Ενας μίνι σεισμός γίνεται αυτό το διάστημα ή ακόμη σωστότερα, τους τελευταίους μήνες στη Θεσσαλονίκη. Λες και μετακινείται λίγο το ενδιαφέρον και το μπάσκετ παλεύει να αποκτήσει μια άλλη διάσταση, να μην είναι τόσο αθηνοκεντρικό όπως τα τελευταία (πολλά) χρόνια.
Να αναβιώνει, άραγε, η δυναμική της Θεσσσαλονίκης; Ισως. Το βέβαιο είναι πως ο ΠΑΟΚ και ο Αρης κάνουν ηχηρές κινήσεις και προσπαθούν για το καλύτερο προς αυτή την κατεύθυνση.
Ο μεν Δικέφαλος με την εδώ και κάμποσο διάστημα συμφωνία με τον Αντρέα Τρινκιέρι, έναν προπονητή επιπέδου Ευρωλίγκας και μάλιστα πολύ ικανό.
Ο δε Αρης πέτυχε διάνα όταν έκανε τη συμφωνία με τον Βασίλη Σπανούλη. Οχι μόνο σε αγωνιστικό ή προπονητικό επίπεδο, αλλά κυρίως γιατί η άφιξη την περασμένη Κυριακή του κόουτς δημιούργησε κύμα ενθουσιασμού στο κιτρινόμαυρο στρατόπεδο και έφερε άνεμο αναγέννησης στον πάλαι ποτέ Αυτοκράτορα του ελληνικού μπάσκετ.
Φυσικά, το να προβλέψει κάποιος πως θα πετύχουν οι Τρινκιέρι και Σπανούλης σε ΠΑΟΚ και Αρη αντίστοιχα, είναι κάτι πολύ επιπόλαιο.
Οι θρίαμβοι δεν προεξοφλούνται σε κανένα επίπεδο. Ωστόσο, οι αιώνιοι της Θεσσαλονίκης πασχίζουν να βγουν από την αφάνεια και η πόλη θα βιώσει στιγμές όπως εκείνα τα χρόνια που οι εκπρόσωποί της φάνταζαν ως οι μοναδικοί διεκδικητές της κορυφής.
Και τώρα; Αν κάποιος θέλει να κάνει μια πιο ψαγμένη προσέγγιση, αντιλαμβάνεται το εξής: ο Αρης και ο ΠΑΟΚ δεν ασκούν πίεση τόσο στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό.
Κι αυτό, γιατί ένεκα της Ευρωλίγκας οι Ερυθρόλευκοι και οι Πράσινοι έχουν ξεφύγει κατά πολύ από τον εγχώριο ανταγωνισμό και άρα θα πρέπει να κάνουν προσπάθεια μεγάλη οι υπόλοιπες ομάδες ώστε να τους φτάσουν.
Κι όμως, Αρης και ΠΑΟΚ και κυρίως οι ηγεσίες τους, πιέζουν τις αντίστοιχες ποδοσφαιρικές ομάδες! Με έναν τρόπο φανερό και ασφαλώς που αγγίζει το ευρύ κοινό.
Γιατί όταν κινητοποιείται ένα άθλημα, τραντάζονται αρκετά άλλα. Από την ώρα που βελτιώνεται η κατάσταση στο μπάσκετ του ΠΑΟΚ και του Αρη, το ποδόσφαιρο καλείται να δώσει απάντηση.
Και να κάνει κινήσεις γιατί αυτό που βλέπουμε έως τώρα είναι μια αδράνεια στο «Κλ. Βικελίδης» και αχαρτογράφητα νερά στην Τούμπα.
Ενα διαζύγιο με έναν προπονητή και νέα σχέδια που ακόμη δεν έχουν ξεκαθαρίσει αρκετά. Την ώρα, βέβαια, που το μπάσκετ σηκώνει τη σημαία της εκτόξευσης στα ουράνια και κοιτά κατάματα μπροστά.