Μπορεί να ζει και να δημιουργεί στο εξωτερικό, όμως οι ιστορίες που αφηγείται ταξιδεύουν πλέον σε ολόκληρο τον κόσμο. Η ομογενής σκηνοθέτρια και ηθοποιός Στέλλα Μιχαήλ επέστρεψε από τις Κάννες έχοντας στις αποσκευές της μία σημαντική διεθνή διάκριση.
Η ταινία μικρού μήκους «SHE / Εκείνη», με θέμα τη μητρότητα και τη γυναικεία εμπειρία, τιμήθηκε με το βραβείο Best Women Film στο World Film Festival – Remember the Future, ενώ η δεύτερη ταινία της, «CENTAURS / Κένταυροι», που πραγματεύεται την τοξικότητα στις ανθρώπινες σχέσεις, ήταν υποψήφια για τα βραβεία καλύτερου σεναρίου και καλύτερης σκηνοθεσίας.
Η απονομή πραγματοποιήθηκε στο Pullman Hotel των Καννών, όπου βραβεύθηκαν συνολικά 37 ταινίες μεγάλου και μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ και ανεξάρτητες παραγωγές από την Ευρώπη, την Αμερική και την Ασία.
Οι δύο ταινίες, παραγωγές Ελλάδας και Ηνωμένου Βασιλείου, έχουν ήδη ταξιδέψει σε διεθνή φεστιβάλ στο Λονδίνο, το Παρίσι, το Μιλάνο, τη Νέα Υόρκη, το Μόναχο και την Κωνσταντινούπολη, αποσπώντας διακρίσεις και θετικές κριτικές.
Η Στέλλα Μιχαήλ είναι γνωστή και στην ελληνική παροικία της Μελβούρνης από τη συμμετοχή της σε θεατρικές παραστάσεις και τη διδασκαλία θεάτρου σε σχολεία.
Μιλώντας στον «Νέο Κόσμο», μοιράζεται τις σκέψεις και τα συναισθήματά της.
-Πώς ένιωσες όταν άκουσες το όνομά σου στις Κάννες;
«Ήταν μια στιγμή μεγάλης συγκίνησης. Χρειάστηκε λίγη ώρα για να συνειδητοποιήσω τι είχε συμβεί.
Η βράβευση αυτή αποτελεί μια σημαντική αναγνώριση όχι μόνο για μένα, αλλά και για όλους όσοι πίστεψαν στην ταινία και εργάστηκαν με αφοσίωση για να γίνει πραγματικότητα.
Το “SHE” μιλά για τις διαφορετικές όψεις της μητρότητας και της γυναικείας εμπειρίας. Το γεγονός ότι το μήνυμά του άγγιξε μια διεθνή επιτροπή έχει ιδιαίτερη σημασία για μένα.
Ταυτόχρονα, η υποψηφιότητα των “Κενταύρων” για δύο ακόμη βραβεία επιβεβαιώνει πως ιστορίες με κοινωνικό περιεχόμενο μπορούν να ταξιδεύουν πέρα από σύνορα.
Ως Ελληνίδα της Διασποράς αισθάνομαι μεγάλη περηφάνια που μπορώ να εκπροσωπώ την Ελλάδα και την ομογένεια μέσα από τον κινηματογράφο. Ελπίζω αυτή η διάκριση να είναι μόνο η αρχή».
-Ποια στιγμή από τα γυρίσματα δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
«Κάθε ταινία έχει τη δική της ιστορία πίσω από την κάμερα.
Στους “Κενταύρους”, η πιο ιδιαίτερη εμπειρία ήταν η σκηνή του δείπνου. Οι ηθοποιοί έπρεπε να τρώνε με ζωώδη ένστικτα, συμβολίζοντας την τοξικότητα που καταβροχθίζει τις ανθρώπινες σχέσεις.
Το αστείο ήταν ότι οι περισσότεροι ήταν vegan ή χορτοφάγοι. Έτσι χρειάστηκε να βρούμε φυτικά υποκατάστατα που να μοιάζουν όσο το δυνατόν περισσότερο με κρέας, ώστε η σκηνή να δείχνει απόλυτα αληθοφανής.
Στο “SHE”, αντίθετα, η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν συναισθηματική.
Θυμάμαι ιδιαίτερα τα γυρίσματα στο Epping Forest με τα δύο παιδιά. Παρότι δουλεύαμε για ώρες κάτω από τον ήλιο, αντιμετώπισαν όλη τη διαδικασία με ενθουσιασμό και επαγγελματισμό.
Χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί αυτή η εμπειρία τα ενέπνευσε να συνεχίσουν στον χώρο της υποκριτικής και σήμερα συμμετέχουν ήδη σε κάστινγκ και διαφημιστικές παραγωγές.
Τελικά, αυτό που μένει περισσότερο δεν είναι τα βραβεία, αλλά οι άνθρωποι, οι φιλίες και η κοινή πίστη ότι ακόμη και με περιορισμένα μέσα μπορείς να δημιουργήσεις κάτι που θα ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο».
-Το θέατρο ή ο κινηματογράφος σε εκφράζει περισσότερο;
«Δεν αισθάνομαι ότι πρέπει να διαλέξω ανάμεσα στα δύο.
Το θέατρο είναι η πρώτη μου αγάπη. Εκεί έμαθα τη δύναμη της ζωντανής επικοινωνίας με το κοινό.
Ο κινηματογράφος, όμως, μου επιτρέπει να αφηγούμαι ιστορίες που μένουν στον χρόνο, μέσα από την εικόνα, το μοντάζ και τις λεπτομέρειες.
Όσο για το γιατί δεν παίζω στις δικές μου ταινίες, είναι μια συνειδητή επιλογή. Όταν σκηνοθετώ, θέλω να είμαι απόλυτα αφοσιωμένη στους ηθοποιούς και στη συνολική αφήγηση.
Δεν αποκλείω, βέβαια, κάποια στιγμή να συνδυάσω τη σκηνοθεσία με την υποκριτική, αν προκύψει ο κατάλληλος ρόλος».
Ποιο είναι το επόμενο κινηματογραφικό σου βήμα;
«Αυτή την περίοδο ετοιμάζω τη νέα μου ταινία μικρού μήκους με τίτλο “Passenger Seat”, τα γυρίσματα της οποίας θα πραγματοποιηθούν τον Σεπτέμβριο στο Λονδίνο.
Η ιστορία εκτυλίσσεται σχεδόν ολόκληρη μέσα σε ένα αυτοκίνητο. Ένας άνδρας οδηγεί στους δρόμους του Λονδίνου και συνομιλεί με την άδεια θέση του συνοδηγού, αποκαλύπτοντας σταδιακά μια βαθιά προσωπική ιστορία για την αγάπη, την απώλεια και τη μνήμη.
Παράλληλα, γράφω το πρώτο μου σενάριο μεγάλου μήκους, το οποίο εξερευνά την έννοια της ομορφιάς και της ασχήμιας και τον τρόπο με τον οποίο οι κοινωνικές προκαταλήψεις επηρεάζουν την ταυτότητα και την αυτοεκτίμησή μας».
-Τι μήνυμα θα ήθελες να στείλεις στους Έλληνες της Αυστραλίας;
«Θέλω να τους πω ένα μεγάλο ευχαριστώ γιατί, όπου κι αν βρίσκονται, κρατούν ζωντανή την ελληνική γλώσσα, τον πολιτισμό και τις αξίες μας.
Η ομογένεια αποτελεί μια γέφυρα που ενώνει την Ελλάδα με τον υπόλοιπο κόσμο και αποδεικνύει καθημερινά ότι η ελληνική ταυτότητα δεν γνωρίζει σύνορα.
Εύχομαι να συνεχίσουν να στηρίζουν τον ελληνικό πολιτισμό και τους Έλληνες δημιουργούς. Οι ρίζες μας δεν είναι κάτι που μας κρατά πίσω· είναι η δύναμη που μας βοηθά να προχωρούμε μπροστά, όπου κι αν βρισκόμαστε».
The post Μια Ελληνίδα της Διασποράς που ξεχώρισε στις Κάννες appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.