Προχθές το βράδυ ήταν πάλι το Λονδίνο. Το Σάουθ Νόργουντ που γιόρτασε τις μέρες αφθονίας του αγγλικού ποδοσφαίρου. Και η Κρίσταλ Πάλας που διαδέχτηκε την Τσέλσι. Νέα κάτοχος στη σκυταλοδρομία του Conference League. H επόμενη της Premier League που βρέθηκε με ένα μεγάλο τρόπαιο στην αγκαλιά.
Μια εβδομάδα πριν ήταν η Άστον Βίλα που διαδέχτηκε την Τότεναμ στην αντίστοιχη του Europa League. Και είναι και η πρωταθλήτρια Άρσεναλ που αύριο στη Βουδαπέστη θα κοιτάξει στα μάτια την Παρί ΣΖ για την κούπα του Champions League. Αυτοκρατορία. Ή αλλιώς μια σύντομη υπενθύμιση.
Συμπληρωμένα 15 χρόνια πλέον, από το 2011 και πέρα υπήρξε μόνο μια φορά, μόνο ένα club που «έσπασε» το σερί της Big 5 – Αγγλία, Ισπανία, Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία– στα Κύπελλα Ευρώπης.
Ο Ολυμπιακός. Μια νύχτα σαν και αυτή. Δεκαπέντε χιλιόμετρα μακριά από τον Πειραιά, στη γειτονιά της Νέας Φιλαδέλφειας, κόντρα στη Φιορεντίνα (1-0). Τη νύχτα που δεν κοιμήθηκε κανείς: 29 Μαΐου 2024. Πότε πέρασαν αλήθεια δύο χρόνια…
«Το σκεφτόμουν και εγώ την Τετάρτη το βράδυ βλέποντας τον τελικό της Κρίσταλ Πάλας με τη Ράγιο Βαγιεκάνο. Πέρασαν δύο χρόνια και εγώ νιώθω ακόμη πως ήταν χθες – γέλια. Εδειξε μάλιστα κάποια στιγμή τους κατόχους και εμφανίστηκε μια φωτογραφία του Αγιούμπ (σ.σ. Ελ Κααμπί) με το τρόπαιο. Τι γκολ έβαλε…» επιβεβαιώνει ο Παναγιώτης Ρέτσος, ανοίγοντας το άλμπουμ με τις αναμνήσεις για «ΤΑ ΝΕΑ».
Μέλος της Eθνικής ομάδας, ο αρχηγός είναι από χθες σε αποστολή με το εθνόσημο για τα φιλικά με τη Σουηδία (4/6) και την Ιταλία (7/6). Πώς να μη συντονίσει το… ρολόι του όμως στην αντίστροφη μέτρηση για τα δεύτερα «γενέθλια». Και πώς να μην αφήσει τις σκέψεις του να τρέξουν πίσω. Στον δικό μας τελικό! Στην πιο μεγάλη στιγμή του ελληνικού ποδοσφαίρου σε επίπεδο συλλόγων. Στην πρώτη γραμμή της μάχης των 135 λεπτών – με τις καθυστερήσεις.
Ένας από τους τρεις – μαζί με τον Κώστα Φορτούνη και τον Κωσταντή Τζολάκη – που είχαν την ευλογία να κάνουν το ταξίδι ολόκληρο, από τις υποδομές του Ολυμπιακού ως το πιο μεγάλο βράδυ του. Και ένας από τους χιλιάδες που μπήκαν στον πειρασμό να δουν ξανά αυτόν τον τελικό.
Στο Βίλα Παρκ
«Σίγουρα δύο φορές τις πρώτες τέσσερις – πέντε ημέρες από την κατάκτηση. Και τουλάχιστον άλλες δύο φορές από τότε. Πάντα μόνος μου. Για όλες εκείνες τις στιγμές. Για την ατμόσφαιρα. Για το ακατόρθωτο που δεν περίμενε κανείς. Καλά – καλά ούτε και εμείς».
Αν υπήρχε μυστικό σε μια πορεία που ξεκίνησε Αύγουστο από τα προκριματικά του Europa League και κατέληξε τέλη του Μάη στη Νέα Φιλαδέλφεια; Όχι. Εκ του αποτελέσματος όμως συμπεραίνεις πως ίσως να προέκυψε στην πορεία. «Δεν βάλαμε στόχο τον τελικό, ούτε την κατάκτηση του τροπαίου.
Σε κάθε ματς, σκεφτόμασταν μόνο πώς θα καταφέρουμε να πάμε στο επόμενο. Αυτό ήταν όλο. Η αποφασιστικότητα. Και η πίστη μας που ολοένα και μεγάλωνε». Πότε κατάλαβε ο κορυφαίος Έλληνας στόπερ της Super league πως υπάρχει… ραντεβού με την Ιστορία; «Έπειτα από τη νίκη μας στο Βίλα Παρκ. Μια από τις μεγαλύτερες των τελευταίων χρόνων σε μια τόσο ισχυρή έδρα».
Απαραίτητη σημείωση; Την τελευταία τριετία σε 19 εντός έδρας παιχνίδια της στα Κύπελλα Ευρώπης η Άστον Βίλα έχει 17 νίκες, 1 ισοπαλία και 1 ήττα: Αυτή από τον Ολυμπιακό στο μαγικό 4-2 του πρώτου ημιτελικού. «Και η Άστον Βίλα εκείνη τη χρονιά ήταν στην τετράδα του πρωταθλήματος για το Champions League. Πάρα πολύ καλή ομάδα». Εκείνος ο Ολυμπιακός όμως ήταν… από άλλο ανέκδοτο.
«Ούτε στον καθρέφτη»
Μεταξύ μας; Και εκείνος ο Ρέτσος, το ίδιο. Δεν γίνεται να ξεχάσει κάποιος το 116΄ τη σέντρα του Σαντιάγκο Εσε και την κεφαλιά του Αγιούμπ Ελ Κααμπί που λες και… σταμάτησε τον χρόνο στον τελικό. Δεν γίνεται να ξεχάσει όμως και εκείνη τη σύγκρουση του
48΄. Η εναέρια μονομαχία του έλληνα στόπερ με τον Αντρέα Μπελότι. Και η σφοδρή σύγκρουση. «Έμεινα κάτω ζαλισμένος. Και όταν προσπάθησα να σηκωθώ, ζαλίστηκα ακόμη περισσότερο».Έκανε νόημα ο γιατρός της ομάδας στον πάγκο για αλλαγή.
Σηκώθηκε σε μια στιγμή ο Ανδρέας Ντόι από τον πάγκο και πέταξε τη φόρμα του αλλά «δεν το σκέφτηκα ούτε στιγμή. Έπρεπε να παίξω. Ήθελα να παίξω. Δεν θα μπορούσα να κοιτάξω ούτε στον καθρέφτη μου αν άφηνα την ομάδα. Έκανα νόημα ότι ήμουν καλά και γύρισα». Του θυμίζω ότι από εκείνο το σημείο και πέρα δεν έχασε μονομαχία. Ότι τελικά… έστειλε στον πάγκο για αλλαγή τον Μπελότι (59΄).
Μου λέει πως «το χτύπημα ήταν δυνατό και πραγματικά πονούσα για μέρες μετά τον τελικό». Είναι τέτοιος ο χαρακτήρας του όμως, που σπάνια θα ακούσεις «εγώ» από το στόμα του. «Όλα τα παιδιά έκαναν αυτό που έπρεπε. Για τον Ολυμπιακό. Για τους χιλιάδες που ήταν στις κερκίδες. Για τα εκατομμύρια των φιλάθλων μας».
Never Give Up
Ο Ολυμπιακός βρέθηκε στα νοκάουτ του Conference League, τερματίζοντας τρίτος στον Europa League όμιλό του πίσω από την κάτοχο του Conference League 2023, Γουέστ Χαμ και τη φετινή φιναλίστ του Europa League, Φράιμπουργκ. Στα νοκάουτ πέρασε πρώτα τη Φερεντσβάρος με δύο νίκες και έπειτα χρειάστηκε τη μεγαλύτερη ανατροπή στην ιστορία των Κυπέλλων Ευρώπης κερδίζοντας με 6-1 στο Νόβισαντ τη Μακάμπι Τελ Αβίβ.
Ακολούθησε η ραφωδία του Τζολάκη κόντρα στη Φενέρμπαχτσε με τη χρηματιστηριακή αξία ρόστερ της να φτάνει το μισό δισεκατομμύριο ευρώ. Και ύστερα πέρασε με δύο νίκες τη νέα κάτοχο του Europa League, Άστον Βίλα. Η δε Φιορεντίνα ήταν φιναλίστ του Conference League και το 2023. Κοιτάζοντας πλέον από την απόσταση που προκύπτει καταλαβαίνεις διαφορετικά το ποδοσφαιρικό μέγεθος της επιτυχίας ανάμεσα σε club που δεν βρέθηκαν τυχαία στο διάβα του.
«Έχει μεγάλη σημασία η συνέπεια στο ποδόσφαιρο. Να είσαι εκεί. Μεγάλη σημασία για τον σύλλογο. Και πραγματικά εύχομαι στα επόμενα χρόνια να καταφέρουμε κάτι ακόμη μεγαλύτερο. Να κατακτήσουμε και άλλο ευρωπαϊκό τρόπαιο» ανάβει τη σπίθα ο αρχηγός, υπενθυμίζοντας την εναρμόνισή του με μια από εκείνες τις σπουδαίες κουβέντες του Βαγγέλη Μαρινάκη. «Σε κάθε κορυφή που ανεβαίνουμε έχουμε την ευκαιρία να κοιτάξουμε πιο ψηλά» συνηθίζει να λέει ο διοικητικός ηγέτης των Ερυθρόλευκων.
Ο άνθρωπος που σε εκείνη τη διαδρομή, τη νύχτα του Ολυμπιακός – Μακάμπι Τελ Αβίβ 1-4 φώναξε πλάι του τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ και του ανανέωσε το συμβόλαιο. Που ζήτησε να φιλοτεχνήσουν ένα «never give up» γλυπτό που έκανε δώρο σε όλα τα μέλη της ομάδας. Το ίδιο μήνυμα που βλέπεις περνώντας την πύλη στο football factory του Ρέντη. Ο δικός του τρόπος, το δικό του όραμα άλλαξε την ευρωπαϊκή ιστορία του club. Και έφερε αυτό που η κερκίδα τραγουδούσε σαν «όνειρο τρελό» για δεκαετίες.
Μία λέξη για κάθε πρωταγωνιστή του τελικού του Conference League
Έπαιξαν 16 στον τελικό της 29ης Μαΐου. Και άφησαν το σημάδι τους ανεξίτηλο στην ιστορία του Ολυμπιακού και κατ’ επέκταση του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ζητήσαμε από τον Παναγιώτη Ρέτσο να τους θυμηθεί. Και να βάλει μια λέξη ταιριαστή πλάι τους για εκείνο το βράδυ στη Νέα Φιλαδέλφεια. Για το Ολυμπιακός – Φιορεντίνα 1-0 που κάποτε θα το διηγούνται στα εγγόνια τους. Δεν το αρνήθηκε. Εξαίρεσε όμως λογικά τον εαυτό του.
Κωνσταντίνος Τζολάκης: Κολόνα
Ροντινέι: Ψυχή
Νταβίντ Κάρμο: Γίγαντας
Φρανσίσκο Ορτέγκα: Ταχυδυναμικός
Σαντιάγκο Εσε: «Σκύλος»
Βιθέντε Ιμπόρα: Μυαλό
Ντανιέλ Ποντένσε: Σβούρα
Τσικίνιο: Συνδετικός κρίκος
Κώστας Φορτούνης: Ποιότητα
Αγιούμπ Ελ Κααμπί: Σκόρερ
Αντρέ Όρτα: Χρυσή αλλαγή
Κίνι: Αφανής ήρωας
Γιώργος Μασούρας: Ταχύτητα
Στεφάν Γιόβετιτς: Εμπειρία
Γιουσέφ Ελ Αραμπί: Εμψυχωτής