Ζώντας στην Αυστραλία, όλοι αναγνωρίζουμε ότι οι νεότερες γενιές των Ελληνοαυστραλών μεγαλώνουν μέσα σε μια αγγλόφωνη κοινωνία. Είναι φυσικό τα αγγλικά να αποτελούν την καθημερινή τους γλώσσα και είναι επίσης σωστό η Εκκλησία να βρίσκει τρόπους να επικοινωνεί ουσιαστικά μαζί τους. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να χαθεί ο ελληνικός χαρακτήρας της Ορθόδοξης λατρείας μας.
Αν πραγματικά θέλουμε να διατηρήσουμε την ελληνική γλώσσα στην Αυστραλία, τότε η Θεία Λειτουργία και οι ύμνοι πρέπει να παραμείνουν στα ελληνικά. Η Εκκλησία υπήρξε πάντοτε το σημαντικότερο στήριγμα της γλώσσας, της παράδοσης και της πολιτιστικής μας συνέχειας. Σε δύσκολες εποχές, είτε στην Τουρκοκρατία είτε στα πρώτα χρόνια της μετανάστευσης, η Εκκλησία κράτησε ζωντανή την ελληνική ψυχή μέσα από τη γλώσσα της λατρείας.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ορθόδοξη υμνολογία δεν είναι απλώς λόγια μεταφρασμένα από μια γλώσσα σε άλλη. Είναι μέρος μιας παράδοσης αιώνων, δεμένης με τη μουσική, το ύφος και τη βαθύτερη πνευματικότητα του Ελληνισμού. Όταν ακούγεται το «Τη Υπερμάχω», το «Χριστός Ανέστη» ή οι ύμνοι της Μεγάλης Εβδομάδας στα ελληνικά, μεταφέρεται μια εμπειρία που δεν μπορεί να αποδοθεί πλήρως με μετάφραση.
Είναι σαν να πηγαίνει κανείς στην όπερα και να ζητά να ακούσει την «Τραβιάτα» στα ελληνικά. Η ουσία του έργου είναι συνδεδεμένη με τη γλώσσα στην οποία δημιουργήθηκε. Το ίδιο συμβαίνει και με τη λειτουργική μας παράδοση. Η ελληνική γλώσσα μέσα στην Εκκλησία δεν είναι ένα απλό μέσο επικοινωνίας· είναι φορέας ιστορίας, μνήμης και πολιτισμού.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποκλείσουμε την αγγλική γλώσσα. Αντιθέτως, το Ευαγγέλιο, τα κηρύγματα και οι επεξηγήσεις μπορούν και πρέπει να γίνονται και στα αγγλικά, ώστε οι νέοι άνθρωποι και όσοι δεν γνωρίζουν καλά ελληνικά να κατανοούν το μήνυμα της πίστης. Η Εκκλησία οφείλει να αγκαλιάζει όλους τους πιστούς. Άλλο όμως η κατανόηση του λόγου και άλλο η αλλοίωση της ίδιας της λατρευτικής μας ταυτότητας.
Αν οι ύμνοι, οι λειτουργίες και η εκκλησιαστική ζωή περάσουν ολοκληρωτικά στα αγγλικά, τότε σε λίγες δεκαετίες η ελληνική γλώσσα θα περιοριστεί μόνο σε επετειακές εκδηλώσεις και νοσταλγικές αναφορές. Η Εκκλησία είναι ίσως ο τελευταίος ζωντανός χώρος όπου οι νέες γενιές μπορούν ακόμη να ακούσουν, να αισθανθούν και να αγαπήσουν τα ελληνικά.
Η διατήρηση της γλώσσας μας δεν είναι θέμα πείσματος ούτε άρνησης προσαρμογής στην αυστραλιανή πραγματικότητα. Είναι θέμα συνέχειας, σεβασμού και πολιτιστικής επιβίωσης. Και αυτή η συνέχεια περνά, αναπόφευκτα, μέσα από την ελληνική γλώσσα της Ορθόδοξης λατρείας.
ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΑΨΙΛΗ
(Oakleigh)
The post Η ελληνική γλώσσα στην Εκκλησία είναι ζήτημα ταυτότητας appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.