Το ξέρουμε ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν είναι χαρισματικός, όπως επίσης ξέρουμε ότι είναι τραχύς και άκαμπτος στο ύφος. Αυτά είναι ελαττώματα για έναν επαγγελματία στην πολιτική, όπως την έχει διαμορφώσει στην εποχή μας η σύγχρονη τεχνολογία. Όσο καλό μήνυμα και αν έχεις, πρέπει να το υποστηρίζει και η εικόνα. Θα μπορούσε ωστόσο ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να εξουδετερώσει τα ελαττώματα στην εικόνα του, να τα κάνει δηλαδή να μην έχουν σημασία. Θα μπορούσε, αν κατάφερνε να τα αντισταθμίσει με σοβαρότητα και συγκρότηση. Δυστυχώς για το ΠΑΣΟΚ και γενικότερα για το κομματικό σύστημα, ο κ. Ανδρουλάκης δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο επίπεδο της σοβαρότητας που απαιτεί ο ρόλος του στην πολιτική – πόσω μάλλον δε ο ρόλος τον οποίο διεκδικεί. Δεν νοείται να ανοίγεις διάλογο με τον πρωθυπουργό που φιλοδοξείς να αντικαταστήσεις, διάλογο στη Βουλή και μάλιστα για πρόταση δική σου, και να μην έχεις έτοιμο στην άκρη της γλώσσας σου το κόστος της πρότασής σου. Δεν νοείται! Όμως, αυτό ακριβώς συνέβη την περασμένη Παρασκευή στη Βουλή.
Ο Πρωθυπουργός ζήτησε από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ να προσδιορίσει επακριβώς το κόστος της 13ης σύνταξης, που έχει προτείνει το ΠΑΣΟΚ. Εκείνος δεν ήξερε ή δεν θυμόταν και παρέπεμψε στα έγγραφα που συνόδευαν την πρόταση. Δεν απαντούσε και επέμενε ότι η απάντηση βρίσκεται στα χαρτιά που θα καταθέσει. Οι δικοί του άρχισαν μανιασμένα να ψάχνουν το επίμαχο νούμερο για να το πει ο πρόεδρος, δεν το έβρισκαν, ακούστηκε μέχρι και ένα αξιοθρήνητο «δώστε μας δέκα λεπτά». Ήταν ένα πανδαιμόνιο, που σε έκανε να νομίζεις ότι βλέπεις μια πρωτότυπη διασκευή του «Μπακαλόγατου», που εκτυλίσσεται στο περιβάλλον της πολιτικής. Όταν επιτέλους βρέθηκε το νούμερο, ο Πρωθυπουργός, που ήταν έτοιμος, δήλωσε το πραγματικό κόστος του μέτρου, που βασιζόταν στα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους και ήταν σχεδόν εξαπλάσιο εκείνου που παρουσίαζε ο κ. Ανδρουλάκης. Ακολούθησε σύντομη επανάληψη του πανδαιμόνιου, όπου μεταξύ άλλων ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ απέρριψε τα νούμερα του Γενικού Λογιστηρίου ως «μπακάλικα»…
Δεν είναι αυτονόητο ότι σε μια τέτοια αναμέτρηση δεν πας ποτέ αδιάβαστος; Δεν είναι αυτονόητο και ιδίως σε θέματα που είναι δικές σου προτάσεις; Εκπλήσσομαι και το εννοώ, γιατί τέτοιου είδους ελαφρότητα προσιδιάζει μάλλον στον Καπετάν Καραμήτρο παρά στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, όποιος και αν είναι. Μια και το έφερε η κουβέντα, επειδή στο διπλανό κόμμα (ΣΥΡΙΖΑ) η θέση του αρχηγού άδειασε, μήπως ο κ. Ανδρουλάκης θα έπρεπε να εξετάσει την ευκαιρία για μια νέα αρχή;
Ράγκναροκ
Το δραματικό τέλος του ΣΥΡΙΖΑ που παρακολουθούμε, με τη φυγή των πανικόβλητων προς το πουθενά, την εκπαραθύρωση του προέδρου, τη γιούργια των άλλων για την καρέκλα και μάλιστα με ολίγες αγωνιστικές σφαλιάρες για την ωραία ατμόσφαιρα, όλο αυτό το συμπούρμπουλο είναι το Ράγκναροκ της μυθολογίας των Νορβηγών για τη λεγόμενη ανανεωτική Αριστερά. Είναι το λυκόφως των θεών. Τέρατα, ήρωες και θεοί αλληλοσφάζονται στην μεγάλη τελευταία μάχη με την οποία τελειώνει ο κόσμος τους. Μην ανησυχείτε όμως από τον σαματά και τα ουρλιαχτά. Δεν τελειώνει μαζί τους ο κόσμος, όπως στη μυθολογία των βορείων λαών. Τελειώνει ο μικρόκοσμός του 1,5%.
Το πουλάκι
Τελικά, το περιβόητο mail, για το οποίο έγραφα χθες, δεν υπήρξε ποτέ, όπως μάθαμε από τον αρμόδιο υπουργό Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ο οποίος μετά βδελυγμίας διέψευσε τη σχετική πληροφορία. Ηταν φανερό ότι δεν ήταν καθόλου ικανοποιημένος με τον επικοινωνιακό χειρισμό των εξελίξεων στην υπόθεση Μαρφίν και την ασυναρτησία του αφηγήματος. Το διέψευσε περίπου ως βλακεία, δηλαδή με τρόπο που δεν επέτρεπε περαιτέρω ερωτήσεις για το θέμα. Αργότερα, ωστόσο, άκουσα έμπειρο αστυνομικό συντάκτη να εξηγεί ότι η διατύπωση «πήραμε ένα mail» είναι το συνθηματικό που χρησιμοποιούν, στις περιπτώσεις που κάποιος από τους ερευνώμενους υπόπτους μιλάει. Είναι, με άλλα λόγια, μία έκφραση αστυνομικής αβρότητας. Αν αυτό ευσταθεί, τότε έχω να τους προτείνω κάτι καλύτερο και παραδοσιακό: το χιλιοτραγουδισμένο πουλάκι των δημωδών ασμάτων! Πουλάκια δεν είναι αυτά που λένε συνήθως τις μεγάλες αλήθειες ή τα σπουδαία μαντάτα στη δημώδη ποίηση; Χίλιες φορές καλύτερο από το mail, τι το συζητάμε;