Στο ξεκίνημα της κρίσης ο Αλέξης Τσίπρας έστειλε το 2012 το ΠΑΣΟΚ στα τάρταρα λεηλατώντας τα σταθερά εκλογικά ποσοστά που είχε για περισσότερα από τριάντα χρόνια. Τώρα μοιάζει έτοιμος να του δώσει τη χαριστική βολή, οδηγώντας το σε δυσκολότερη θέση και από αυτή που βρέθηκε το 2012. Και φυσικά δεν θα φταίει για αυτό ο Τσίπρας που ποτέ δεν έκρυψε την αγάπη του για την εξουσία και πάλι κινείται με σκοπό την κατάκτησή της σχεδόν αμοραλιστικά – βαφτίζοντας το προσωποπαγές κόμμα του ΕΛΑΣ και απαξιώνοντας τους παλιούς του συντρόφους. Αυτή τη φορά θα φταίει το ΠΑΣΟΚ και η κοντόφθαλμη ανάλυση της πραγματικότητας από την ηγεσία του: και από τον Νίκο Ανδρουλάκη αλλά και από τους δελφίνους του.
Το ΠΑΣΟΚ χρόνια τώρα πιστεύει πως για να μεγαλώσει χρειάζεται το 1 εκατομμύριο (και βάλε…) ψηφοφόρους, που μεταξύ 2015 και 2023 εγκατέλειψαν τον ΣΥΡΙΖΑ – είτε μέσω της αποχής είτε με τη μετατόπισή τους σε άλλα κόμματα. Και ο Ανδρουλάκης και όλοι σχεδόν οι υπόλοιποι (από τον Χάρη Δούκα μέχρι τον Παύλο Γερουλάνο και από τον Κώστα Τσουκαλά μέχρι τον Ανδρέα Σπυρόπουλο που σηκώνουν το επικοινωνιακό βάρος…) μοιάζουν να πιστεύουν πως αυτό το κοινό θα ξανακάνει το Κίνημα μεγάλο και ότι θα πρέπει απλά να βρεθούν τα σωστά λόγια για να το κερδίσουν. Στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ αυτός ο οξύς λόγος κυριάρχησε – ακόμα και ο σοφός Ευάγγελος Βενιζέλος θέλησε να είναι καταγγελτικός. Μόνο που αυτή η επιλογή εξομοιώνει το ΠΑΣΟΚ με τον κάποτε δυνατό ΣΥΡΙΖΑ και υπογείως τονίζεται ως πρόβλημα η έλλειψη του μεγάλου λαϊκιστή που θα κάνει τον λόγο αυτό περισσότερο κατανοητό προσθέτοντάς του πάθος. Δεν είναι τυχαίο πως χρόνια τώρα όλοι μιλούν για τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ κι όχι για όσα το ΠΑΣΟΚ λέει.
Το ΠΑΣΟΚ δεν τολμά τρία χρόνια τώρα να υπενθυμίζει τη σχεδόν καταστροφική για τη μεσαία τάξη διακυβέρνηση του Τσίπρα: υιοθετώντας μέρος της ρητορικής του απλά τον δικαιώνει. Σήμερα που αυτός επέστρεψε, το ΠΑΣΟΚ βραχυκυκλώνει. Είτε με τη σιωπή του Ανδρουλάκη, είτε με την καταγγελία των δημοσκοπήσεων, είτε με δηλώσεις όπως αυτές του Χάρη Δούκα που μιλάει για μεγάλο αντιδεξιό μέτωπο με αρχηγό όποιον θα είναι δεύτερος τον παρακολουθεί αμήχανο.
Το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να έχει χάσει την αυτονομία του πολιτικού του λόγου – αυτό δηλαδή που το κράτησε ζωντανό τη δύσκολη περίοδο που στο τιμόνι του βρέθηκε η Φώφη Γεννηματά. Λένε ότι φταίει ότι δεν έχει ως αρχηγό κάποιον πρώην πρωθυπουργό ή κάποιον που να μοιάζει με αυριανό πρωθυπουργό, αλλά το μεγάλο πρόβλημά του είναι ότι απώλεσε το πολιτικό του στίγμα, αυτό που το διαφοροποιούσε από τον ΣΥΡΙΖΑ για χρόνια. Η σκηνή που οι βουλευτές του ψηφίζουν «παρών» για την ανανέωση της θητείας του κεντρικού τραπεζίτη Γιάννη Στουρνάρα είναι ενδεικτική: το ΠΑΣΟΚ αρνείται το ίδιο το ΠΑΣΟΚ.
Μπορεί να έρθει δεύτερο; Μπορεί γιατί στην επαρχία αντέχει. Αλλά είναι λάθος η ανάγνωση του παιχνιδιού. Ας πούμε ότι το ΠΑΣΟΚ βγαίνει δεύτερο κόμμα. Και τι θα γίνει; Θα πάει ο Τσίπρας να προσκυνήσει τον Ανδρουλάκη ως άλλος Σαούλ της Κεντροαριστεράς που είδε το φως γιατί απέκτησε ως συνομιλητή τον Σιακαντάρη; Ούτε κατά διάνοια! Θα μείνει στην άκρη για να υποδεχτεί τους κοινωνικά διαμαρτυρόμενους – αυτό έκανε και το 2012, αυτό ξέρει.
Το ΠΑΣΟΚ ήξερε άλλα. Ηξερε να μιλάει σε ένα κόσμο που ανησυχεί κι όχι απλά διαμαρτύρεται. Ηξερε να ακούει όποιους ήθελαν μια προοδευτικότερη διαχείριση της εξουσίας κι όχι την ισοπέδωση των πάντων. Ηξερε να πολιτεύεται στο όνομα ενός γενικού καλού, πράγμα που η ΝΔ δεν μπορεί να υποστηρίξει πνιγμένη στα σκάνδαλα κι ο Τσίπρας δεν ξέρει καν τι είναι καθώς πιστεύει ότι το καλό είναι αυτός. Το ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να γίνει κάτι άλλο. Και σήμερα μοιάζει με πρόβατο που περιμένει τον λύκο νομίζοντας πως θα κάνουν παρέα…