Tα χρέη μιας ολυμπιακής κληρονομιάς

Οι 25οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες Μιλάνο – Κορτίνα ανήκουν πια στο παρελθόν, αλλά η περίφημη «κληρονομιά» που τόσο διαφημίζουν οι Αθάνατοι, είναι γεμάτη χρέη. Εξήντα εννέα ημέρες μετά το τέλος των Ολυμπιακών και 48 των Παραολυμπιακών Αγώνων στην Ιταλία, απεστάλη ο λογαριασμός στους διοργανωτές.

Παρά το γεγονός ότι η διοργάνωση Μιλάνο – Κορτίνα παρουσιάστηκε αρχικά ως μια βιώσιμη και μηδενικού κόστους, τελικά αφήνει πίσω της, σε πρώτη φάση, χρέη ύψους 310 εκατ. ευρώ. Τα 230 εκατ. ευρώ αφορούν πρόσθετα έξοδα τα οποία σχετίζονται κυρίως με καθυστερήσεις στις κατασκευές και προβλημάτων στις υποδομές και επιπλέον 80 εκατ. ευρώ σχετίζονται με τα μειωμένα έσοδα από χορηγίες, τηλεοπτικές συμφωνίες και πωλήσεις εισιτηρίων.

Η ΔΟΕ στην οποία προσέτρεξαν προς βοήθεια οι διοργανωτές, έκανε σαφές πως δεν πρόκειται να δώσει ούτε σεντ παραπάνω, αφού ήδη η συνολική προσφορά της ξεπερνά το ένα δισ. ευρώ, «ένα ποσό υψηλότερο από το συμφωνημένο», όπως δήλωσε εκπρόσωπός της. Ο αρχικός προϋπολογισμός της διοργάνωσης ήταν 1,4 δισ. ευρώ, ο οποίος όμως, όπως συχνά συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, ανέβηκε στο 1,7 δισ. ευρώ.

Σύμφωνα με τη συμφωνία για το κοινό πρόγραμμα μάρκετινγκ, το έλλειμμα θα πρέπει να καλυφθεί από την τοπική οργανωτική επιτροπή, το Ολυμπιακό Ιδρυμα: δηλαδή το ιταλικό κράτος, οι περιφέρειες Βένετο και Λομδαρδία, οι αυτόνομες επαρχίες Τρέντο και Μπολζάνο και οι δήμοι του Μιλάνου και της Κορτίνας. Το κράτος θα πρέπει να καλύψει το ήμισυ, αλλά οι περιφέρειες εξακολουθούν να διστάζουν. Σε μια προσπάθεια να κερδίσουν υποστήριξη, εκπρόσωποι του ιδρύματος ταξίδεψαν στη Λωζάννη, αλλά η απάντηση της ΔΟΕ ήταν κατηγορηματική. «Εχουμε ήδη συμβάλει σημαντικά, περισσότερο από ό,τι συμφωνήθηκε», δήλωσε εκπρόσωπος της ΔΟΕ, τον οποίο επικαλέστηκε ο ιταλικός Τύπος. «Η ευθύνη για τον λειτουργικό προϋπολογισμό των Αγώνων βαρύνει την οργανωτική επιτροπή Μιλάνο – Κορτίνα 2026».

Η ΔΟΕ επιμένει ότι το Ολυμπιακό Κίνημα έχει ήδη προσφέρει πρωτοφανή υποστήριξη, αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι η κατάρρευση του μοντέλου «μηδενικού κόστους», το οποίο εξαρτιόταν από εμπορικά έσοδα που δεν υλοποιήθηκαν. Η πίεση στο Ιδρυμα Μιλάνο – Κορτίνα 2026 αυξάνεται επίσης λόγω των ανεξόφλητων χρεών. Η Ιταλική Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή (CONI) και η Ιταλική Παραολυμπιακή Επιτροπή (CIP) διεκδικούν επίσημα την καταβολή 53 εκατομμυρίων ευρώ. Από αυτό το ποσό, 48 εκατομμύρια ζητούνται από την CONI για εμπορικά δικαιώματα και 5,4 εκατομμύρια από την CIP για το μάρκετινγκ των Παραολυμπιακών Αγώνων.

Το ίδρυμα έχει ήδη παραδεχτεί ότι δεν διαθέτει τα κεφάλαια για να διευθετήσει αυτά τα χρέη. Ο Λουτσιάνο Μπουονφίλιο, πρόεδρος της CONI και ο Μάρκο Τζούνιο Ντε Σάνκτις, πρόεδρος της CIP, ήταν σαφείς στις δηλώσεις τους. «Η CONI είναι ο πιστωτής και το Ιδρυμα Μιλάνο – Κορτίνα (MiCo) ο οφειλέτης», τόνισε ο Μπουονφίλιο, προειδοποιώντας ότι οι εγγυητές, συμπεριλαμβανομένου του κράτους, θα κληθούν να πληρώσουν εάν το χρέος δεν διευθετηθεί έως τις 31 Δεκεμβρίου.

Η διαμάχη χρονολογείται από μια συμφωνία του 2019, στην οποία η CONI και η CIP ανέστειλαν τις δραστηριότητες μάρκετινγκ για να δώσουν αποκλειστικότητα στην οργανωτική επιτροπή, με αντάλλαγμα ένα μερίδιο των εσόδων που δεν έφτασαν ποτέ. «Η MiCo δεν διαθέτει τους πόρους για να εξοφλήσει αυτό το χρέος», επιβεβαίωσε ο Ντε Σάνκτις, προσθέτοντας ότι η κυβέρνηση υποσχέθηκε να παρέμβει, αν και χωρίς καθορισμένη προθεσμία.

Το μέλλον της χρηματοδότησης των Ολυμπιακών και Παραολυμπιακών ομάδων της Ιταλίας περιβάλλεται από αβεβαιότητα, καθώς διακυβεύονται 14 εκατομμύρια ευρώ από την κρατική χρηματοδότηση. Το ποσό αυτό συνήθως διατίθεται για την υποστήριξη των ομάδων και τα μπόνους για την κατάκτηση μεταλλίων. Για πρώτη φορά, αυτά τα μπόνους ήταν αφορολόγητα. Τα ποσά για τους Ολυμπιακούς αθλητές ήταν 180.000 ευρώ για το χρυσό, 90.000 ευρώ για το ασημένιο και 60.000 ευρώ για το χάλκινο.

Στα Παραολυμπιακά αθλήματα, τα έπαθλα ήταν 100.000 ευρώ, 55.000 ευρώ και 35.000 ευρώ για το χρυσό, το ασημένιο και το χάλκινο μετάλλιο, αντίστοιχα. Τώρα που έσβησαν τα φώτα και κάθισε ο κουρνιαχτός από τη διοργάνωση οι Ιταλοί αναρωτιούνται: ποιος πρέπει να πληρώσει τον λογαριασμό;