Λίγο πριν παρουσιαστεί επίσημα ως νέος προπονητής του Παναθηναϊκού, ο Τζέικομπ Νίστρουπ, παραχώρησε συνέντευξη στο Copenhagen Sundays και μίλησε με ασυνήθιστη ειλικρίνεια για όλα: την αποχώρησή του από την Κοπεγχάγη, το πώς προέκυψε η πρόταση του Παναθηναϊκού, τις πρώτες του σκέψεις για το ελληνικό ποδόσφαιρο, το όνειρο του πρωταθλήματος, αλλά και τον ρόλο που θα έχει ο Ζέκα στο νέο του επιτελείο.
Ο Δανός τεχνικός εξήγησε γιατί επέλεξε έναν σύλλογο με πίεση, ιστορία, απαιτήσεις και φιλοδοξίες. Και όπως είπε, ο Παναθηναϊκός ήταν ακριβώς αυτό: Ένας τεράστιος σύλλογος, σε μια μεγάλη πόλη, με την ανάγκη και τη δυνατότητα να επιστρέψει στην κορυφή.
Αναλυτικά όσα δήλωσε ο Τζέικομπ Νίστρουπ
Σε λίγο θα ανακοινωθείς ως προπονητής του Παναθηναϊκού, λίγο πριν από τη συνέντευξη Τύπου. Πώς προέκυψε όλο αυτό;
«Είναι πραγματικά καλή ερώτηση. Τις πρώτες 10-14 ημέρες αφότου σταμάτησα στην Κοπεγχάγη, τις πέρασα με την οικογένεια και τους φίλους μου. Από εκεί και πέρα, ο Στέφαν κι εγώ, μαζί με τον σύμβουλό μας και τις οικογένειές μας, αρχίσαμε να συζητάμε τι θέλαμε να κάνουμε.
Ο Στέφαν κι εγώ ήμασταν απόλυτα ξεκάθαροι από την αρχή ότι όταν θα σταματούσα εγώ στην Κοπεγχάγη, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα σταματούσε και ο Στέφαν. Αυτό το γνώριζε και η Κοπεγχάγη.
Συμφωνήσαμε ότι θέλαμε να πάμε σε ένα κοινό πρότζεκτ, αλλά έπρεπε να βρούμε κάτι που να μας κινητοποιεί και τους δύο. Θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε διαφορετικούς δρόμους, όμως μία από τις κατευθύνσεις που θεωρήσαμε ενδιαφέρουσα ήταν να μη διαλέξουμε απλώς ένα πρωτάθλημα, αλλά να διαλέξουμε έναν σύλλογο.
Ένα από τα πιο όμορφα πράγματα στην Κοπεγχάγη ήταν ότι η δανέζικη Superliga δεν είναι top-5 πρωτάθλημα, ούτε θα γίνει ποτέ. Ούτε το ελληνικό πρωτάθλημα είναι. Όμως το να βρίσκεσαι στον μεγαλύτερο σύλλογο μιας χώρας —ή εδώ, σε έναν από τους μεγαλύτερους— όπου η πίεση είναι μεγάλη, οι προσδοκίες υψηλές, το ενδιαφέρον τεράστιο, και όπου παίζεις για να κερδίζεις και να συμμετέχεις στην Ευρώπη, είναι κάτι που βρίσκεται βαθιά στο δικό μου DNA και στου Στέφαν.
Όταν λοιπόν ήρθε ενδιαφέρον από έναν σύλλογο, είχαμε ανοιχτό μυαλό απέναντι σε όλα. Και με κάθε συζήτηση που κάναμε με διαφορετικούς ανθρώπους-κλειδιά αυτού του φανταστικού ποδοσφαιρικού συλλόγου, γινόμασταν όλο και πιο περίεργοι για τον Παναθηναϊκό και για το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Αν θέλω να είμαι λίγο αυστηρός με εμάς στη Δανία, έχουμε την τάση να έχουμε προκαταλήψεις για το πώς είναι τα πράγματα αλλού, κυρίως αρνητικές. Είχα κι εγώ τέτοιες. Όμως έψαξα κάθε λεπτομέρεια που μπορούσα γύρω από αυτόν τον σύλλογο και γύρω από το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Και θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή στον Παναθηναϊκό υπάρχει μια πλατφόρμα που μας δίνει τη δυνατότητα να διεκδικήσουμε το ύψιστο στο ελληνικό ποδόσφαιρο: το πρωτάθλημα. Δεν θα είναι καθόλου εύκολο, αλλά αυτή είναι η ξεκάθαρη φιλοδοξία μας, το κοινό μας όνειρο στον Παναθηναϊκό. Εκεί θέλουμε να φτάσουμε.
Να μείνουμε λίγο σε αυτό που σκέφτονται οι Δανοί. Έχουμε μια τάση να λέμε για το ελληνικό και το τουρκικό ποδόσφαιρο ότι «εκεί κάτω είναι αλλιώς». Μιλάμε για άγριους οπαδούς, για καυτές έδρες, είτε πρόκειται για γήπεδο 12.000 είτε 80.000 θέσεων, και για τρελούς ιδιοκτήτες. Είναι πιο οργανωμένα τα πράγματα απ’ όσο νόμιζες;
Ναι, είναι. Νομίζω ότι πέφτεις μέσα σε σχέση με τις καυτές έδρες και τους παθιασμένους οπαδούς. Αλλά αυτό είναι μόνο θετικό και ανυπομονώ πολύ να το ζήσω.
Έχουμε αποκτήσει εξαιρετική εντύπωση από τους ιδιοκτήτες και την αθλητική ηγεσία εδώ, όχι μόνο μέσα από τη δική μου έρευνα, αλλά και από όσα άκουσα από όλους όσοι μπορούσαν να μου δώσουν πληροφορίες και αναφορές για τον σύλλογο. Και γι’ αυτό, μεταξύ άλλων, επέλεξα να πω το «ναι».
Θυμάσαι την πρώτη φορά που εμφανίστηκε το όνομα του Παναθηναϊκού; Δεν ξέρω αν θέλεις να πεις ποιος ή πώς, αλλά ποια ήταν η πρώτη σου σκέψη;
«Η πρώτη φορά που μίλησα με τον Παναθηναϊκό ήταν μέσω του Φράνκο Μπαλντίνι, πρώην αθλητικού διευθυντή της Τότεναμ, της Ρόμα και της Ρεάλ Μαδρίτης, ο οποίος τώρα είναι στενός φίλος του προέδρου μας και συμμετέχει σε ένα αθλητικό advisory board του Παναθηναϊκού.
Αυτός ήταν που επικοινώνησε πρώτος μαζί μου, μέσω κάποιων διαύλων. Όπως είπα, ο Στέφαν, εγώ, οι άνθρωποι γύρω μας και οι οικογένειές μας είχαμε ανοιχτό μυαλό σε όλη τη διαδικασία.
Υπάρχουν πολλοί ποδοσφαιρικοί σύλλογοι που είναι ενδιαφέροντες. Και ειδικά όταν μιλάμε για μια πόλη εκατομμυρίων, για έναν sleeping giant, για έναν τεράστιο σύλλογο, όσο περισσότερο βλέπεις, όσο περισσότερο ακούς και όσο περισσότερο ανακαλύπτεις, τόσο περισσότερο —αρκετά νωρίς στη διαδικασία— όχι μόνο εγώ αλλά και ο Στέφαν ερωτευτήκαμε τα όνειρα και τις φιλοδοξίες αυτού του συλλόγου.
Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες όταν έμαθες ότι υπάρχει ενδιαφέρον από τον Παναθηναϊκό ποιο ήταν;
Νομίζω ότι σκέφτηκα δύο πράγματα. Πρώτον, ότι αυτό μου ταιριάζει τέλεια. Και δεύτερον, ότι εδώ θα έχει ένταση. Οπότε σκέφτηκα: ας ακούσουμε περισσότερα».
Ήξερες ήδη ότι μάλλον θα ήταν θετικός και ο Στέφαν;
«Ναι, το ήξερα».
Ήταν ο πρώτος σύλλογος που επικοινώνησε;
«Ήταν ένας από αυτούς, αλλά ήταν εκείνος που έγινε πιο γρήγορα συγκεκριμένος. Με κάποιους άλλους είχαμε επίσης ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Ήταν σύλλογοι που στην πραγματικότητα ήταν πολύ ευχαριστημένοι με τον προπονητή τους, αλλά είχαν ανάγκη να τεστάρουν λίγο την αγορά, επειδή είχαν αποδώσει τόσο καλά ώστε περίμεναν ότι ίσως έχαναν τον προπονητή τους. Όχι επειδή το ήθελαν, αλλά επειδή θα μπορούσε να συμβεί.
Και από κάθε συζήτηση που κάνεις, μαθαίνεις κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
Γι’ αυτό είχαμε ανοιχτό μυαλό και συναντηθήκαμε με πολλούς ενδιαφέροντες ανθρώπους. Ο Στέφαν κι εγώ ήμασταν τυχεροί που μπορέσαμε να πάμε στη Λεβερκούζεν, όταν ο Κάσπερ Γιούλμαντ ήταν ακόμη εκεί. Συναντηθήκαμε αρκετές φορές με τον Μίκαελ Μπόρντινγκααρντ στη Λεβερκούζεν και, μέσα από τη μεθοδολογία τους, παρακολουθήσαμε και ένα δύσκολο παιχνίδι απέναντι στην Μπάγερν Μονάχου στα ημιτελικά του Κυπέλλου Γερμανίας.
Ήταν ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον study trip, όπως το αποκαλούμε, από το οποίο πήραμε πολλά. Μερικές εβδομάδες αργότερα πήγαμε στην Πορτογαλία, όπου συναντηθήκαμε με τον Μόρτεν Γιούλμαντ και τον Βίκτορ Φρόχολντ, επισκεφθήκαμε την Μπράγκα και τη Φαμαλικάο και μπήκαμε βαθιά στην καθημερινότητά τους.
Όταν συναντάς άλλους προπονητές που κατά κάποιον τρόπο είναι τόσο διαφορετικοί από εσένα, σου δίνουν τροφή για σκέψη. Αλλά συναντάς και προπονητές εξαιρετικά ικανούς, που βλέπουν πολλά πράγματα με τον ίδιο τρόπο όπως εμείς.
Με αυτόν τον τρόπο ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον να ταξιδεύουμε και να γινόμαστε σοφότεροι για το ποδόσφαιρο ως επαγγελματίες, αλλά και να κοιτάμε πίσω σε αυτά που θεωρούμε ότι κάναμε πολύ καλά στην Κοπεγχάγη. Και φυσικά και σε πράγματα που, κοιτώντας πίσω, θα μπορούσαμε ως προπονητές να είχαμε εντοπίσει νωρίτερα, να είχαμε αναλύσει καλύτερα και, αν τα είχαμε εντοπίσει νωρίτερα, να είχαμε αντιδράσει πιο γρήγορα.
Σε αυτό θεωρώ ότι ήμασταν εξαιρετικά ειλικρινείς με τους εαυτούς μας».
Υπήρξαν συγκεκριμένες προτάσεις από άλλους συλλόγους;
«Ναι. Ο Παναθηναϊκός έγινε αρκετά γρήγορα συγκεκριμένος, με τρόπο που μπορούσα να καταλάβω ότι υπήρχε πραγματικό ενδιαφέρον. Για το τι άλλο υπήρξε, δεν θέλω να σχολιάσω.
Υπάρχει ο κίνδυνος να καταλαβαίνει ο Ζέκα τι λες στα δανέζικα, αλλά κατά τα άλλα μάλλον δεν θα ακουστεί πολύ εδώ. Υπάρχουν, όπως είπαμε, προκαταλήψεις. Τι σκέψεις έκανες; Δεν ήταν κάτι στο οποίο είπες αμέσως ναι, σωστά; Χρειάστηκε έρευνα και σκέψη;
Ναι, χρειάστηκε. Πρώτα απ’ όλα όμως μετράει η οικογένεια. Και στο σπίτι συμφωνήσαμε αρκετά γρήγορα. Δεν είναι μυστικό ότι υπήρχαν μερικοί γερμανικοί σύλλογοι που είχαν διάθεση να με φέρουν το καλοκαίρι ως προπονητή, αλλά καταλήξαμε αρκετά γρήγορα.
Είναι πολύ πιο εύκολο, πρακτικά, να πας στο αεροδρόμιο της Κοπεγχάγης, να μπεις στο αεροπλάνο και να προσγειωθείς στην Αθήνα δύο ώρες και 45 λεπτά αργότερα. Το προπονητικό κέντρο και οι περιοχές όπου συνήθως θα μένεις εδώ βρίσκονται, ανάλογα με την κίνηση, σε απόσταση 20-40 λεπτών με το αυτοκίνητο. Άρα, από καθαρά πρακτική άποψη, μπαίνεις σε ένα αεροπλάνο και πετάς στην Αθήνα. Δεν γίνεται πολύ πιο εύκολο».
Άλλες σκέψεις πέρα από τη γεωγραφία και τη λογιστική;
«Φυσικά, το αθλητικό πρότζεκτ. Τα αθλητικά πρότζεκτ που είχα τη δυνατότητα να εξετάσω το καλοκαίρι, από κάποιους συλλόγους που είχαν χτυπήσει την πόρτα μου και νωρίτερα στην περίοδό μου ως προπονητής της Κοπεγχάγης, ήταν εξαιρετικά. Ήταν μεγάλοι σύλλογοι και ενδιαφέροντες.
Αλλά το να είμαι ξανά σε έναν από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιρικούς συλλόγους μιας χώρας —στη Δανία στον μεγαλύτερο, στην Ελλάδα σε έναν από τους απολύτως μεγαλύτερους— είναι κάτι που μου ταιριάζει.
Μπορώ να νιώσω ότι μόλις μπήκε ο Παναθηναϊκός στο τραπέζι, δεν ήμουν έτοιμος να πάω σε ένα μεγαλύτερο πρωτάθλημα απλώς για να βγούμε δέκατοι και να είναι όλοι χαρούμενοι.
Νιώθω ότι έχω ανάγκη να προσπαθήσω να παίξω στο υψηλότερο επίπεδο. Έχω επίσης ανάγκη να υπάρχει ένας δημοσιογράφος που να με ενοχλεί λίγο επειδή πήρα μόνο ισοπαλία εκτός έδρας απέναντι σε μια ομάδα της οποίας το μπάτζετ παικτών είναι δέκα φορές μικρότερο από το δικό μου.
Αυτό είναι μέρος της ποδοσφαιρικής εκπαίδευσης που έχω πάρει. Γι’ αυτό θεώρησα ενδιαφέρον τον Παναθηναϊκό. Έχει πλέον μια πλατφόρμα με την υποδομή του, τις εγκαταστάσεις του, ένα υπερσύγχρονο γήπεδο που θα είναι έτοιμο κοντά στην Ακρόπολη, και ένα τμήμα ταλέντων που, μετά από μια τεράστια κρίση λόγω της οικονομικής κρίσης πριν από 15-16 χρόνια, έχει πραγματικά αρχίσει να στέκεται ξανά στα πόδια του.
Νιώθω ότι είναι ένας σύλλογος που πιστεύει ειλικρινά πως τώρα υπάρχει η πλατφόρμα για να κάνει το τελευταίο βήμα προς την κορυφή. Θα είναι πολύ δύσκολο, αλλά πιστεύουμε ότι μπορεί να γίνει».
Σου αρέσει να κερδίζεις. Έχεις κερδίσει αρκετά και έχεις πετύχει πολλά. Αν ήσουν στον Παναθηναϊκό τα τελευταία 15 χρόνια, θα είχες βρεθεί μπροστά σε σκληρή δουλειά και πολλές απογοητεύσεις. Εγώ έχω πει στους ταξιτζήδες εδώ ότι θα τους κάνεις πρωταθλητές. Τι λες εσύ;
«Πρέπει να χτίσουμε μια ομάδα που θα είναι ανταγωνιστική. Και όταν θα είμαστε ανταγωνιστικοί, τότε πρέπει να το κυνηγήσουμε.
Υπάρχουν πολλές άλλες καλές ομάδες στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Κάποιοι σύλλογοι έχουν κάνει πολύ καλή δουλειά τα τελευταία χρόνια, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη. Αυτό το σέβομαι πολύ. Αλλά αισθάνομαι ότι υπάρχει μια αφετηρία που μπορεί να μετακινηθεί.
Πριν από δύο χρόνια ο Παναθηναϊκός ήταν για μεγάλο διάστημα κοντά στο να γίνει πρωταθλητής Ελλάδας. Για να καταλάβουμε τον Παναθηναϊκό, δεν θα χρησιμοποιήσω τη φράση ότι «έμεινε με τη μύτη μακριά», γιατί γνωρίζω ότι ο σύλλογος χτυπήθηκε εξαιρετικά σκληρά από την οικονομική κρίση πριν από 15-16 χρόνια.
Έχω τεράστιο σεβασμό για τη μεγάλη προσπάθεια που έκαναν πολλοί από όσους βρίσκονται σήμερα εδώ, σε αυτές τις φανταστικές εγκαταστάσεις, ώστε να ξαναβάλουν τον σύλλογο στα πόδια του μετά από δύσκολες περιόδους.
Τα τελευταία χρόνια έγινε ένα βήμα. Ο Παναθηναϊκός σταθεροποιήθηκε στις θέσεις δύο, τρία, τέσσερα, με μία πέμπτη θέση τα τελευταία έξι χρόνια στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Τώρα είμαστε στο σημείο όπου ο σύλλογος νιώθει ότι μπορεί να πατήσει λίγο πιο δυνατά το γκάζι. Και θέλω πολύ να βοηθήσω σε αυτό».
Αυτό το γκάζι μπορείς να το πατήσεις μαζί με τον Ζέκα, τον Στέφαν και αρκετούς άλλους. Τι επιτελείο παίρνεις μαζί σου;
«Από την αρχή ο Στέφαν κι εγώ ήμασταν πακέτο. Η Κοπεγχάγη το γνώριζε αυτό εδώ και πολύ καιρό, οπότε δεν πήγα να «λεηλατήσω» την Κοπεγχάγη. Δεν πήγα να πάρω ανθρώπους από την Κοπεγχάγη. Αλλά ο Νίκλας ήταν εξαρχής μέρος του πλάνου.
Όταν δουλεύεις τόσο στενά με ανθρώπους, βρίσκεις εργασιακές σχέσεις όπου ξέρεις ότι ταιριάζετε καλά. Όταν μίλησα με τον Παναθηναϊκό, είχα ως απαίτηση να έχω μαζί μου τον Στέφαν και τον Νίκλας.
Δεν είχα ποτέ απαίτηση να έχω δανέζικο επιτελείο. Αλλά ο Παναθηναϊκός δεν είχε σχεδόν κανέναν προπονητή ποδοσφαίρου να έχει απομείνει στην πρώτη ομάδα. Όλοι είχαν σταματήσει με τον Μπενίτεθ. Η απαίτηση λοιπόν ήταν να φτιάξουμε ένα καλό επιτελείο με εμένα επικεφαλής.
Είχα από νωρίς συζητήσεις με τον Άντερς, τον οποίο γνωρίζω καλά από την κοινή μας περίοδο στην Κοπεγχάγη. Ψάχναμε και για ακόμη έναν βοηθό προπονητή. Είχα επίσης ανάγκη να φέρω έναν ικανό προπονητή τερματοφυλάκων. Είχαμε καλές συζητήσεις με τον Κάσπερ Άνκεργκρεν, ο οποίος ήταν ελεύθερος μετά την τελευταία του περίοδο στην Premier League.
Το τελευταίο όνομα ίσως «ξύνει» λίγο την Κοπεγχάγη. Είναι άνθρωπος της Μπρόντμπι και πρέπει να στέκεσαι σε αυτό από όπου έρχεσαι. Σίγουρα δεν εύχεται κάτι ιδιαίτερα καλό για την Κοπεγχάγη, αλλά δεν πρέπει κι εμείς να φτάσουμε στο σημείο όπου στην Κοπεγχάγη θα αρχίσουν να τον υποστηρίζουν — αυτό θα ήταν εντελώς λάθος.
Και μετά είναι φανταστικό να συναντιέμαι ξανά με τον Ζέκα. Με τον Ζέκα είχα από πολύ νωρίς συζητήσεις. Τόσο εγώ όσο και ο Στέφαν, ο Νίκλας και ο Άντερς τον γνωρίζουμε καλά από κοινές περιόδους. Τον σέβονται εξαιρετικά ως αρχηγό, προσωπικότητα και παίκτη στην Κοπεγχάγη, και την ίδια εκτίμηση έχει και εδώ στην Αθήνα.
Για να μη γίνει υπερβολικά δανέζικο το επιτελείο, είχα από πολύ νωρίς εισηγηθεί στην αθλητική ηγεσία εδώ ότι ο Ζέκα θα έπρεπε σίγουρα να είναι μέρος του επιτελείου. Και για να έχουμε την οπτική του παίκτη. Αυτό το θεωρώ σημαντικό, όπως το θεωρούσα και στην Κοπεγχάγη.
Ο ίδιος έχω οπτική παίκτη, αλλά το να έχεις αυτό το κομμάτι στο επιτελείο σου είναι αυτονόητο. Τον γνωρίζουμε, ξέρουμε τι εκπροσωπεί ο Ζέκα. Γνωρίζει την ελληνική κουλτούρα, γνωρίζει τον Παναθηναϊκό στα καλά και στα δύσκολα, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια.
Είναι επίσης πολύ πεινασμένος να ξεκινήσει την καριέρα του στον ποδοσφαιρικό κόσμο, αυτή τη φορά όχι ως παίκτης. Όπως έχω συζητήσει μαζί του, κάνει εκπαίδευση UEFA. Έχει υπάρξει scout και, για γεωγραφικούς λόγους, ήθελε ένα πιο ευέλικτο πόστο».
Τι είπαν όταν πρότεινες να γίνει βοηθός σου;
«Όλοι θεώρησαν ότι ήταν καλή ιδέα. Νομίζω ότι όλοι το είχαν σκεφτεί. Δεν είναι κάποιο χαλαρό πόστο που πήρε τώρα. Θα δουλέψει πραγματικά.
Αναγνωρίζω ότι εκεί όπου δεν έχω εμπειρία ως προπονητής είναι πως έρχομαι σε ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον, μια τελείως διαφορετική κουλτούρα, ένα τελείως διαφορετικό πρωτάθλημα. Και εκεί είναι δώρο το ότι ο πρώην αρχηγός σου, με τον οποίο κράτησες επαφή από τότε που σταμάτησε στην Κοπεγχάγη, είχε κεντρικό ρόλο παλιότερα στον Παναθηναϊκό ως παίκτης αλλά και τώρα σε διαφορετικούς ρόλους.
Το να μπορείς να φέρεις μια τέτοια προσωπικότητα στο επιτελείο σου θα ήταν σχεδόν λόγος απόλυσης από την πρώτη μέρα αν δεν το πρότεινες.
Η ομάδα βρίσκεται στη διαδικασία διαμόρφωσης. Μπορείς να πεις τι ομάδα θα είναι; Πώς είναι το μπάτζετ σε σχέση με την Κοπεγχάγη; Ποια είναι η αξία των παικτών;
Μια πολύ καλή ομάδα του Παναθηναϊκού και μια πολύ καλή ομάδα της Κοπεγχάγης θα έπαιζαν ισορροπημένα παιχνίδια μεταξύ τους. Είναι δύσκολο να συγκρίνεις μπάτζετ.
Θυμάμαι ότι ο Μπράιαν Πρίσκε μου το είχε πει κάποτε, όταν συναντηθήκαμε με την ομάδα του στην Πράγα στα προκριματικά του Champions League. Τον ρώτησα για τη διαφορά στα μπάτζετ και μου είπε ότι είναι δύσκολο να το πεις, γιατί έχει να κάνει και με φορολογικούς κανόνες.
Μια πραγματικά καλή, υγιής κορυφαία ομάδα εδώ, όπως είναι τα πράγματα τώρα, θα έπρεπε να έχει καλύτερες προϋποθέσεις για να αποδίδει στο υψηλότερο επίπεδο απ’ ό,τι η Κοπεγχάγη. Αυτή είναι η ξεκάθαρη εντύπωσή μου.
Και υπό αυτό το πρίσμα, δεν πρέπει να υποτιμά κανείς τα αποτελέσματα που έχει πετύχει η Κοπεγχάγη, ειδικά διεθνώς, τα τελευταία πέντε χρόνια.
Αν τα χρήματα χρησιμοποιούνται έξυπνα και σωστά στους μεγάλους συλλόγους εδώ, τότε θα έπρεπε να είναι μισό ή ένα σκαλί πάνω από την κορυφή στη Δανία. Αυτή τη στιγμή δεν είναι καθόλου έτσι.
Εκτιμώ ότι υπάρχουν δύο-τρεις ομάδες περισσότερες εδώ στο πρωτάθλημα. Έχουμε 14 ομάδες. Θεωρώ όμως ότι το κάτω μέρος της δανέζικης λίγκας είναι ένα επίπεδο πάνω από το αντίστοιχο εδώ».
Πού βρίσκεται ο Παναθηναϊκός σε σχέση με τον Ολυμπιακό;
«Είναι στην κορυφή μαζί τους».
Πόσοι είναι πάνω από εσένα και πώς είναι η δομή;
«Υπάρχουν πολλοί, και το μαθαίνω κάθε μέρα. Οι δύο με τους οποίους έχω τη στενότερη επαφή προς τα πάνω στο σύστημα είναι ο αθλητικός διευθυντής μου, ο Στέφανος Κοτσόλης, και ο πρόεδρός μας. Υπάρχουν πολλοί πόροι εδώ και πρέπει να χρησιμοποιηθούν σωστά.
Μια νέα χώρα. Ως φίλοι της Κοπεγχάγης, έτσι είναι τα πράγματα: όταν μεγάλοι παίκτες και προπονητές φεύγουν, ξέρουμε ότι υπάρχει ενδιαφέρον από τον κόσμο. Ξέρω ότι εγώ και πολλοί άλλοι θα παρακολουθούμε τι γίνεται στον σύλλογο με το πράσινο τριφύλλι. Υπάρχουν και πολλοί στη Βίμποργκ, γιατί λένε ότι είναι από έναν σύλλογο με τριφύλλι σε έναν άλλο.
Αλλά οι οπαδοί στη Δανία, Νες, δεν έχουν ακούσει πραγματικά από εσένα από τότε που σταμάτησες. Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να τους πεις;
Θα μπορούσε να υπάρχει, τώρα που μου δίνεται η δυνατότητα. Ένιωσα τεράστια στήριξη από την πρώτη μέρα ως προπονητής της Κοπεγχάγης. Στην πραγματικότητα ένιωσα τεράστια στήριξη και στην τελευταία μου περίοδο στην Κοπεγχάγη.
Θα μπορούσα να το είχα βιώσει πολύ χειρότερα ως προπονητής στο Πάρκεν. Νομίζω ότι υπήρχαν πολλοί οπαδοί που, όπως κι εγώ νωρίτερα σε αυτή τη συζήτηση, είχαν την αίσθηση και το είπαν ότι ήταν ώρα να γίνει αλλαγή στη θέση του προπονητή.
Αυτό μπορείς να το κάνεις με πολλούς τρόπους. Στη Δανία υπάρχει ελευθερία λόγου, ειδικά στον κόσμο του ποδοσφαίρου, οπότε ο καθένας πρέπει να μπορεί να γράφει αυτό που πιστεύει.
Σε γενικές γραμμές, όμως, έχω πολύ μεγάλο σεβασμό ακόμη και για εκείνους που ξεκάθαρα ήθελαν νέο αίμα, νέα ενέργεια και νέα κατεύθυνση στον πάγκο.
Άρα, ευχαριστώ για τη μεγάλη στήριξη. Είμαι περήφανος για τα αποτελέσματα που πετύχαμε μαζί. Αν κάποιος τον Σεπτέμβριο του 2022, όταν παρουσιάστηκα ως προπονητής της Κοπεγχάγης, με ρωτούσε αν θα υπέγραφα για τρεις παρουσίες στο Champions League και 100% συμμετοχή σε ευρωπαϊκές φάσεις ομίλων/league phase μέσω προκρίσεων, θα το υπέγραφα επί τόπου.
Γι’ αυτό είμαι περήφανος. Αλλά φυσικά είμαι και εξαιρετικά λυπημένος που είχα μεγάλο μερίδιο ευθύνης στο ότι τόσοι φίλαθλοι πέρασαν τόση αγωνία τους τελευταίους έξι μήνες.
Καταλαβαίνω καλά ότι σήμερα με θυμούνται και γι’ αυτό. Βλέπω τον εαυτό μου ως επιτυχημένο στην Κοπεγχάγη, αλλά σε καμία περίπτωση ως απόλυτα επιτυχημένο. Οι τελευταίοι έξι μήνες θα είναι φυσικά μέρος της υστεροφημίας μου.
Ελπίζω μόνο, αν μου δώσουν μια τελευταία ευκαιρία, όταν περάσουν οι μήνες, να θυμηθούν τις φορές που σηκώσαμε τρόπαια ή πανηγυρίσαμε μαζί κάποιες φανταστικές ευρωπαϊκές βραδιές. Και ελπίζω και πιστεύω ειλικρινά ότι θα ξαναβρεθούμε, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο».
Πρέπει να το πιάσω αυτό. Θα γίνεις ξανά προπονητής της Κοπεγχάγης;
«Όχι, δεν ήταν αυτό που είπα. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι θα συμβεί. Μπορεί επίσης να βρεθώ κάτω στο υπόγειο μαζί με τον Μίκελ, τον Μίκαελ και τον Μπένιαμιν να γκρινιάζουμε για την τακτική του προπονητή.
Ποτέ δεν ξέρεις. Αλλά η Κοπεγχάγη είναι ο σύλλογός μου. Και αν μια μέρα μπορώ ξανά να χρησιμοποιηθώ με κάποιον τρόπο προς όφελος του συλλόγου, τότε το τηλέφωνό μου θα είναι πάντα ανοιχτό.
Υπάρχουν πολλές θέσεις διαθέσιμες αυτή την περίοδο, ας το πούμε έτσι. Νες, απομένει λιγότερο από μία ώρα μέχρι να παρουσιαστείς εδώ μπροστά στον Τύπο και ακούω ότι αρχίζουν να παίζουν μουσική παρουσίασης. Σίγουρα κάποιος αθλητικός διευθυντής ή υπεύθυνος Τύπου τριγυρίζει εδώ έξω και αγχώνεται για το πόση ώρα μιλάει αυτός ο τύπος από τη Δανία με τον προπονητή.
Οπότε θα σου πω απλώς χίλια ευχαριστώ για τον χρόνο σου, ευχαριστώ για την περίοδό σου στην Κοπεγχάγη και πάρα πολύ καλή τύχη.
Θα τη χρειαστούμε, οπότε δώσε μου όλη την τύχη που μπορείς.»