Για πρώτη φορά, ο κορυφαίος φορέας των Ελλήνων στη Βικτώρια αντιμετωπίζει δημόσια ένα ζήτημα που συνεχίζει να επηρεάζει, να τραυματίζει και να αποξενώνει χιλιάδες ομογενείς και τις οικογένειές τους.
Στο πλαίσιο των εβδομαδιαίων Σεμιναρίων Ελληνικής Ιστορίας και Πολιτισμού, η Ελληνική Κοινότητα Βικτώριας θα φιλοξενήσει δημόσια συζήτηση για τη σεξουαλικότητα και τη διαφορετικότητα στις 30 Απριλίου, με τη συμμετοχή του Greek and Gay Support Network — ενός δικτύου στήριξης που αποτελεί καταφύγιο για τα μέλη του εδώ και πάνω από τρεις δεκαετίες.
Αυτού του είδους η συζήτηση, με τίτλο «Αγκαλιάζοντας την LGBTQIA+ Ελληνική μας Οικογένεια» (Embracing Our LGBTQIA+ Greek Family), στο πλαίσιο μιας κορυφαίας κοινοτικής οργάνωσης, είναι πολύ σημαντική, έστω και καθυστερημένη, δήλωσε στον «Νέο Κόσμο» ο John Tzimas, πρόεδρος του GGSN.
«Πίστευα ότι θα είχαμε πια αποσυρθεί», λέει με νόημα για την απογοητευτικά αργή πρόοδο, αλλά προσθέτει ότι «παρ’ όλα αυτά, είναι ένα ακόμη βήμα για την αποδοχή από την ευρύτερη παροικία».
Οι Έλληνες στην Αυστραλία, και ιδιαίτερα οι ηλικιωμένοι, εξηγεί ο Tzimas, ακολουθούν την καθοδήγηση των τοπικών συλλόγων και κοινοτήτων τους.
«Αυτούς ακούνε οι γονείς μας και οι περισσότεροι Έλληνες. Η Ελληνική Κοινότητα θεωρείται ο κορυφαίος οργανισμός, οπότε, αν μπορέσει εκείνη να δώσει το έναυσμα για την ανάπτυξη πολιτικών διαφορετικότητας που προωθούν την αποδοχή στα μέλη της, οι άλλες θα ακολουθήσουν».
ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΑ
Στα πρώτα χρόνια, το GGSN επικεντρωνόταν περισσότερο στην υγεία των μελών του και στην παροχή στήριξης.
«Μόνο τα τελευταία δέκα χρόνια αρχίσαμε να σκεφτόμαστε ότι όλα αυτά ήταν καλά και χρήσιμα, αλλά δεν έχει αλλάξει η νοοτροπία μέσα στην ευρύτερη ελληνική παροικία. Και όταν λέω παροικία, εννοώ και ανθρώπους με επιρροή, όπως ομογενείς στην πολιτική και σε άλλους τομείς, που θα μπορούσαν να προωθήσουν την αποδοχή».
Προσθέτει ότι, παρόλο που η προκατάληψη και η απομόνωση που βίωναν για δεκαετίες οι Έλληνες ομοφυλόφιλοι φαίνεται να υποχωρούν, το στίγμα, η αντίσταση και η αρνητικότητα εξακολουθούν να υπάρχουν μέσα στην παροικία, σε αντίθεση με τις κυρίαρχες στάσεις στην ευρύτερη αυστραλιανή κοινωνία, που έχουν προχωρήσει μπροστά.
Ο Tzimas αναφέρεται σε μισαλλόδοξες αναρτήσεις και σχόλια που βλέπει συχνά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
«Μπορείς κάπως να το κατανοήσεις όταν αυτά τα σχόλια προέρχονται από ηλικιωμένους Έλληνες 80-90 ετών, που ήρθαν εδώ τη δεκαετία του 1960 με μια συγκεκριμένη νοοτροπία, αλλά όταν βλέπεις ότι προέρχονται από ανθρώπους μόλις 40 ετών, αναρωτιέσαι γιατί».
Παρόλα αυτά, τα πράγματα έχουν βελτιωθεί, κυρίως επειδή όλο και περισσότερες οικογένειες επηρεάζονται.
«Είτε πρόκειται για τα εγγόνια τους, τα παιδιά τους ή τα αδέλφια τους που αποκαλύπτουν τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό, μόλις το ζήτημα αγγίξει την οικογένεια, ανοίγουν τα μάτια σου. Όπως συμβαίνει και με όλα στη ζωή… Μέχρι να σε αγγίξει κάτι προσωπικά, δεν το κατανοείς πραγματικά».
Παρατηρεί επίσης στους μεγαλύτερους Έλληνες πώς «με τον καιρό, σε όσες περισσότερες χριστουγεννιάτικες και πασχαλινές οικογενειακές συγκεντρώσεις βλέπουν ομοφυλόφιλα ζευγάρια, τόσο περισσότερο γίνεται φυσιολογικό. Και αυτό αποδεικνύει ότι εξαρτάται και από εμάς… να μην κρυβόμαστε, να δείχνουμε ότι βρισκόμαστε σε μια σχέση αγάπης».
Ο Tzimas αναφέρεται και στον παίκτη του AFL που πρόσφατα έγινε ο πρώτος άνδρας του αθλήματος να δηλώσει ανοιχτά ότι είναι ομοφυλόφιλος. «Αν δούμε περισσότερα τέτοια παραδείγματα, θα γίνει ευκολότερο για τη νεότερη γενιά να κάνει το ίδιο. Και σε αυτούς πρέπει να επικεντρωθούμε. Νέοι ομογενείς ομοφυλόφιλοι εξακολουθούν να υποφέρουν και να αγχώνονται για το πώς θα μιλήσουν στις οικογένειές τους για τη σεξουαλική τους ταυτότητα. Ακόμη κι αν τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα απ’ ό,τι ήταν για μένα, αυτό δείχνει ότι το στίγμα δεν έχει εξαφανιστεί».
Οι βασικές αξίες της παράδοσής μας περιστρέφονται γύρω από την οικογένεια, τη σύνδεση και τη φροντίδα. Όταν αυτές οι αξίες δεν αγγίζουν όλους, ολόκληρη η κοινότητα υποφέρει. Το στίγμα είναι αυτό που στέκεται εμπόδιο, ρίχνοντας τη σκιά του σε όλους: σε εκείνους που αποκλείονται, αλλά και σε άλλους που ίσως φοβούνται ότι, αν εκφράσουν κατανόηση και ενσυναίσθηση, μπορεί και οι ίδιοι να περιθωριοποιηθούν.
ΕΝΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΜΕ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
Σύμφωνα με τον Δρ Dino Hodge, ιστορικό κυπριακής καταγωγής, με σημαντική εξειδίκευση σε προγράμματα διαφορετικότητας και ισότητας και συντονιστή της επερχόμενης συζήτησης, «η ομοφοβία και η τρανσφοβία που εξακολουθούν να υπάρχουν αποτελούν ένα κληρονομημένο ζήτημα στην ελληνοαυστραλιανή κοινωνία».
Εξηγεί ότι αυτό δεν έχει αντιμετωπιστεί από τους οργανισμούς που εκπροσωπούν τον ελληνισμό της Αυστραλίας και, ως άμεση συνέπεια, πολλοί νεότεροι Έλληνες που ταυτίζονται ως LGBTQIA+ αισθάνονται αποξενωμένοι από την ελληνική κοινότητα.
Η ομοφοβία και η τρανσφοβία επηρεάζουν τους πάντες, τονίζει. Όχι μόνο το ίδιο το ομοφυλόφιλο ή τρανς άτομο, αλλά και τις οικογένειές τους. Και όταν επηρεάζονται οι οικογένειες, αυτό έχει αντίκτυπο στις σχέσεις μέσα στην ευρύτερη παροικία. Ως παράδειγμα αναφέρει τους γονείς του.
«Οι γονείς μου μετανάστευσαν τη δεκαετία του 1950. Παντρεύτηκαν και βάφτισαν τα παιδιά τους στην Εκκλησία, αλλά μέχρι τον θάνατό τους, πριν από λίγα χρόνια, σταμάτησαν πλέον να πιστεύουν στις θέσεις της Εκκλησίας για τα κοινωνικά ζητήματα».
Και οι δύο, αρκετά παραδοσιακοί και ενεργοί στην κοινότητα, επέλεξαν να δωρίσουν τα σώματά τους στην ιατρική έρευνα αντί να λάβουν χριστιανική ταφή.
«Οι γονείς μου αναγκάστηκαν να επιλέξουν ανάμεσα στη θρησκεία τους και την οικογένειά τους, και επέλεξαν την οικογένεια. Ως αποτέλεσμα, υπέφεραν και έχασαν αυτό το κομμάτι της κοινότητάς τους».
Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν οικογένειες που κάνουν την αντίθετη επιλογή και απορρίπτουν τα παιδιά τους.
«Γνωρίζω για πολλούς που αυτοκτόνησαν εξαιτίας αυτής της απόρριψης, και οι οικογένειές τους είναι συντετριμμένες για το υπόλοιπο της ζωής τους. Αυτή η καταστροφή συμβαίνει εξαιτίας της κληρονομημένης ομοφοβίας και τρανσφοβίας, που δεν έχουν θέση στον σημερινό κόσμο».
Μιλώντας με νέους γκέι και τρανς ομογενείς σήμερα — ανθρώπους γύρω στα 20 — ο Δρ Hodge παρατηρεί ότι δεν έχουν καμία σύνδεση με την ελληνική κοινότητα.
«Μου λένε ότι θρηνούν για την απώλεια της γλώσσας τους, μετανιώνουν για την απώλεια των οικογενειακών τους σχέσεων, αλλά δεν είναι διατεθειμένοι να συνδεθούν με μια κουλτούρα που δεν τους δείχνει σεβασμό».
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ
Το πρόβλημα, λέει ο Δρ Hodge, δεν είναι η σύγκρουση ανάμεσα στις παλαιότερες και τις νεότερες γενιές, ούτε φταίνε οι οικογένειες. «Το πρόβλημα προκύπτει όταν όσοι έχουν εξουσία αρνούνται να καταδικάσουν την προκατάληψη, τις διακρίσεις και το μίσος».
«Η πρόκληση για όλες τις κοινοτικές οργανώσεις είναι να προσαρμοστούν στις αξίες που σήμερα ασπάζονται ευρέως τα μέλη της κοινότητας, όλων των ηλικιών», κάτι που, λέει, δεν είναι δύσκολο με όλους τους πόρους που διαθέτει το Australian GLBTIQ Multicultural Council και το Diversity Council of Australia για να τους καθοδηγήσει.
«Η ουσιαστική υποστήριξη στην πράξη σημαίνει ότι όλοι οι ελληνικοί οργανισμοί οφείλουν να αναπτύξουν πολιτικές και στρατηγικές διαφορετικότητας που να δείχνουν ότι στηρίζουν τους γκέι και τρανς ομογενείς», εξηγεί ο Δρ Hodge.
«Στο Φεστιβάλ Αντίποδες, για παράδειγμα, θα έπρεπε να υπάρχει ένα περίπτερο διαφορετικότητας, όπου οι ελληνικές οργανώσεις συνεργάζονται με το GGSN για να δείξουν δημοσίως την υποστήριξή τους. Και όταν η μισαλλοδοξία και η προκατάληψη στρέφεται εναντίον ομοφυλόφιλων και τρανς ανθρώπων, οι ελληνικές οργανώσεις πρέπει να δηλώσουν ξεκάθαρα ότι δεν συμφωνούν με το μίσος και τις διακρίσεις».
«Αν οι ελληνικές οργανώσεις γυρίσουν την πλάτη τους στους ομοφυλόφιλους όσον αφορά την παροχή υπηρεσιών, στη στήριξή τους σε δύσκολες στιγμές, συμβάλλουν στον κατακερματισμό του Ελληνισμού στην Αυστραλία».
ΤΙ ΜΑΣ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ
Ως ιστορικός, ο Δρ Hodge αντλεί μια ευρύτερη προοπτική από τη σοφία των παραδοσιακών πολιτισμών: το πώς κατανοούσαν την ανθρώπινη φύση, αναγνωρίζοντάς την και τιμώντας την στο σύνολό της, αντί να τη χωρίζουν σε «αποδεκτή» και «μη αποδεκτή».
Στην Αρχαία Ελλάδα, όπως παρουσιάζεται από τον Πλάτωνα στο «Συμπόσιο», η ομόφυλη αγάπη περιγραφόταν ως φιλοσοφικά εμπνευσμένη και ακόμη και ως υψηλή μορφή έρωτα.
«Οι Αρχαίοι Έλληνες δεν “εφηύραν” τα φεστιβάλ Pride ή τις σημαίες του ουράνιου τόξου, γιατί — όντας σοφοί ως προς την ποικιλομορφία της ανθρώπινης φύσης — δεν είχαν ανάγκη από αυτά».
Το ίδιο ισχύει και για τους πολιτισμούς των Πρώτων Εθνών. «Όταν μιλάς με ανθρώπους αυτόχθονων πολιτισμών, σου λένε ότι η αίσθηση σύνδεσης μεταξύ όλων των ανθρώπων (χωρίς αξιολογικές κρίσεις) τους στήριζε για πολλά χρόνια. Η δύναμη του πολιτισμού τους προερχόταν από την εκτίμηση όλων των μελών της οικογένειας και της κοινότητας».
«Αυτό νομίζω ότι έχουμε χάσει», λέει ο ομογενής ιστορικός. «Έχουμε πάψει να εκτιμούμε όλα τα μέλη της κοινότητάς μας».
Αναρωτιέται «πώς είναι δυνατόν σήμερα να τιμούμε τόσο πολύ την πολύτιμη ελληνική μας κληρονομιά, αλλά ταυτόχρονα να συνεχίζουμε να διώκουμε αυτή τη μορφή αγάπης; Και γιατί επιτρέπουμε στην αδαή προκατάληψη να διαλύει οικογένειες;».
Η Ελληνική Κοινότητα Βικτώριας, λέει, αξίζει αναγνώριση για την ηγετική της πρωτοβουλία να αναζητήσει αυτή τη δημόσια συζήτηση.
Είναι, όπως το θέτει ο Tzimas, ένα ακόμη βήμα, και για τους χιλιάδες Ελληνοαυστραλούς που εξακολουθούν να το βιώνουν σιωπηλά, ένα βήμα που έχει αργήσει πολύ.
Το GGSN προσκαλεί τα μέλη της Ελληνικής Κοινότητας, τις οικογένειες και τους φίλους να παρακολουθήσουν τη σημαντική συζήτηση με θέμα «Αγκαλιάζοντας την LGBTQIA+ ελληνική μας οικογένεια», η οποία θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 30 Απριλίου, στις 7 μ.μ., στο Greek Centre (ημιώροφος, 168 Lonsdale Street, Μελβούρνη).
Η είσοδος είναι δωρεάν.
*Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στο info@greekandgay.com ή με τον Δρ Dino Hodge στο 0421 821 757, ή επισκεφθείτε την ιστοσελίδα https://www.greekcommunity.com.au/news/2026-greek-history-and-culture-seminars
The post Αντιμετωπίζοντας το στίγμα που ακόμη διχάζει την ελληνική παροικία appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.