιλοσοφίες και κοσμοθεωρίες που εμφανίσθηκαν διαφορετικά παρουσιάζουν και αναλύουν το μεταφυσικό πρόβλημα, δηλαδή, τη μεταθανάτια πορεία του ανθρώπου μας, την κάθοδό του στα έγκατα της γης ή στα ουράνια ή στο μεσοδιάστημα κατά την Καθολική Εκκλησία, αλλά τίποτε δεν μπορεί να θεραπεύσει, ακόμη κι ο χρόνος που «τα θεραπεύει όλα» δεν μπορεί να σβήσει, να ακυρώσει και να ρίξει στη λήθη την επίγεια πορεία μας, μικρή ή μεγάλη, φίλαυτη ή συμμετοχική.
Η Εκκλησία μας μαρτυρεί ότι ο άνθρωπος θρηνεί κι οδύρεται όταν αναφερθεί στο θάνατο, όταν τον νιώσει, όταν τον διαισθανθεί, γιατί στην αρχή δεν τολμούμε να πιστεύσουμε ότι χάσαμε τον άνθρωπό μας, ότι δεν θα είναι πλέον δίπλα μας κι ότι θα πορευτούμε την υπόλοιπη ζωή μας, χωρίς τα προσφιλή μας πρόσωπα που χάσαμε. Αυτά όμως ισχύουν για αυτούς που μένουν κι όχι για τους νεκρούς, αλλά όπως διακήρυξε ο μεγάλος σοφός παππούς μας ο Σωκράτης σε αυτούς που τον καταδίκασαν σε θάνατο, όταν τους έλεγε: «εγώ πηγαίνω να πεθάνω πειθαρχώντας στους νόμους της Πατρίδας, εσείς μένετε για να ζήσετε, ποιος από τους δυο μας όμως είναι ο ευτυχής, κανείς δεν το ξέρει!».
Θα ήθελα να προσθέσω ότι είναι φρόνιμο να υποστηρίξουμε ότι κι όταν ακόμη κάποιος έρχεται και ζει για λίγα χρόνια στη ζωή αυτή, πρέπει να θεωρείται τυχερός και ευτυχής, διότι πρόλαβε κι έζησε, διότι γνώρισε τον κόσμο, τη φύση από την οποία αναδύθηκε, τη θάλασσα, γνώρισε ανθρώπους με τους οποίους συνέζησε, διασταυρώθηκε στα πεζοδρόμια με χιλιάδες αγνώστους που έτυχε να γεννηθούν την ίδια εποχή. Ωστόσο, η ευτυχία και η επιτυχία ενός ανθρώπου που εγκαταλείπει τα γήινα είναι αυτό που δημιούργησε, αυτό που έπλασε, αυτό για το οποίο αγωνίστηκε και πόνεσε.
Ευτυχία είναι η δημιουργία της οικογένειας, το χαμόγελο και το κλάμα των παιδιών, το χάδι των εγγονών, το χαμόγελο ικανοποίησης του διπλανού που ένιωσε την αγάπη του ανθρώπου μας, όσο ζούσε. Ευτυχία και άθλος είναι να φεύγεις σε πλήρη εξέλιξη και προσφορά, να αποχωρείς με την ικανοποίηση ότι με τη σειρά σου δημιούργησες, γέννησες δικούς σου ανθρώπους, οι οποίοι με τη σειρά τους έφεραν δικούς τους απογόνους.
Η αείμνηστη Ζωή Ζάπρη ανήκει στην κατηγορία των τρισευτυχισμένων γυναικών που έζησαν και στάθηκαν γόνιμα και δημιουργικά απέναντι στη ζωή, στην οικογένεια, στην Ομογένεια και στην Πατρίδα. Στην Αυστραλία έφτασε το 1953, με την μητέρα της Εύα και τα πέντε αδέλφια της σε ηλικία μόλις πέντε ετών. Ο πατέρας της Κύπρος Ιακώβου είχε προηγηθεί στην εγκατάσταση στην Αυστραλία, όπως έκαναν τα πρώτα εκείνα χρόνια της μαζικής μετανάστευσης σχεδόν 300.000 Ελλαδικοί και Κύπριοι εκπατρισμένοι αδελφοί μας. Είχε την τύχη να γεννηθεί στον αρχαιότερο ελληνικό νεολιθικό οικισμό της Κύπρου μας, την Χοιροκοιτία και να ζήσει ως παιδί στη Μελβούρνη έχοντας την αγάπη των γονέων και των αδελφών της. Στάθηκε ακόμη πιο τυχερή να παντρευτεί τον νεαρό τότε Μακεδόνα από τον Δρυμό της Θεσσαλονίκης, Ιωάννη Ζάπρη, άτομο χαμηλών τόνων, ήπιο, αποφασιστικό και καλόγνωμο. Μαζί ξεπεράσαν τις πρώτες ημέρες της επιβίωσης, έστησαν το νοικοκυριό του, κι έφεραν στον κόσμο τέσσερα αγόρια κι εννέα εγγόνια. Στο οικογενειακό περιβάλλον η Ζωή και ο Γιάννης καταξιώθηκαν επιχειρηματικά, έστησαν ένα από τα καλύτερα τυπογραφεία της Αυστραλίας, το Ellikon Fine Printers με ετήσιες βραβεύσεις σε παναυστραλιανό επίπεδο, επέκτειναν τις εγκαταστάσεις τους και στήριξαν με τις επιχειρήσεις τις δεκάδες οικογένειες εργατών και συνεργατών τους. Αργότερα, δημιούργησαν την περίφημη πλέον εταιρεία οινοποιίας Sirpaz στους λόφους Wandin East, με εξαιρετικές εγκαταστάσεις εστιατορίου και δεξιώσεων με θέα τις οροσειρές της Βικτώριας. Η Εταιρεία Sirpaz σήμερα αναδεικνύεται ως μία από τις πλέον δημοφιλείς στην Αυστραλία και Ασία
Η Ζωή, ως μητέρα και μητριάρχισσα, αποτέλεσε τον στενό κι αρραγή σύνδεσμο με τα αγόρια και τις νύφες τους, προσέτρεχε να βοηθήσει, να μαγειρεύσει, να δεχθεί στο σπίτι της ή στην οικογενειακή φάρμα τους φίλους και συγγενείς της. Ο ρόλος και η προσφορά της προς την Ομογένεια είναι εξαιρετικά σημαντική και φιλάνθρωπη. Ενσωματωμένη στην αυστραλιανή κοινωνία, με πνεύμα διαπολιτισμικό, συνδέθηκε με φορείς αλληλεγγύης και φιλανθρωπίας προκειμένου να συνδράμει και να βοηθήσει στη ίδρυση και λειτουργία γηροκομείων, οίκων ευγηρίας και να συμβάλλει οικονομικά σε εράνους Ορθοδόξων ναών. Βαθιά θεοσεβής, γιόρταζε με τις τοπικές παραδόσεις τον Άγιο Φανούριο, τον Προστάτη της Χοιροκοιτίας. Συστρατεύθηκε με τις μητέρες στο Ivanhoe Grammar School και ως ηγέτειρα συνοργάνωσε εκδηλώσεις προς οικονομική ενίσχυση του σχολείου στο οποίο φοιτούσαν τα παιδιά της. Όταν αργότερα κλήθηκε από την ηγεσία του ΕΚΕΜΕ και τον αείμνηστο Ζήση Δαρδάλη, ανέλαβε ως ιδρυτικώς προεδρεύουσα της Εταιρείας των Φίλων του ΕΚΕΜΕ, η οποία αρχικά συνεδρίαζε στο Γραφείο των Συνεδριάσεων της Εταιρείας Ellikon. Και ήταν η εταιρεία αυτή που στάθηκε κύριος χορηγός σε θέματα εκδόσεων του ΕΚΕΜΕ στην περίοδο της δράσης του ακαδημαϊκού αυτού ιδρύματος. Αλλά και μόλις πρόσφατα, στις 9 Φεβρουαρίου 2006, ήταν και πάλι η Εταιρεία Ellikon Fine Printers και η οικογένεια Ζάπρη, που ανέλαβε ως κύριος χορηγός δωρεάν όλες τις εκτυπώσεις και εκδόσεις που κυκλοφόρησαν στους εορτασμούς της UNESCO Παγκόσμιας Ημέρας της Ελληνικής Γλώσσας.
Η Ζωή Ζάπρη, με τα σημερινά δεδομένα, δεν έφυγε πλήρης ημερών. Στα 78 χρόνια της, μάς άφησε την ανάμνηση να ζούμε με το χαμόγελο προς όλους, το χάδι της στοργής προς τους ανθρώπους που αγαπούσε, το υψηλό φρόνημα φιλοξενίας που την χαρακτήριζε, τη δεκτικότητά της, την πίστη της ότι δεν μπορούσε να εννοηθεί Ελληνικότητα χωρίς Ορθοδοξία κι Ορθοδοξία χωρίς Ελληνικότητα. Αγαπούσε χωρίς να περιμένει αντίκρισμα. Η αγάπη της ήταν ανιδιοτελής και ανεκτική, ακόμη και στα δύσκολα της ζωής της που κλήθηκε να αντιμετωπίσει. Σίγουρα όμως, εγκατέλειψε τη ζωή και την ανθρώπινη αυτή φύση μέσα στη οικογενειακή καταξίωση, ως σύζυγος, μητέρα και γιαγιά. Το πρόσχαρο χαμόγελό της και η γενναιοδωρία της, η συζυγική και μητρική αφοσίωση σίγουρα αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση σε όλους μας. Η Ζωή έζησε για να προσφέρει, έζησε για να δημιουργεί και δημιούργησε για να αφήσει πίσω της τα χνάρια μιας ζωής που δεν μπορεί να λησμονηθεί, δεν μπορεί να ξεχασθεί. Κι όσο αυτά είναι μαζί μας και μάς συνοδεύουν, η Ζωή θα παραμένει ανάμεσά μας ζωντανή, φωτεινό σημείο αναφοράς.
The post Ζωή Ζάπρη: Προσφορά και Δημιουργία appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.