Ηθελαν. Όσο, προφανώς, όλα τα σύνολα που παίρνουν το εισιτήριο για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Το θέμα είναι κατά πόσο μπορούσαν να σταθούν με αξιώσεις στο συγκεκριμένο πάρτι. Τελικά, οι εκπρόσωποι της Ασίας σε αυτό το Μουντιάλ, πολύ απλά δεν…
Και το ερώτημα είναι το «γιατί» συνέβη αυτό. Φυσικά, όλες οι περιπτώσεις δεν είναι ίδιες και παρατηρούνται διαφορές. Η Ιαπωνία για παράδειγμα, υπήρξε το ισχυρότερο σύνολο, πήρε ισοπαλία στον όμιλο από την Ολλανδία και εν τέλει στο πρώτο νοκάουτ αποκλείστηκε από τη Βραζιλία.
Έπεσε πάνω σε ένα από τα φαβορί, προηγήθηκε στο σκορ, πάλεψε αλλά ήταν άτυχη στον αντίπαλο που της έτυχε. Η Ιαπωνία είχε τη γνώριμη πειθαρχία στο παιχνίδι της και ένα στυλ διάταξης κοντά στο 3-4-3, αυτό που λανσάρει εδώ και χρόνια.
Η Σαουδική Αραβία με τον Δώνη στον πάγκο είχε ελπίδες για κάτι πολύ καλύτερο. Πέρασε κάτω από τον πήχη. Έχει ενδιαφέρον, ωστόσο, τι συμβαίνει σε μια χώρα που δίνει πολλά χρήματα προκειμένου να… κόψει δρόμο και προσελκύει αστέρες, δίδοντάς τους υψηλά συμβόλαια. Με στόχο ξεκάθαρο να ανέβει το επίπεδο του πρωταθλήματος, άρα και να εξελιχθούν τα εγχώρια ταλέντα.
Ο Δώνης επέλεξε κατά βάση ποδοσφαιριστές που τους παρακολουθεί στη Λίγκα, ενώ το επόμενο σχέδιο της Σαουδικής Αραβίας είναι να πηγαίνουν οι πιτσιρικάδες σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, να προσαρμόζονται σε άλλες συνθήκες δουλειάς και άρα να εξελίσσονται. Ίσως, όμως, αυτό να θέλει τον χρόνο του.
Η Νότια Κορέα έκανε καλή αρχή αλλά μετά ξεφούσκωσε και δεν έδειξε τη δυναμική που κατέθεσε σε άλλες διοργανώσεις. Άχρωμη και άγευστη, πέρασε απαρατήρητη όπως και οι ποδοσφαιριστές της.
Καλή ομάδα το Ιράν και με τα γνωστά ζητήματα στις μετακινήσεις, το Ιράκ χωρίς την απαιτούμενη εμπειρία, ενώ τόσο η Ιορδανία όσο και το Ουζμπεκιστάν έμοιαζαν με παράταιρους καλεσμένους σε μια χλιδάτη γιορτή που ουσιαστικά δεν τους αφορούσε.
Λες και το κύμα που έφερε 48 ομάδες στο εφετινό Μουντιάλ να ήθελε αυτές τις δύο ομάδες αλλά έως εκεί. Κομπάρσους. Και το Κατάρ, μαχητές οι παίκτες, τίποτα όμως δεν έδειξε πως το προηγούμενο Μουντιάλ διοργανώθηκε εκεί και άρα κάτι θα μπορούσε να μείνει σε αθλητικό επίπεδο. Το ποδόσφαιρο δυσκολεύεται να ριζώσει στις νοοτροπίες λαών που δεν έχουν τέτοια ιστορία πίσω τους.
Συμπέρασμα: Την ώρα που η Αφρική είδε όλους τους εκπροσώπους της – πλην Τυνησίας – να δίνουν μάχες στη δεύτερη φάση, η Ασία έμεινε πίσω. Ισως δεν είναι καθόλου τυχαία η εξέλιξη.