Το deal Άρη και Σπανούλη κάλλιστα χαρακτηρίζεται και κάπως… ποιητικό. «Γιατί;» θα αναρωτηθεί κάποιος, ο οποίος απλά χαζεύει το εξώφυλλο ενός βιβλίου το οποίο έχει… μπόλικο μπάσκετ στις σελίδες του.
Αν και στην περίπτωση του «Kill Bill», μιλάμε για ολόκληρους τόμους. Και ο επόμενος αρχίζει να γράφεται εκεί όπου ξεκίνησε ο πρώτος.
Πολύ πριν απ’ τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό, πολύ πριν απ’ το ξεπέταγμα στο Μαρούσι, ήταν ο μικρός Βασίλης που ένα απόγευμα ξεκίνησε από τη Λάρισα για τη Θεσσαλονίκη.
Οταν το Παλέ είχε ακόμα εκείνη την ισχυρή μπασκετική αίγλη – όχι ότι δεν έχει τώρα – και όσα γίνονταν μέσα στο παρκέ μαγνήτιζαν μικρούς και μεγάλους.
Ετσι μαγνητίστηκε και ο Σπανούλης. Από τις ιστορίες του αυτοκράτορα Αρη, από τον Γκάλη και τον Γιαννάκη. Εγινε ένας από τους πολλούς «καρπούς» μίας χρυσής εποχής για το ελληνικό μπάσκετ, το οποίο εισχώρησε μέσα του σαν… μικρόβιο και δεν έφυγε ποτέ.
Ετσι το χαρακτήρισε άλλωστε και ο ίδιος κατά την (πρόσφατη) παρουσίασή του από τον Αρη, στην αίθουσα Τύπου του Παλέ ντε Σπορ.
Μόνο μερικά βήματα από τη σάλα «Nick Galis Hall» στην οποία γεννήθηκε η σπίθα. Σε αυτή τη σάλα όπου τώρα καλείται ως… αρχιτέκτονας των πάγκων να οδηγήσει τον Αρη ξανά στην elite.
Η μεγαλύτερη στάση και η μεγαλύτερη πρόκληση σε ένα προπονητικό ταξίδι που ξεκίνησε πρόσφατα αλλά προχωράει με γοργά βήματα για τον λαρισαίο τεχνικό.
«Εμπρός… Βασίλη, για μία καριέρα νέα»
Υπάρχουν άνθρωποι στο μπάσκετ που δεν μπορούν να ζήσουν μακριά από την πίεση. Ανθρωποι που δεν αρκούνται στις αναμνήσεις, στα τρόπαια και στις φωτογραφίες του παρελθόντος.
Ο Σπανούλης ως… ανήσυχο πνεύμα δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία.
Οταν έκλεισε το βιβλίο της τεράστιας αγωνιστικής του καριέρας το 2021, κανείς δεν πίστεψε ότι θα μείνει για πολύ μακριά από τον χώρο του μπάσκετ.
Ο άνθρωπος που έζησε για τις μεγάλες στιγμές, που έμαθε να καθορίζει τίτλους με ένα σουτ και να σηκώνει το βάρος μιας ολόκληρης ομάδας στους ώμους του, δεν θα μπορούσε να αρκεστεί στον ρόλο του θεατή.
Το μπάσκετ τον τραβούσε σαν μαύρη τρύπα και τον… έστειλε στον πάγκο του Περιστερίου και στο κλειστό «Ανδρέας Παπανδρέου».
Κι όπως κάποτε χιλιάδες Ελληνες παρακινούσαν τον ιστορικό ηγέτη του ΠΑΣΟΚ να τους οδηγήσει σε μία νέα Ελλάδα, έτσι το ίδιο το μπάσκετ «ζητούσε» από τον Σπανούλη να μείνει κοντά του.
Και αν για πολλούς σπουδαίους αθλητές υπάρχει ο άγραφος νόμος που τους θέλει να μη μετατρέπονται σε επιτυχημένους προπονητές, ο Σπανούλης φρόντισε γρήγορα να αποδείξει ότι αποτελεί εξαίρεση.
Από τις πρώτες κιόλας ημέρες πέρασε στους παίκτες του τη φιλοσοφία του. Πειθαρχία, σκληρή δουλειά και απόλυτη αφοσίωση στον στόχο.
Αλλωστε, αυτή ήταν η συνταγή που τον ανέδειξε σε κορυφαίο αθλητή. «Δεν υπάρχει μυστικό. Υπάρχει μόνο δουλειά, συνέπεια και πίστη», είναι μία από τις φράσεις που χρησιμοποιεί συχνά και αποτυπώνει πλήρως τον τρόπο σκέψης του.
Το Περιστέρι άρχισε γρήγορα να αποκτά την ταυτότητα του προπονητή του. Μια ομάδα που έπαιζε με ένταση, αυτοπεποίθηση και ξεκάθαρες αρχές στο παιχνίδι της.
Η παρουσία στο Final Four του Basketball Champions League το 2024 και η συνολική εικόνα της ομάδας αποτέλεσαν την πρώτη μεγάλη δικαίωση του Σπανούλη, αποδεικνύοντας ότι δεν είναι απλά ένας θρύλος που καπηλεύεται την καριέρα του ως παίκτης για να συντηρείται στους πάγκους.
Πάθος, εργατικότητα, γνώση του παιχνιδιού και, κυρίως, την προσωπικότητα να εμπνέει τους παίκτες του.
Το μάτι που γυαλίζει, σε σημείο που η παρουσία του πλέον στον Αρη δημιουργεί συνειρμούς με τον θρυλικό Γιάννη Ιωαννίδη.
«Ο Σπανούλης… ξανθίζει», λένε κάποιοι και ίσως να μην έχουν άδικο, έχοντας βέβαια μπροστά του πολλά ψωμιά και… τσιγάρα να καπνίσει μέχρι να τον φτάσει.
«Σε γνωρίζω από την κόψη»… reloaded
Λίγο τα πεπραγμένα στο Περιστέρι, λίγο και η προσωπικότητα, ε δεν άργησε να έρθει και η επόμενη πρόκληση το 2023 με την «επίσημη αγαπημένη».
Η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας της εθνικής ομάδας αποτέλεσε μια νέα, ιδιαίτερη αποστολή. Για πρώτη φορά κλήθηκε να υπηρετήσει το εθνόσημο από διαφορετικό ρόλο, έχοντας την ευθύνη να καθοδογήσει μια γενιά παικτών που αναζητούσε ξανά μεγάλες διακρίσεις και τον Γιάννη Αντετοκούνμπο στο επίκεντρο.
Ο Σπανούλης γνωρίζει όσο λίγοι τι σημαίνει να αγωνίζεσαι με την πίεση ολόκληρης της χώρας στους ώμους σου.
Ενας άξιος πρεσβευτής της τελευταίας καλής φουρνιάς του ελληνικού μπάσκετ. «Πρέπει να παίζουμε για να κερδίζουμε και όχι για να φοβόμαστε την ήττα», έχει πει σε μία από τις χαρακτηριστικές τοποθετήσεις του.
Τα αποτελέσματα δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνισή τους, με αποκορύφωμα φυσικά το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2025. Το πρώτο της Εθνικής μετά το 2009.
Δέκα λεπτά από την Ευρωλίγκα
Και κάπως έτσι, μέσα από τη συνεχώς ανοδική πορεία του στους πάγκους, άνοιξε η πόρτα και στην ευρωπαϊκή ελίτ.
Οχι τόσο με το brand της Μονακό αλλά μέσα από την Ευρωλίγκα όπου έφτασε τους Μονεγάσκους μέχρι τον τελικό του 2025 και την ήττα από τη Φενέρμπαχτσε.
«Μην ξεχνάτε ότι έφτασα ένα δεκάλεπτο μακριά από την Ευρωλίγκα», δήλωσε κατά την παρουσίασή του από τον Αρη.
Εκεί όπου μεταξύ άλλων τόνισε ότι «όλοι ξέρουν για ποιο λόγο ήρθα εδώ». Και δεν εννοούσε τίποτε λιγότερο από την κορυφή.
Ενας άνθρωπος… ποτισμένος με πρωταθλητισμό, συναντάει το όραμα του πάλαι ποτέ αυτοκράτορα της μπασκετικής Ελλάδας για την επιστροφή στην κορυφή.
Αυτή την πρόθεση… πούλησε ο Αρης στον Σπανούλη για να τον πείσει. Δεν ήταν τα λεφτά, δεν ήταν μόνο η παραμονή στην Ελλάδα. Μπορούσε να πάει κι αλλού.
Στον Αρη όμως είδε την ευκαιρία να γίνει ο «αρχιτέκτονας» της αναγέννησης του κλαμπ μπασκετικά. Θέλει να κάνει τον Αρη διεκδικητή του πρωταθλήματος και μέσα από την κατάκτηση του Eurocup να τον επαναφέρει στην Ευρωλίγκα.
Παρέα με τον κουμπάρο του, Νίκο Ζήση. Και ως γνωστό, τις καλύτερες ιστορίες τις έχουν γράψει οι παρέες.