Ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης ήταν ο πρώτος Ελληνας που σκόραρε σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Μιλώντας στα «ΝΕΑ» ξετύλιξε το κουβάρι των αναμνήσεων.
Οχι μόνο της συμμετοχής και του γκολ σε Μουντιάλ, αλλά και ολόκληρης της «μαγείας» της διοργάνωσης.
Στα 45 του χρόνια πλέον, ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης είναι μέλος του αγωνιστικού κλιμακίου της Εθνικής, η οποία προσπαθεί να επιστρέψει σε τελική φάση μιας μεγάλης διοργάνωσης.
«Το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι όταν ακούω τη λέξη “Μουντιάλ” είναι ο πατέρας μου. Οπως κάθε παιδί που παίζει ποδόσφαιρο, έχεις όνειρο να παίξεις σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο.
Οταν είσαι μικρός, τα όνειρα δεν έχουν ταβάνι. Και για μένα, το Μουντιάλ ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα.
Ξέρεις, όταν είσαι παιδί, φτιάχνεις στο μυαλό σου διάφορες σκέψεις και ανέκαθεν η συμμετοχή σε ένα Μουντιάλ, το να παίξεις εκεί για λογαριασμό της πατρίδας σου, ήταν για μένα κάτι μαγικό».
Ακολούθως η συζήτηση πήγε στη μαγεία του Μουντιάλ, με αφορμή τον Ντιέγκο Γκόμεζ της Εθνικής Παραγουάης, που έβαλε τα κλάματα στη συνέντευξη Τύπου πριν από την παρθενική του συμμετοχή σε Παγκόσμιο Κύπελλο: «Μα, αυτό ακριβώς είναι το Μουντιάλ. Είναι όπως ακριβώς το φανταζόμαστε.
Είναι μια μεγάλη γιορτή. Και έτσι το αντιμετωπίζουν όλοι. Καταλαβαίνω απόλυτα τον ποδοσφαιριστή της Παραγουάης που έβαλε τα κλάματα στη συνέντευξη Τύπου.
Και, ναι, μιας και μου το είπες, αυτή η εικόνα που μου περιγράφεις απεικονίζει το τι σημαίνει η συμμετοχή σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, είτε πηγαίνεις για πρώτη φορά είτε για εκείνους που έχουν ξαναπάει. Δεν έχει χάσει την αίγλη του και θα έχει αυτή την αίγλη για πάντα».
Αλήθεια, πόσες φορές έχει ξαναδεί το γκολ του ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης;
«Θα σου πω. Δεν έχω καθίσει να δω το γκολ. Να το ψάξω δηλαδή και να το βάλω να το δω. Υπήρχαν φορές που το… πέτυχα και το είδα.
Το θυμάμαι σαν τώρα. Ηθελα να φωνάξω τόσο δυνατά που να ακουστώ σε όλο τον κόσμο. Αν δεις τον πανηγυρισμό, θα καταλάβεις πολλά. Κάποιος θα νομίζει ότι ήθελα να βγάλω τη φανέλα.
Αν μπορούσα εκείνη την ώρα, θα έβγαζα την καρδιά μου έξω και θα πανηγύριζα έτσι. Αυτό ένιωσα. Ηταν όλο αυτό το βάρος που έφυγε.
Το βάρος του “να βάλουμε ένα γκολ”. Αυτό είχε δημιουργηθεί λόγω της αποτυχίας της Εθνικής να πετύχει ένα γκολ το 1994».
Τι βλέπει στο «σήμερα» της Εθνικής Ελλάδας;
«Στενοχωρηθήκαμε πολύ που δεν καταφέραμε να προκριθούμε σε αυτό το Μουντιάλ. Εχουμε ομάδα με ταλέντο.
Ολοι εμείς που είμαστε κοντά στην Εθνική οφείλαμε αρχικά να δώσουμε στα παιδιά να καταλάβουν την αξία της πρόκρισης και τώρα είμαστε εκεί για να τους βοηθήσουμε να αφήσουν πίσω ό,τι έγινε και να προχωρήσουμε».