Ο Ζβέρεφ έμπαινε στον ημιτελικό απέναντι στον Άρθουρ Φέρι, γνωρίζοντας ότι μπορεί να συμπληρώσει το τελευταίο κομμάτι του παζλ, που του έλειπε. Το εν λόγω στοιχείο ήταν μία πρόκριση στον τελικό του Wimbledon, η οποία επετεύχθη, αφού επικράτησε με 3-0 του Βρετανού και έκλεισε «ραντεβού» με τον Γιάνικ Σίνερ.
Έτσι, ο 27χρονος τενίστας τοποθέτησε το όνομα του σε ένα κλαμπ, γεμάτο με θρύλους, οι οποίοι έχουν καταφέρει να λάβουν μέρος σε τουλάχιστον έναν τελικό των τεσσάρων Grand Slam, των Ολυμπιακών αγώνων και του ATP Finals. Oι προηγούμενοι έξι τενίστες, που έχουν φέρει εις πέρας το συγκεκριμένο έχουν γράψει τη δική τους ιστορία με «χρυσά» γράμματα ο καθένας.
Με αυτόν τον τρόπο, ο Ζβέρεφ επιβεβαίωσε πως ανήκει πλέον στην… elite του τένις.
Ο πρώτος κυρίαρχος
Ο πρώτος που το κατάφερε και άφησε ιστορία ήταν ο Αντρέ Αγκάσι, ο οποίος τη δεκαετία του 90 ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής. O Αμερικάνος μέσα σε εννιά χρόνια, κατάφερε να σηκώσει όλα τα μεγάλα τρόπαια που υπάρχουν στον χώρο του τένις. Η πιο επιτυχημένη διοργάνωση ήταν το Αυστραλιανό Όπεν, που κατέκτησε τον τίτλο τέσσερις φορές.
Το 1999 στέφθηκε βασιλιάς στο Αμερικάνικο Όπεν και έβαλε στην τροπαιοθήκη το τελευταίο κομμάτι που έλειπε.
Το Big 3 και η μόνιμη απειλή
Από την λίστα δεν θα μπορούσε να λείπει το Big 3 του παγκόσμιου τένις. Ο λόγος για τους Ράφαελ Ναδάλ, Ρότζερ Φέντερερ και Νόβακ Τζόκοβιτς. Ο Ελβετός ήταν ο πρώτος χρονικά, που κυριάρχησε από το 2004 μέχρι να αποσυρθεί. Συνολικά κατέκτησε τον απίστευτο αριθμό των 20 Grand Slam και στα τέσσερα μεγάλα τουρνουά, αφού το 2009 πήρε το μοναδικό του τρόπαιο στο Roland Garros.
Το μόνο ψεγάδι σε αυτήν την τεράστια καριέρα είναι η ήττα στον τελικό των Ολυμπιακών αγώνων του Λονδίνου, το 2012, από τον Μάρεϊ που τον άφησε με το ασημένιο μετάλλιο.
Ο Ράφαελ Ναδάλ είναι ο απόλυτος βασιλιάς του χώματος με 14 κατακτήσεις στο Roland Garros. Όχι και… λίγες. Ο Ισπανός στέφθηκε πρωταθλητής και στα τρία υπόλοιπα Grand Slams, κάτι που τον φέρνει στην δεύτερη θέση με 22 τίτλους. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του Πεκίνου, το 2008, πήρε το χρυσό μετάλλιο, ενώ το μόνο που δεν κατάφερε ήταν να κερδίσει ένα ATP Finals, αφού σε δύο περιπτώσεις, έχασε στον τελικό.
Ο «ρέκορντμαν» του παγκόσμιου τένις «ακούει» στο όνομα Νόβακ Τζόκοβιτς. Ο Σέρβος «φιγουράρει» στην πρώτη θέση με 24 Grand Slam και ψάχνει, στα 39 του, να προσθέσει ακόμη ένα τελευταίο στη συλλογή του. Η λύτρωση ήρθε πριν δύο χρόνια στους Ολυμπιακούς αγώνες του Παρισιού, όπου κέρδισε με 2-0 στον τελικό τον Αλκαράθ, έχοντας πλέον κατακτήσει ότι πιθανό τρόπαιο υπάρχει.
Το Big 3 κυριαρχούσε για τουλάχιστον μία 20ετία. Ο άνθρωπος που έβρισκε τον τρόπο για να τους… χαλάσει την μονοτονία ήταν ο Άντι Μάρεϊ. Ο Βρετανός διέγραψε μία σπουδαία καριέρα στα court, παρά τους συχνούς τραυματισμούς, που τον ταλαιπωρούσαν. Ο Μάρεϊ είναι δύο φορές χρυσός Ολυμπιονίκης (2012, 2016), ενώ το 2016 με την μοναδική του συμμετοχή σε τελικό Roland Garros, τοποθέτησε το όνομα του σε αυτό το κλειστό κλαμπ.
Το φαινόμενο
Ο τελευταίος πριν τον Αλεξάντερ Ζβέρεφ και ο πιο γρήγορος που τα κατάφερε είναι ο Κάλος Αλκαράθ. Ο Ισπανός είναι φτιαγμένος από κάτι το μοναδικό και το αποδεικνύει σε κάθε του εμφάνιση. Σε ηλικία 22 ετών έχει προλάβει να κατακτήσει τουλάχιστον από μία φορά το κάθε Grand Slam. Στα κατορθώματα του συμπεριλαμβάνονται και οι παρουσίες του ως «φιναλίστ» σε ATP Finals (2025) και Ολυμπιακών αγώνων (2024), χωρίς βέβαια να βγει νικητής σε αμφότερες τις περιπτώσεις.
Από την άλλη, ο Ζβέρεφ έχει βρεθεί σε τουλάχιστον έναν τελικό από το κάθε Grand Slam, ενώ έχει στεφθεί δύο φορές πρωταθλητής στα ATP Finals (2018, 2021) και χρυσός Ολυμπιονίκης το 2021.
Η φετινή σεζόν είναι η πιο παραγωγική στη καριέρα του, αφού είναι ο μοναδικός τενίστας με συμμετοχή και στους τρεις τελικούς των Grand Slam, που έχουν διεξαχθεί. Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα, ο Γερμανός να βρίσκεται επάξια στο νούμερο 2 της παγκόσμιας κατάταξης.