Ο Μάρκο Νίκολιτς κατάφερε αυτό που έμοιαζε αδύνατο πριν από μερικούς μήνες και έκανε την ΑΕΚ πρωταθλήτρια στην πρώτη του σεζόν. Όπως και ο Ματίας Αλμέιδα το 2023, με την επιστροφή της ομάδας στη Νέα Φιλαδέλφεια. Το ίδιο και ο κορυφαίος μέχρι σήμερα προπονητής στην ιστορία της Ένωσης, ο Ντούσαν Μπάγεβιτς, το 1989 όταν σηματοδότησε το ξεκίνημα μιας χρυσής εποχής για τον σύλλογο. Και οι τρεις πέτυχαν κάτι μοναδικό και σπάνιο για τον Δικέφαλο.
Αν σταθούμε μάλιστα στα πρόσφατα, είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό πως οι δύο τελευταίοι προπονητές που ανέλαβαν την ΑΕΚ πέτυχαν αμέσως, κόντρα σε όλα τα προγνωστικά ειδικών και μη.
Ένα κοινό χαρακτηριστικό στις τρεις περιπτώσεις, είναι ότι όλοι πήραν τη δουλειά ύστερα από ένα πολύ άσχημο διάστημα για το κλαμπ. Ισως μάλιστα το έργο του Μπάγεβιτς να ήταν και το δυσκολότερο όλων καθώς τα προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει δεν ήταν μόνο αγωνιστικά. Η Ένωση προερχόταν από μία δεκαετία αποτυχιών, ο Στράτος Γιδόπουλος είχε μόλις αναλάβει το μάνατζμεντ και ο κόσμος αγωνιούσε για το μέλλον της ομάδας.
Η προετοιμασία άρχισε χωρίς μεταγραφές, κάποιοι παίκτες είχαν αποχωρήσει ενώ όχι απλά δεν γινόταν λόγος για πρωτάθλημα, αλλά η κουβέντα αφορούσε στην παραμονή.
Στα δύσκολα
Από την άλλη, Αλμέιδα και Νίκολιτς ανέλαβαν την ΑΕΚ σε πολύ κακή περίοδο μεν αγωνιστικά, αλλά χωρίς άλλα προβλήματα. Ο πρώτος είχε μάλιστα μπροστά του και την προοπτική της επιστροφής στην ιστορική έδρα της ομάδας, η οποία πολύ σύντομα αποδείχθηκε ευεργετική. Συνολικά λοιπόν, οι συνθήκες για τον Μπάγεβιτς το καλοκαίρι του 1988 ήταν πολύ πιο δύσκολες από τους επόμενους δύο προπονητές που κατέκτησαν τον τίτλο με το… καλημέρα.
Ένα κοινό ακόμα βέβαια είναι ότι σε όλες τις περιπτώσεις οι Κιτρινόμαυροι ήταν το αουτσάιντερ. Δεν είναι τυχαίο πάντως ότι οι παλιότεροι και όσοι έζησαν το πρωτάθλημα του 1989, το χαρακτηρίζουν μέχρι και σήμερα ως «το πιο μάγκικο».
Μία μεγάλη διαφορά στο τώρα σε σχέση με το 1988 αλλά και με το 2022 ακόμα, είναι η οργάνωση που υπάρχει στον σύλλογο. Συνδέεται και με τα προηγούμενα το συγκεκριμένο κομμάτι, αλλά εδώ μιλάμε και για κάτι περισσότερο από το οικονομικό.
Για πρώτη φορά η ΑΕΚ έδειξε να έχει ένα συγκεκριμένο ποδοσφαιρικό πλάνο και να πορεύεται βάσει αυτού. Ο Μάριος Ηλιόπουλος εμπιστεύτηκε τον Χαβιέρ Ριμπάλτα, εκείνος επέλεξε τον Νίκολιτς και οι τρεις τους συνεργάστηκαν άψογα οδηγώντας την Ενωση στον τίτλο. Αυτό μπορεί να μη λειτουργήσει στο μέλλον ή να φέρει και ακόμα μεγαλύτερες επιτυχίες. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα ακολουθήσει.
Η τύχη
Αυτό που μπορούμε όμως να καταγράψουμε με βεβαιότητα, είναι ότι για πρώτη φορά στην ιστορία της ομάδας, υπήρξε συγκεκριμένη κατεύθυνση και δεν προέκυψαν πράγματα συγκυριακά. Σε αυτό λοιπόν ο Νίκολιτς είναι πολύ τυχερός γιατί είχε το ιδανικό περιβάλλον για να δουλέψει.
Ο Αλμέιδα περισσότερο δημιούργησε ο ίδιος μια διαφορετική αύρα σε όλο τον οργανισμό μέσω των αποτελεσμάτων και του καλού ποδοσφαίρου παρά συνέβησαν πράγματα μέσω ενός πλάνου. Καταλαβαίνει βέβαια κανείς πως για πλάνο ούτε λόγος και την εποχή που ανέλαβε ο Μπάγεβιτς. Γι’ αυτό και το δικό του επίτευγμα θα είναι ίσως πάντοτε λίγο πιο ξεχωριστό από τα υπόλοιπα.
Κοινή συνισταμένη όλων, η Νέα Φιλαδέλφεια. Πόσο τυχαίο είναι άραγε ότι στα τέσσερα χρόνια που η ΑΕΚ επέστρεψε σπίτι της έχει κατακτήσει δύο πρωταθλήματα και έχασε άλλο ένα στο τελευταίο δευτερόλεπτο; Μέχρι το 2022 που άνοιξαν οι πύλες της «Αγια-Σοφιάς», η Ένωση είχε πάρει μόλις ένα πρωτάθλημα μακριά από τη φυσική της έδρα.
Εκείνο του 2018 στο ΟΑΚΑ. Ο Μπάγεβιτς κατάφερε να συσπειρώσει τον κόσμο που έτσι κι αλλιώς τον αγαπούσε για όσα είχε πετύχει ως ποδοσφαιριστής κατά το παρελθόν ενώ ο Αλμέιδα είχε την τύχη να είναι ο προπονητής της «Αγια-Σοφιάς». Με το που μπήκε η ΑΕΚ στο νέο γήπεδο, αυτομάτως άλλαξε στάτους και μεταμορφώθηκε και αγωνιστικά.
Το μεγάλο επίτευγμα
Ο Νίκολιτς έφερε τη συσπείρωση, λέξη που έμαθε και ο ίδιος στα ελληνικά, μέσα από τα αποτελέσματα. Κατάφερε να μεταφέρει την πίστη του στον κόσμο ο οποίος έφτασε στα πλέι οφ να γεμίζει το γήπεδο ακόμα και στις προπονήσεις. Χωρίς την ώθηση από τον κόσμο της, χωρίς τη δύναμη της έδρας της ίσως η ΑΕΚ να μην είχε καταφέρει να πάρει αυτό το πρωτάθλημα.
Γιατί τα… τσιμέντα μπορεί όντως να μην παίζουν μπάλα, αλλά για την Ενωση είναι πολύ διαφορετικό να αγωνίζεται στη Νέα Φιλαδέλφεια από οπουδήποτε αλλού. Το δείχνει η ιστορία.
Στο μεταξύ, εφέτος η ΑΕΚ κατέκτησε το πρωτάθλημα κόντρα στις προβλέψεις, αλλά το έκανε και με επιβλητικό τρόπο. Αν ρωτήσει κανείς δέκα οπαδούς της για το αν έπαιξε πιο καλό ποδόσφαιρο η ΑΕΚ του Αλμέιδα ή αυτή του Νίκολιτς, οι περισσότεροι πιθανώς θα πουν εκείνη του Αλμέιδα. Κι όμως, η εφετινή κατάφερε να τελειώσει την ιστορία δύο αγωνιστικές πριν από το φινάλε, έχοντας οκτώ βαθμούς διαφορά από τους διώκτες της. Με σούπερ ανταγωνισμό από Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ που στην αρχή θεωρούνταν τα μεγάλα φαβορί για τον τίτλο κι ενώ είχε να διαχειριστεί και την Ευρώπη μέχρι τον Απρίλιο.
Η ομάδα του Αλμέιδα είχε ένα… καρπούζι και από ένα σημείο και μετά έπαιξε με τον Παναθηναϊκό μοναδικό αντίπαλο για τον τίτλο. Εναν Παναθηναϊκό που δεν ήταν σε καμία περίπτωση μαθημένος στον πρωταθλητισμό όσο οι άλλοι δύο. Και σφράγισε τον τίτλο στην τελευταία αγωνιστική και μαθηματικά.
Η αγωνία του 1989
Από την άλλη, το 1989 τα πάντα κρίθηκαν στην προτελευταία στροφή. Το γκολ του Τάκη Καραγκιοζόπουλου στο ΟΑΚΑ έμεινε για πάντα στην ιστορία απέναντι σε έναν ισχυρό Ολυμπιακό που σφυροκοπούσε σε όλο το παιχνίδι, αλλά δεν μπορούσε να βάλει την μπάλα στα δίχτυα. Κατά κάποιον τρόπο, Καραγκιοζόπουλος… ντύθηκε φέτος ο Ζοάο Μάριο έστω κι αν το δικό του γκολ δεν είχε την ίδια κρισιμότητα από την άποψη ότι και με ισοπαλία η ΑΕΚ θα ήθελε μόλις έναν βαθμό στα επόμενα δύο ματς για να πάρει τον τίτλο.
Σε κάθε περίπτωση και οι τρεις προπονητές έγραψαν τη δική τους ιστορία στο κλαμπ, με τον Νίκολιτς να έχει την ευκαιρία να πετύχει ακόμα πιο σπουδαία πράγματα στο μέλλον. Το πιο σημαντικό εξάλλου διαχρονικά για την Ενωση είναι η διαχείριση της επιτυχίας. Αν ξεπεράσει και αυτό το εμπόδιο, τότε μόνο καλύτερες μέρες μπορούν να έρθουν.