Τη χθεσινή μέρα, κι ενώ όλος ο υπόλοιπος κόσμος ασχολείται με το Μουντιάλ, στην Ελλάδα είχαμε δυο προβλεπόμενες αλλά σημαντικές εξελίξεις. Ανακοινώθηκε η ολοκλήρωση της συνεργασίας του ΠΑΟΚ με τον Ραζβάν Λουτσέσκου και το τέλος της σχέσης του ΠΑΟ του μπάσκετ με τον κόουτς Εργκίν Αταμάν.
Απώλεια
Για το επικείμενο τέλος της συνεργασίας του Λουτσέσκου με τον ΠΑΟΚ είχα πρωτογράψει στις 29 Απριλίου μετά την απώλεια του Κυπέλλου Ελλάδος από τον Δικέφαλο του Βορρά. Είχα στεναχωρήσει αρκετούς φίλους και οπαδούς του ΠΑΟΚ, πήρα πολλά mail διαμαρτυρίας που ξεκινούσαν με την ερώτηση «γιατί τα λες αυτά», αλλά παρέμεινα σταθερός στην αρχική μου εκτίμηση ότι η ρήξη ανάμεσα στον ρουμάνο προπονητή και τον Ιβάν Σαββίδη πλησιάζει.
Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί μια καιρό τώρα ειλημμένη απόφαση άργησε τόσο πολύ να ανακοινωθεί: πιθανολογώ πως αυτό έγινε γιατί ο ΠΑΟΚ έψαχνε τον διάδοχο του προπονητή. Αλλά ήταν δεδομένο ότι ο Λουτσέσκου θα έφευγε. Και δεν αποκλείω κάποιες από τις περίφημες προτάσεις για τον προπονητή που ακούστηκαν τελευταία (από την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία π.χ.) να της έφεραν στον Λουτσέσκου άνθρωποι του ΠΑΟΚ ή συνεργαζόμενοι αντζέντηδες για να διευκολύνουν το διαζύγιο – όχι πως αυτό παίζει κάποιο ρόλο.
Γιατί το είχα γράψει τον Απρίλιο όταν ο ΠΑΟΚ κυνηγούσε θεωρητικά το πρωτάθλημα και ήταν κοντά και στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ μέσω της δεύτερης θέσης; Για δύο λόγους. Πρώτον γιατί ο Λουτσέσκου είχε αρχίσει να μιλά και να συμπεριφέρεται κάνοντας απολογισμούς: δεν είχε καν κέφι να τσακωθεί έστω με διαιτητές.
Και δεύτερον γιατί στα τέλη Απριλίου εμφανίστηκε ως νέος διοικητικός άνδρας του ΠΑΟΚ ο Ανδρέας Παπαμιμίκος που στην πρώτη δημόσια τοποθέτηση μας ενημέρωσε ότι ο ΠΑΟΚ πρέπει να αλλάξει διοικητικό μοντέλο. Και το διοικητικό μοντέλο του ΠΑΟΚ τρία χρόνια τώρα ήταν μόνο ένα: η δυνατότητα που έδωσε στον Λουτσέσκου ο Σαββίδης να κινείται ως απόλυτο αφεντικό. Ο Παπαμιμίκος δεν το είπε ποτέ. Αλλά αλλαγή του μοντέλου σήμαινε και αλλαγή του Λουτσέσκου.
Θα έφευγε
Η περίπτωση του Αταμάν που επίσης μας αποχαιρέτησε είναι πιο απλή. Ο τούρκος προπονητής στις 8 Ιανουαρίου, μία μέρα πριν από το παιχνίδι του ΠΑΟ με τη Βίρτους στο ΟΑΚΑ, είχε δηλώσει πως αν ο ΠΑΟ δεν κατακτήσει την Ευρωλίγκα ή το πρωτάθλημα θα φύγει από την Αθήνα.
Είχε προηγηθεί μια ήττα από τον Ολυμπιακό σε ένα βαθμολογικά αδιάφορο ματς του πρωταθλήματος, αλλά επειδή ήταν η τρίτη από τους Ερυθρόλευκους στη σεζόν υπήρχε μουρμούρα. Εκεί η δήλωση – δέσμευση του Αταμάν είχε προκαλέσει ένα είδος εκτόνωσης της κατάστασης: όποιοι γκρίνιαζαν ησύχασαν διότι πλέον γνώριζαν πως ή ο κόουτς κάτι σημαντικό θα κέρδιζε (κι επομένως και οι ίδιοι θα ήταν ευχαριστημένοι) ή θα χρεωνόταν τις αποτυχίες και θα έφευγε.
Δεν υπάρχει τίποτα παράδοξο στην ιστορία: το ενδιαφέρον είναι ότι ο Αταμάν φεύγει ύστερα από πέντε πολύ καλά ματς με τον Ολυμπιακό στο τέλος της σεζόν και έπειτα από μια τεράστια προσπάθεια κατάκτησης πρωταθλήματος εν μέσω προβλημάτων δύσκολα διαχειρίσιμων.
Ο Αταμάν διεκδίκησε το πρωτάθλημα χωρίς τον Σλούκα και τον Ρογκαβόπουλο και οι τραυματισμοί αυτοί του στοίχισαν και τον Χουάντσο, τον οποίο έκοψε γιατί δεν μπορούσε απόντος των δύο Ελλήνων να λείπουν από την ομάδα ο Σορτς ή ο επίσης τραυματίας Οσμάν.
Αλλά όλα αυτά δεν προσμετρήθηκαν διότι στον κόσμο του ελληνικού μπάσκετ (δηλαδή της διαρκούς και ασταμάτητης αναμέτρησης του ΠΑΟ με τον Ολυμπιακό) δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση των δυσκολιών που έχουν μπροστά τους οι προπονητές. Κι ο Γιώργος Μπαρτζώκας, αν πέρυσι δεν κέρδιζε το πρωτάθλημα, το πιθανότερο είναι ότι θα έφευγε.
Αταμάν
Ο Αταμάν ήδη συζητάει με την Αρμάνι Μιλάνο. Φεύγοντας ο Τούρκος θα ησυχάσει: εδώ πέρασε τρία δύσκολα χρόνια καθώς από την αρχή τον υποδέχτηκαν όλοι με δυσπιστία. Την πιο μεγάλη δυσπιστία του την έδειξε μερίδα οπαδών του ΠΑΟ, αλλά και πολλοί ρεπόρτερ, σχολιαστές, παλιοί παίκτες που με τον ΠΑΟ έχουν συναισθηματική σχέση.
Γιατί συνέβη αυτό; Γιατί ο έλληνας φίλος του μπάσκετ – πόσο μάλλον ένας επαγγελματίας του μπάσκετ σχολιαστής, δημοσιογράφος, αναλυτής, πρώην παίκτης κ.λπ. – είναι σχεδόν αδύνατο να δεχτεί ότι ένας Τούρκος μπορεί να έρθει στην Ελλάδα και να προσφέρει περισσότερα από έναν έλληνα προπονητή.
Η άποψη ότι οι έλληνες προπονητές είναι κάποιου τύπου ιδιοφυΐες που όλοι οι Ευρωπαίοι θέλουν στις ομάδες τους βοήθησε ώστε να κρατάμε υψηλό το φρόνημά μας – ειδικά όταν σταμάτησαν οι επιτυχίες της Εθνικής και περιορίστηκαν οι επιτυχίες των Αιωνίων στην Ευρωλίγκα. Οι αρχικές προβλέψεις όλων για τον Αταμάν, όταν αυτός ήρθε, ήταν ότι δεν θα κάνει παρέλαση.
Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι απαιτητικός και πριν απ’ τον Αταμάν άλλαζε δύο προπονητές τον χρόνο. Ο Παναθηναϊκός, όταν έφερε τον Αταμάν απέκτησε 11 παίκτες σε ένα καλοκαίρι και κανα δυο ακόμα μετά την έναρξη της σεζόν.
Κανείς δεν περίμενε ότι ο Τούρκος θα μπορούσε να βάλει τάξη σε μια τέτοια ομάδα αλλά αυτός κέρδισε με τον ΠΑΟ την Ευρωλίγκα και το πρωτάθλημα. Ωστόσο αντί να κερδίσει την εκτίμηση όλων, το μόνο που κατάφερε είναι όλοι αυτοί που εξέφραζαν την αμφιβολία τους για την επάρκειά του να τον περιμένουν στη γωνία βάζοντας τον πήχη ψηλότερα! Ετσι ειδικά φέτος κάθε ήττα ήταν του Αταμάν και κάθε νίκη των παικτών.
Παίκτες πληρώθηκαν του κόσμου τα χρήματα χωρίς να δώσουν παρά ελάχιστα, αλλά δεν έφταιγαν αυτοί: έφταιγε ο Αταμάν που δεν τους αξιοποίησε κ.λπ. κ.λπ. Είναι λίγο αστείο αλλά για τις ήττες του ΠΑΟ έφταιγαν μαζί με τον Τούρκο και οι διαιτητές: όχι απλά στην Ελλάδα αλλά σε όλες τις διοργανώσεις. Μη με ρωτάτε πώς γίνεται να ισχύουν και τα δύο. Η λογική λέει πως ή ο Αταμάν δούλεψε καλά και οι διαιτητές φρέναραν τον ΠΑΟ, ή ο Τούρκος ήταν καλός και έφταιγαν οι διαιτητές. Αλλά από πότε η λογική και το ελληνικό μπάσκετ πάνε μαζί;
Θα φανεί
Ολοκληρώνω λέγοντας πως και ο Λουτσέκσου και ο Αταμάν έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν σε δύσκολες συνθήκες πίεσης και απαιτήσεων. Το αν ο ΠΑΟΚ και ο ΠΑΟ θα βγουν κερδισμένοι από την απόφαση να χωρίσουν μαζί τους θα φανεί από τη δουλειά που θα κάνουν οι αντικαταστάτες τους. Ας μάθουμε πρώτα ποιοι θα πάρουν τη θέση τους. Και μετά τα δεδομένα των χωρισμών θα είναι πιο ξεκάθαρα.