Πήγα για δεύτερη χρονιά στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους στο Αίγιο. Πέμπτη χρόνια ζωής έχει. Και δύο νέοι είναι η «ψυχή» του: Ανδρέας και Θοδωρής. Βοήθεια από τον δήμο, και μπράβο. Συνέργεια από την Ομοσπονδία Κινηματογραφικών Λεσχών που μετρά φέτος 44 χρόνια. Και μπράβο επίσης. Και κάθε χρόνο στο Φεστιβάλ τιμούν έναν δημιουργό.
Φέτος ήταν η σειρά του Γιάννη Οικονομίδη. Του σκληρού ρεαλιστικού σινεμά. Ο Γιάννης έκανε και ένα master class. Οι εκδηλώσεις και οι προβολές πολλές παράλληλα. Ακόμη βέβαια θέλει δουλειά για να αγκαλιάσει ή να εμπεδώσει τον θεσμό η όλη περιοχή. Αίγιο, Ακολη, Λόγγος, Σελιανίτικα έχουν ήδη μπει στην τουριστική περίοδο. Ακόμη χαλαρά – όπως λένε – αφού προς το παρόν ζωντανεύουν κυρίως τα Σαββατοκύριακα. Η κοντινή απόσταση από Αθήνα και Πάτρα βολεύει. Οι υποδομές ακόμη είναι τύπου 90s αλλά και οι ρυθμοί αξιοζήλευτοι για τον μέσο κουρασμένο επισκέπτη.
Κάθε φορά που πάω στην περιφέρεια κάνω κουβέντες. Πάντα στα μέρη εκτός Αθηνών εξάλλου βλέπεις ένσαρκο το μοντέλο της χώρας. Πόσο δεν υπάρχει σοβαρό και συντεταγμένο σχέδιο ενίσχυσης της μη Αθήνας. Κάποτε στα πασοκικά χρόνια έμεινε ο όρος της αποκέντρωσης. Σήμερα μόνον στα χαρτιά αφού ο αθηνοκεντρισμός καλπάζει και λόγω του ότι η Αθήνα πια είναι όλο το λεκανοπέδιο μέχρι και την Κόρινθο. Κάπου εκεί και διάφορες ενδιάμεσες – και όχι αδιάφορες – περιοχές με πολλές δυνατότητες και ομορφιές σαν το Αίγιο ψάχνουν τη θέση τους.
Η ύπαιθρος δεν αντιμετωπίζεται όπως πρέπει από την κεντρική Πολιτεία. Μιλάμε για αυτή, όπως γράφουμε εκθέσεις ιδεών. Και ένα σχέδιο ενίσχυσης των τοπικών δυνάμεων αγνοείται και σήμερα. Αυτά στη σχέση κέντρου – επαρχίας. Στο πιο εσωτερικό θέμα και στο Αίγιο όπως σε όλη τη χώρα τα Φεστιβάλ αυτά – που μόνον κέρδος είναι – αντιμετωπίζονται από πολλούς σαν κλειστοί διανοητικοί θεσμοί. Σαν υποθέσεις μιας ελίτ. Δεν είναι.
Η αγωνία της σεζόν συχνά αδικεί κάθε τέτοια προσπάθεια που αντίρροπα θα πρέπει να διαβάζεται ως ενισχυτική της επισκεψιμότητας του μέρους. Το Αίγιο το επέλεξε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος για σκηνές των ταινιών του («Θίασος», «Μελισσοκόμος»), εξού και το Φεστιβάλ διαρκώς τον τιμά και έχει το όνομά του. Αυτό από μόνο του θα ήταν μια θεματική ξενάγηση για τον επισκέπτη. Η δυναμική είναι μεγάλη για τέτοιους ευλογημένους τόπους που τον χειμώνα κατεβάζουν κι άλλο τους ρυθμούς τους και η νεολαία τους έχει σχεδόν δεδομένη τη μετακόμιση σε Πάτρα ή Αθήνα κ.ά. Το καταλαβαίνεις όταν βλέπεις τα ηλικιακά χάσματα της τοπικής κοινωνίας και ότι λείπει ένα δυναμικό τμήμα εργαζόμενο αλλού ή ακόμη και εποχικά. Μια «επανάσταση» της υπαίθρου απαιτείται. Μια σοβαρή στροφή σε αυτήν και για αυτήν.