Απόψε αρχίζει το Παγκόσμιο Κύπελλο. Το πρώτο ματς γίνεται απόψε στις 22.00 στην Πόλη του Μεξικού ανάμεσα στο Μεξικό και τη Νότια Αφρική με φαβορί τους γηπεδούχους. Το δεύτερο στις 5 τα χαράματα Παρασκευής στη Ζαποπάν μεταξύ της Νότιας Κορέας και της Τσεχίας. Σε αυτό μπορεί να συμβούν τα πάντα: βάλτε ξυπνητήρι.
Τρέχει
Όταν φτάνει η έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου καταλαβαίνεις πόσο γρήγορα τρέχει ο χρόνος στο σύγχρονο ποδόσφαιρο και πόσο εύθραυστες είναι τελικά κάποιες πολύ μεγάλες καριέρες.
Το 2006 πριν αρχίσει το Μουντιάλ της Γερμανίας ο απόλυτος σταρ ήταν ο Ροναλντίνιο που μόλις είχε κατακτήσει το Τσάμπιονς Λιγκ με την Μπαρτσελόνα: δεν τα είχε καταφέρει να οδηγήσει τη Βραζιλία σε ένα θρίαμβο, αλλά ήταν σαφώς πιο εντυπωσιακό ότι το 2010 στη Νότια Αφρική ο Βραζιλιάνος ήταν εκτός της βραζιλιάνικης αποστολής και κανείς δεν είχε στεναχωρηθεί ενώ το 2014 οι Βραζιλιάνοι έλεγαν μετά τον διασυρμό από τη Γερμανία ότι έπρεπε να βρίσκεται στη Σελεσάο!
Μέσα σε τέσσερα χρόνια μπορεί να αλλάξουν τα πάντα και όταν έρχεται το Μουντιάλ το καταλαβαίνεις. Το 1994 ο παίκτης – κλειδί στην επίθεση της Βραζιλίας ήταν ο Ρομάριο: το 1998 δεν υπήρχε στο ρόστερ της ομάδας που πήγε στη Γαλλία και ήταν μόλις 31 χρόνων!
Το 2006 στη Γερμανία ο ηγέτης της διοργανώτριας χώρας που προσδοκούσε την κατάκτηση του θρόνου του κόσμου ήταν ο Μίκαελ Μπάλακ: το 2010 ήταν τραυματίας και δεν αγωνίστηκε – δεν τον ξαναείδαμε πρωταγωνιστή σε Παγκόσμιο Κύπελλο.
Το 2006 στην Ισπανία ήταν εθνικό θέμα το αν θα προλάβει τα παιχνίδια ο τραυματίας Ραούλ: το 2010 δεν συγκαταλεγόταν μεταξύ των 25 εκλεκτών του Ντελ Μπόσκε, μολονότι ο βασικός φορ Φερνάντο Τόρες δεν ήταν στην καλύτερη φόρμα του – βέβαια αυτό δεν εμπόδισε τους Ισπανούς να κερδίσουν το τρόπαιο!
Το 2002 και το 2006 ο Ντέιβιντ Μπέκαμ έπρεπε να είναι ο ηγέτης των Λιονταριών: το 2010 είδε από τον καναπέ του σπιτιού του τα παιχνίδια της Εθνικής Αγγλίας.
Τα διαφημιστικά συμβόλαια που υπέγραφε ήταν ακόμα τεράστια, αλλά η προς το πρόσωπό του εμπιστοσύνη από τον Φάμπιο Καπέλο, τότε εκλέκτορα των Αγγλων, ήταν ανύπαρκτη.
Το Μουντιάλ του 2006 είχε κριθεί από ένα πέναλτι του Φάμπιο Γκρόσο και φυσικά από την αποβολή του Ζινεντίν Ζιντάν.
Ο 33χρονος ήρωας των Ιταλών το 2010 ήταν εκτός ομάδας: ο χρόνος δεν είναι αμείλικτος μόνο με τους σταρ αλλά και με τους καλούς στρατιώτες. Ο Ζιζού τουλάχιστον μετά την αποβολή του δεν είχε ξαναπαίξει ποδόσφαιρο.
Παράδοξο
Θέλησα να θυμίσω τι γινόταν ανάμεσα στα Μουντιάλ ακόμα και τα τελευταία χρόνια (σε καιρούς δηλαδή που οι καριέρες των ποδοσφαιριστών έχουν μεγαλώσει), για να γίνει κατανοητό πως αυτό που συμβαίνει τώρα είναι μάλλον μια παραδοξότητα.
Τι συμβαίνει; Μεταξύ του Μουντιάλ του Κατάρ και του εφετινού που τώρα αρχίζει μοιάζει ο χρόνος να πάγωσε! Θέλω να πω πως πάντα θα συμβαίνει μέσα σε μια τετραετία παίκτες να μας αποχαιρετούν και εθνικές ομάδες να αλλάζουν, πλην όμως αυτή τη φορά πολλά μοιάζουν όμοια με τα προηγούμενα!
Οι Αργεντίνοι έχουν πάλι ηγέτη τον Λίο Μέσι. Στη Βραζιλία πανηγύριζαν γιατί ο κόουτς Κάρλο Αντσελότι κατάλαβε τα θέλω της χώρας και κάλεσε τον Νεϊμάρ. Οι Πορτογάλοι θα παίζουν πάλι όλοι για τον Κριστιάνο Ρονάλντο.
Οι Γάλλοι θα περιμένουν πάλι πολλά από τον Εμπαπέ – βέβαια αυτός αυτή τη φορά θα έχει άλλους παρτενέρ αλλά πάλι αυτός θα είναι ο σταρ από τον οποίο όλοι περιμένουν τα πάντα.
Οι Αγγλοι επίσης βασίζονται στους ίδιους ηγέτες (Χάρι Κέιν, Μπέλιγχαμ, Σάκα κ.λπ.) και οι Γερμανοί ελπίζουν να πάνε καλύτερα με πολλούς που ήταν και στο Κατάρ και στο μεταξύ μοιάζουν λίγο να εξελίχθηκαν (Χάβερτς, Βίρτς, Ταλ κ.λπ.). Δεν είναι ότι λείπουν οι νέοι σταρ: θα τραβήξουν τα μάτια μας ο Γάλλος Ολίσε, οι μικροί της Μπαρτσελόνα που είναι η βάση της Εθνικής Ισπανίας, ο Χάαλαντ σίγουρα που με τη Νορβηγία θέλει να εντυπωσιάσει την πρώτη φορά σε Παγκόσμιο Κύπελλο κι άλλοι πολλοί. Αλλά η γενική αίσθηση που υπάρχει είναι ότι λίγα έχουν αλλάξει σε σχέση με το προηγούμενο Μουντιάλ: φαβορί είναι οι Γάλλοι, οι Ιταλοί πάλι αποκλείστηκαν, οι Αργεντίνοι περιμένουν πολλά από τον Μέσι, οι Αγγλοι, οι Ισπανοί και οι Γερμανοί είναι αουτσάιντερ, οι Βραζιλιάνοι ποντάρουν πάλι σε έναν καλό προπονητή (που αυτή τη φορά λέγεται Κάρλο Αντσελότι).
Ολα είναι διαφορετικά αυτή τη φορά σε σχέση με το Κατάρ: η διοργάνωση γίνεται σε τρεις χώρες και όχι σε μια μικρή πόλη, οι ομάδες είναι πλέον 48 κι όχι 36, το Μουντιάλ γίνεται Ιούνιο – Ιούλιο κι όχι Δεκέμβριο. Κι όμως πρωταγωνιστές, φαβορί κι απορίες μοιάζουν ίδια.
Υπέροχο
Δεν γκρινιάζω: ότι είναι πολλοί οι ποδοσφαιριστές που παραμένουν τοπ επιπέδου και δεν έχασαν τη λάμψη τους τα τέσσερα τελευταία χρόνια το βρίσκω υπέροχο.
Ανήκω στους ποδοσφαιρόφιλους της τελευταίας γενιάς που μεγάλωσε θεωρώντας την αντοχή των μεγάλων ποδοσφαιριστών απόδειξη της αξίας τους.
Οταν ήμουν μικρός θυμάμαι πως όλοι περιμέναμε τα Μουντιάλ για να δούμε αν θα υπάρχουν συνέχειες σε κατορθώματα ποδοσφαιρικών ηρώων, που έμοιαζαν να δίνουν μαζί μας ραντεβού κάθε τέσσερα χρόνια για να λύσουν τις διαφορές τους.
Γνωρίζαμε τον Μαραντόνα το 1982 και περιμέναμε να δούμε αν θα είναι, τέσσερα χρόνια αργότερα στο Μεξικό σε θέση να οδηγήσει την Αργεντινή στην κορυφή: τα κατάφερε.
Γνωρίζαμε τον Πλατινί το 1978 και τα κατορθώματά του μας απασχολούσαν μέχρι το 1986. Η σημαντικότητα ενός ποδοσφαιριστή μετριόταν και με τα Μουντιάλ στα οποία έπαιξε: τα τέσσερα του Πελέ και τα πέντε του Καφού ήταν σπουδαία κατορθώματα.
Μετά ο χρόνος άρχισε να τρέχει για όλους γρήγορα: η αίσθηση ότι κάπου μπήκε ένα φρένο κάπως μου αρέσει.
Φίλοι
Δείτε αυτό τον μήνα όσο μπορείτε και όσο οι ώρες το επιτρέπουν τι θα κάνει ο Γιαμάλ, ο Ντουέ, ο Κουμπαρσί, ο Νίκο Ο’ Ράιλι, ο Εντρικ. Παρά το νεαρό της ηλικίας τους μπορεί να μην τους ξαναδούμε ποτέ πρωταγωνιστές σε άλλο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Ολοι παίζουν πλέον 70 ματς τον χρόνο, τόσα πολλά ώστε ποτέ να μην μπορείς να φανταστείς ποια κατάρα μπορεί να τους βρει.
Κι από την άλλη ας ελπίσουμε πως θα είναι πάλι πρωταγωνιστές ο Μέσι, ο Σαλάχ, ο Κριστιάνο Ρονάλντο, ο Νεϊμάρ – γιατί όχι; Είναι κοντά είκοσι χρόνια μαζί μας – σαν παλιόφιλοί μας…