Οκτώ από τους έντεκα που ήταν στη βασική ενδεκάδα της Εθνικής Αργεντινής στον καταπληκτικό τελικό κόντρα στους Γάλλους στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ ήταν παρόντες και στη βασική ενδεκάδα της Αργεντινής που έκανε πρεμιέρα στο Μουντιάλ του 2026 στο γήπεδο του Κάνσας με αντίπαλο την Αλγερία – εντυπωσιακό, αλλά όχι παράδοξο ότι στο ματς με τους Αλγερινούς υπήρχε κι ο διαιτητής του τελικού στο Κατάρ, δηλαδή ο Πολωνός Μαρτσίνιακ.
Διαφορετικά, αν και όχι απολύτως νέα πρόσωπα, οι δυο στις πλευρές, (στα δεξιά της άμυνας ο Μοντιέλ και στα αριστερά της επίθεσης ο Αλάμπρα) και ο σέντερ φορ ο Λαουτάρο Μαρτίνεθ που ξεκίνησε αντί του Αλβαρεζ που πέρασε στο ματς ως αλλαγή.
Κατά τα άλλα υπήρχαν ξανά ο τερματοφύλακας Εμιλιάνο Μαρτίνεθ, οι τρεις από τους τέσσερις της άμυνας, δηλαδή ο Οταμέντι, ο Ταλιαφίγκο και ο Λισάνδρο Μαρτίνεθ, οι τρεις της μεσαίας γραμμής δηλαδή ο Φερνάντεζ, ο Ντε Πολ και ο Μακ Αλιστερ και φυσικά ο Λιονέλ Μέσι. Με όλη την προσοχή και την περιέργεια του κόσμου πάνω του.
Προετοιμασία
Οι αργεντινοί δημοσιογράφοι, όταν τους ρωτάς τι έκανε ο Μέσι αυτά τα τέσσερα χρόνια που πέρασαν από τον τελικό του Κατάρ, σου απαντούν «προετοιμασία στις ΗΠΑ για το Μουντιάλ που γίνεται τώρα εκεί». Μάλλον έχουν δίκιο, τουλάχιστον αν κρίνω από αυτά που είδαν τα μάτια μου στο ξεκίνημα του Μέσι στο εφετινό Μουντιάλ.
Αν υπήρχαν απορίες για τη δυνατότητα να προσφέρει εξαφανίστηκαν σε ελάχιστα λεπτά: δεν είχε συμπληρωθεί το δεκάλεπτο και είχε ήδη σκοράρει. Το γκολ ακυρώθηκε από το VAR, όπως κι ένα γκολ των Αλγερινών, αλλά ακόμα κι ένα γκολ που δεν μέτρησε μπορεί να κάνει κατανοητή την όρεξη ενός τόσου μεγάλου ποδοσφαιριστή για απαντήσεις.
Πόκερ
Ο Μέσι βγήκε καταχειροκροτούμενος στο 80′. Είχε πετύχει τρία γκολ με έξι σουτ και είναι παράδοξο ότι δεν πέτυχε τουλάχιστον πέντε. Ο γιος του Ζινεντίν Ζιντάν, που ήταν ο τερματοφύλακας της Αλγερίας, έχει ευθύνη για τα δυο γκολ – ήταν ο άτυχος κομπάρσος μιας μεγαλειώδους ιστορίας που έχει και πάλι πρωταγωνιστή τον αργεντίνο σταρ.
Που και τίποτα να μην κάνει στη συνέχεια του Μουντιάλ άφησε τον κόσμο άφωνο βρίσκοντας το πρώτο χατ τρικ σε τελικά Παγκοσμίου Κυπέλλου στο έκτο Μουντιάλ που εμφανίστηκε κι ενώ συμπλήρωσε τα 200 ματς κι οδεύει προς το 40ο έτος της ηλικίας του. Μέχρι τα χαράματα της Τετάρτης, όταν και σκόραρε, στην ποδοσφαιρική ιστορία υπήρχε μόνο ένας σαραντάρης σκόρερ σε τελικά Μουντιάλ: ο θρυλικός Καμερουνέζος Ροζέ Μιλά.
Ο Μέσι στην ηλικία που ο Μιλά πέτυχε το ιστορικό του γκολ σκόραρε τρεις φορές δείχνοντας πως όποιος θέλει να κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο θα πρέπει πάλι να τα βάλει μαζί του. Το έκανε μάλιστα σε ένα βράδυ που ο Εμπαπέ είχε δυο ώρες πριν πετύχει δυο γκολ στη νίκη της Γαλλίας με αντίπαλο τη Σενεγάλη. Σαν παίκτης του πόκερ ο Μέσι είδε το φύλλο του αντιπάλου του και άνοιξε το δικό του. Για να κερδίσει αμέσως το τραπέζι των εντυπώσεων.
Να γλιτώσει
Πόσοι άραγε θυμούνται πως ακριβώς δέκα χρόνια πριν, τον Ιούνιο του 2016, ο Μέσι είχε αναγγείλει το τέλος της σχέσης του με την Εθνική Αργεντινής; Νομίζω ούτε ο ίδιος! Η Αργεντινή είχε ηττηθεί από τη Χιλή σε τελικό του Κόπα Αμέρικα, για δεύτερη μάλιστα σερί διοργάνωση.
Η απόδοση του Μέσι σε εκείνο τον χαμένο τελικό ήταν μέτρια. Το να χάνεις δυο φορές από τον ίδιο αντίπαλο σε δυο σερί τουρνουά, όταν είσαι ένας τόσο μεγάλος παίκτης, σε τρελαίνει. Σε μια ανάλογη κατάσταση είπε αντίο στην Εθνική Γαλλίας κάποτε ο Μισέλ Πλατινί. Η Γαλλία του είχε χάσει από τους Γερμανούς στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1986, τέσσερα χρόνια μετά τον αποκλεισμό της πάλι από τους Γερμανούς στο Μουντιάλ του 1982.
Ο Πλατινί γράφει στη βιογραφία του ότι εκείνο το βράδυ στο Μεξικό πήρε ένα αυτοκίνητο και περιπλανήθηκε στην Πόλη του Μεξικού προσπαθώντας να γλιτώσει από τον εαυτό του! Υποθέτω πως κάτι αντίστοιχο ένιωσε τότε κι ο Μέσι. Μόνο που δεν ήθελε να γλιτώσει από τον εαυτό του αλλά από την Εθνική Αργεντινής.
Κατάκοπος
Είναι τρομερά παράξενη η ιστορία του Μέσι με την Εθνική Αργεντινής χωρίς αμφιβολία. Ξεκινά με μια κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Νέων το 2005, αλλά γενικά, μέχρι το 2022, είναι μια κακή ιστορία – μια ιστορία δυσπιστίας και παραπόνων, κυρίως μια ιστορία προδομένων απαιτήσεων.
‘Οχι τυχαία ο Μέσι, μέχρι το 2022, τελειώνει άσχημα όλα τα μεγάλα τουρνουά, στα οποία έχει πάρει μέρος με την Αργεντινή: παρασύρεται τόσο πολύ από τις προσδοκίες, που δεν κάνει ούτε καν μια στοιχειώδη διαχείριση δυνάμεων, που κάθε αθλητής του επιπέδου του επιβάλλεται να μπορεί να κάνει.
Στον τελικό του Μουντιάλ του 2014, κατάκοπος, κάνει εμετό. Είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Αργεντινής και έχει φορέσει μέχρι τότε 115 φορές τη φανέλα της, κι όμως νιώθει ότι η ομάδα δεν του ταιριάζει.
Σπίτι
Ο Μέσι δεν είναι δημιούργημα του ποδοσφαίρου της Αργεντινής, αλλά δημιούργημα της Μασία, του προπονητικού κέντρου της Μπαρτσελόνα. Οι Αργεντίνοι για χρόνια βλέπουν στο πρόσωπό του το προικισμένο παιδί που θα ξορκίσει τον Μαραντόνα. Αλλά δεν τον έχει μεγαλώσει η Αργεντινή τον Μέσι, ο Μέσι προσπαθούσε να μεγαλώσει την Αργεντινή.
Για χρόνια του συνέβαινε στην Εθνική το ακριβώς αντίθετο από αυτό που έχει συνηθίσει στην Μπαρτσελόνα, που ήταν το μοναδικό σπίτι του. Εκεί καμία σύγκριση με τον Μαραντόνα δεν τον καταδίωκε και κανένας δεν ζητούσε από αυτόν να αποδείξει τίποτα: τον αγαπούσαν σαν παιδί τους, γιατί παιδί τους ήταν. Και μετά τι συνέβη; Βλέποντάς τον να κάνει όσα χθες, νομίζω πως το βασικό ήταν ότι έφυγε από την Μπαρτσελόνα.
Κι αφήνοντάς την πίσω βρήκε μια νέα ομάδα: την Εθνική της χώρας του. Κανείς δεν θα τον θυμάται ούτε σαν ποδοσφαιριστή της Παρί, ούτε σαν ποδοσφαιριστή που αγωνίζεται στο Μαϊάμι. Το 2022, αφοσιωμένος αποκλειστικά στην Εθνική, κέρδισε το Μουντιάλ. Και φέτος θέλει να το ξανακερδίσει. Γιατί πλέον είναι ο Μέσι της Εθνικής Αργεντινής και μόνο. Κι έτσι θέλει πια να τον θυμόμαστε: αυτό είναι το κίνητρό του κι ευτυχώς το βρήκε. Ευτυχώς για αυτόν κι ευτυχώς για μας που ξενυχτάμε θαυμάζοντας τις παραστάσεις του…