Είναι μεγάλη υπόθεση για έναν πολιτικό να έχει αντοχή στον χρόνο και τις αλλαγές.
Δείτε, ας πούμε, την περίπτωση της Θεοδώρας Τζάκρη. Μπορεί κάποιος ψηφοφόρος να μη θυμάται ούτε την ακριβή κομματική διαδρομή της, ούτε τις λεπτομέρειες των απόψεών της. Ολοι όμως την αναγνωρίζουν. Τα χρώματά της, η φωνή, το επιθετικό στυλ επικοινωνίας, όλα έρχονται και κάνουν ένα μοναδικό μείγμα με την προσωπική αισθητική της, παράγοντας εικόνες που κανείς δεν μπορεί εύκολα να αγνοήσει. Και όσοι τη λοιδόρησαν θα πρέπει να παραδεχτούν ότι σε έναν πολιτικό χώρο που έχει υποστεί τεκτονικές αλλαγές, η Θεοδώρα Τζάκρη έχει πετύχει να εκλέγεται, να έχει ηχηρή παρουσία και να ασχολούμαστε μαζί της ανελλιπώς από το 2004.
Στις εκλογές εκείνου του Μάρτη εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ στην εκλογική περιφέρεια της Πέλλας, όπου επανεκλεγόταν συνεχώς με το ίδιο κόμμα έως και τον Ιούνιο του 2012. Το 2009 ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο της υφυπουργού Εσωτερικών με έδρα τη Θεσσαλονίκη στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, έχοντας ρόλο στην προώθηση του προγράμματος «Καλλικράτης».
Εκείνη η περίοδος σημαδεύτηκε από μια ιστορική κόντρα με τον τότε υπουργό Γιάννη Ραγκούση και με μπόλικα χτυπήματα, ενίοτε και κάτω από τη μέση. Κατηγορήθηκε, μεταξύ άλλων, ότι εξαγόρασε την πολιτική ισχύ της στην Πέλλα με ρουσφέτια και διορισμούς. Πλάκα έχει να βλέπει κανείς αναλύσεις και δηλώσεις που σκανδαλίζονταν για διορισμούς συγγενών ως συμβασιούχων στο Δημόσιο, με όσα έχουμε ζήσει και κανονικοποιήσει, πια, σήμερα. Πάντως η Τζάκρη, ό,τι και να έκανε, επένδυσε σωστά.
Ο πυρήνας της στην Πέλλα παραμένει ο ισχυρότερος της περιοχής και την ακολουθεί. Οταν τα μνημόνια άλλαξαν τον πολιτικό χάρτη, η ίδια πέρασε από τη φάση της υπεράσπισης των σκληρών μέτρων στην πλήρη διαφοροποίηση, καταψηφίζοντας τελικά την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου το 2013 στην πρόταση δυσπιστίας που είχε καταθέσει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Και τότε οι ψηφοφόροι τη στήριξαν. Από το 2015 και μετά, εκλέγεται πάντοτε στην Πέλλα με τον ΣΥΡΙΖΑ, από όπου αποχώρησε για να ακολουθήσει τον Στέφανο Κασσελάκη, διατηρώντας την έδρα που της (ξανα)ανέθεσαν οι συντοπίτες της.
Από την Κουμουνδούρου, έως την επιλογή της να σταθεί στον Κασσελάκη και τη σημερινή κομματική αστεγία της, η διαδρομή της ήταν ξανά γεμάτη ένταση. Μοιάζει να ακολουθεί τις αλλαγές του ανέμου της Κεντροαριστεράς, όχι όμως σαν πιστή ανεμοδούρα, αλλά επιλέγοντας, ενίοτε, να «κόψει» τα κύματα πλέοντας κόντρα σε αυτά.
Στη μικρή αυτοκρατορία
Εχει μια ιδιαίτερη σημασία η επιλογή της να μην έχει μετακινηθεί ως σήμερα σε κάποια από τις μεγάλες περιφέρειες, όπως κάνουν πολλοί έπειτα από χρόνια διαδρομής στην περιφέρεια. Ηταν σοφή. Αγνόησε την καχυποψία με την οποία έχει αντιμετωπιστεί σε κεντρικό επίπεδο, μένοντας στην τόπο της, στη μικρή τοπική αυτοκρατορία της.
Η Πέλλα είναι ένας νομός με βαθιά συντηρητικά αντανακλαστικά, όπου ζητήματα όπως π.χ. η Συμφωνία των Πρεσπών ή τα ΛΟΑΤΚΙ δικαιώματα αντιμετωπίζονταν με έντονο σκεπτικισμό. Κι όμως, η Τζάκρη κατάφερνε να δίνει έδρα εκεί στην Αριστερά, ακόμη και στα δύσκολα, βασιζόμενη σε μια αδιάκοπη φυσική παρουσία στον νομό, παρακολούθηση των τοπικών ζητημάτων, ακόμη και καθημερινών προβλημάτων που ταλαιπωρούν τους ψηφοφόρους της. Ακόμη και πολλοί συνάδελφοί της που δεν τη συμπαθούν έχουν αναγκαστεί να παραδεχτούν ότι, με αντικειμενικούς όρους, είναι αποτελεσματικότατη.
Η πολιτική της οξύνοια, λοιπόν, την αναγκάζει τώρα να αναζητήσει ξανά μια νέα στέγη, καθώς το τοπίο στην Κεντροαριστερά ξαναμπαίνει σε φάση κατακερματισμού και διάλυσης. Κόντρα στο ρεύμα των ημερών, λένε πως η πυξίδα της δείχνει ξανά προς το παλιό της «σπίτι», το ΠΑΣΟΚ. Η ίδια δεν επιβεβαιώνει, ούτε και διαψεύδει. Δεν επιβίωσε τόσα χρόνια στο κεντροαριστερό μπάχαλο χωρίς να ξέρει ότι στην πολιτική οι αποστάσεις είναι σχετικές και οι επιστροφές πάντα πιθανές, ακόμη κι αν δεν είναι εύκολες.
Η φημολογούμενη επαναπροσέγγισή της με το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη έχει προκαλέσει αντιδράσεις κι αναταράξεις, καθώς πολλοί δεν ξεχνούν τους βαρείς χαρακτηρισμούς του παρελθόντος, όταν κατηγορούσε τους πρώην συντρόφους της για διαφθορά και αποκαλούσε το κόμμα «κυβερνητική τσόντα». Επιπλέον, υπάρχει ένα καταστατικό εμπόδιο στην πρόβλεψη ορίων βουλευτικών θητειών, με βάση την οποία όσοι έχουν συμπληρώσει 20 χρόνια στα έδρανα δεν μπορούν να είναι ξανά υποψήφιοι. Η Τζάκρη διανύει ήδη το εικοστό δεύτερο έτος της θητείας της.
Η πραγματικότητα, βέβαια, είναι πως αυτού του τύπου τα εμπόδια, αν υπάρχει αρκετή θέληση μπορούν να παρακαμφθούν. Το μεγάλο ερώτημα είναι εάν, έπειτα από 22 χρόνια, θα αλλάξει την προσωπική στρατηγική της τακτική και θα μετακομίσει στην εκλογική λίστα της Α’ Αθηνών. Η μετακίνηση θα εξυπηρετήσει τυχόν συνυποψηφίους της στην Πέλλα και θα τους ανακουφίσει καθώς έβλεπαν την πρωτιά της ως δεδομένη και απροσπέλαστο εμπόδιο. Μεταφέρει, όμως, τη νευρικότητα σε υποψηφίους της πρωτεύουσας, ανάμεσά τους και σε ισχυρά στελέχη όπως ο Παύλος Γερουλάνος.
Αυτή η επιστροφή, εφόσον προχωρήσει, έχει όλα τα υλικά να αποδειχθεί πετυχημένη τακτικά. Εχει όμως και όλα τα υλικά να φουντώσει ένα νέο μέτωπο, σε ένα κόμμα που, με μηδενικό επιβιωτικό ένστικτο, συνηθίζει να βγάζει καβγάδες κι άπλυτα στη φόρα. Μένει να φανεί αν θα την παίξει αυτήν την τελευταία της ζαριά, αν θα της βγει το ρίσκο και αν θα τη δικαιώσει.