Υπάρχουν παίκτες που γεμίζουν το καλάθι και υπάρχουν παίκτες που γεμίζουν το παιχνίδι. Ο Τζος Χαρτ ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Και όσο εξελίσσονται οι τελικοί του NBA ανάμεσα στους Νικς και τους Σπερς, τόσο πιο έντονα έρχεται στο μυαλό μια μορφή από το παρελθόν:
Ο θρυλικός Ντένις Ρόντμαν.
Μπορεί να ακούγεται βαρύγδουπη η σύγκριση, αλλά οι ομοιότητες είναι εντυπωσιακές. Δύο παίκτες undersized για τις θέσεις τους, χωρίς το κλασικό επιθετικό ταλέντο των σταρ, αλλά με μια σχεδόν αρρωστημένη εμμονή στο ριμπάουντ, στην άμυνα, στις χαμένες μπάλες, στις βουτιές στο παρκέ και σε όλες εκείνες τις λεπτομέρειες που δεν χωρούν στα highlights, αλλά κρίνουν τα πρωταθλήματα.
Στα δύο πρώτα παιχνίδια των τελικών, με τους Νικς να προηγούνται 2-0 απέναντι στο Σαν Αντόνιο, ο Χαρτ έχει καταφέρει κάτι σχεδόν σουρεαλιστικό: Μετρά μόλις 1,5 πόντο μέσο όρο, αλλά κατεβάζει 10,5 ριμπάουντ ανά αγώνα, επηρεάζοντας καθοριστικά τη σειρά. Οι αριθμοί του δεν φωνάζουν «σταρ», αλλά ουρλιάζουν «νικητής».
Στο πρώτο ματς μάλιστα, ο 31χρονος γκαρντ-φόργουορντ έγραψε μια από τις πιο αλλόκοτες και συνάμα επιδραστικές εμφανίσεις που έχουμε δει σε τελικούς: 3 πόντοι, 15 ριμπάουντ, 6 ασίστ, 4 κλεψίματα, 1 τάπα και +22 στο plus/minus σε μόλις 27 λεπτά συμμετοχής!
Στατιστική γραμμή που θυμίζει περισσότερο Ρόντμαν παρά σύγχρονο περιφερειακό παίκτη.
Ο Ρόντμαν έλεγε πως ένα αμυντικό ριμπάουντ αξίζει όσο ένα καλάθι. Ο Χαρτ μοιάζει να έχει αποστηθίσει αυτή τη φιλοσοφία. Κυνηγά κάθε μπάλα σαν να είναι η τελευταία κατοχή του αγώνα. Διαβάζει τις τροχιές, τρυπώνει ανάμεσα σε ψηλότερους αντιπάλους και μετατρέπει το μειονέκτημα του ύψους σε πλεονέκτημα ενέργειας.
Και όπως ακριβώς συνέβαινε με τον «Worm», έτσι και τώρα η πραγματική αξία του Χαρτ δεν αποτυπώνεται πλήρως στο box score. Είναι ο παίκτης που χαλάει τον ρυθμό του αντιπάλου, που σπάει τις γραμμές πάσας, που κερδίζει τις 50-50 μπάλες και που δίνει στους συμπαίκτες του μία επιπλέον κατοχή. Δεν είναι τυχαίο ότι στους δύο πρώτους τελικούς συγκαταλέγεται στους κορυφαίους των Νικς σε αμυντική επιρροή, κλεψίματα και hustle plays.
Οι εποχές αλλάζουν. Το NBA γέμισε τρίποντα, spacing και analytics. Όμως κάποιοι παίκτες εξακολουθούν να παίζουν με τους διαχρονικούς νόμους του μπάσκετ: Kαρδιά, ένστικτο και αυτοθυσία. Ο Ρόντμαν το έκανε για τους Πίστονς και τους Μπουλς.
Ο Χαρτ το κάνει σήμερα για τους Νικς.