Ο ημιτελικός ανάμεσα στην Αγγλία και την Αργεντινή τα είχε όλα και δικαίωσε τις προσδοκίες όλων. Για τους μεγαλύτερους, είναι ένα ακόμη κεφάλαιο σε μια ποδοσφαιρική κόντρα που κρατά πάνω από μισό αιώνα. Και κάθε ποδοσφαιρική κόντρα σε επίπεδο Μουντιάλ έχει πάντα, μικρό ή μεγάλο, πολιτικό υπόβαθρο.
Ο δεύτερος ημιτελικός ήταν γεμάτος κλισέ. Στην αρχή έπεφταν κορμιά, οι ανοιχτοί χώροι ήταν ελάχιστοι και η Αγγλία προηγήθηκε. Και αυτή είναι η στιγμή που θα μείνει στην ιστορία. Το 1-0 των Αγγλων, και όχι το 2-1 της Αργεντινής στο 92′, ύστερα από 88% κατοχή, χαμένες ευκαιρίες, δύο δοκάρια και ένα γκολ ισοφάρισης.
Δεν θα βλέπαμε τίποτα από όλα αυτά αν οι Αγγλοι δεν αποφάσιζαν να παίξουν με τον τρόπο που έπαιξαν μετά το γκολ του Γκόρντον. Τόσο πολύ φοβήθηκε ο Τούχελ και γύρισε την ομάδα πίσω; Για την οικονομία της συζήτησης, ας το δεχτώ. Αλλά φταίει ο προπονητής όταν μια ομάδα, για 19 λεπτά, καταφέρνει να κάνει μόνο δύο πετυχημένες πάσες;
Είναι σοκαριστικό. Είναι 1.140 δευτερόλεπτα. Μέτρησέ τα ένα προς ένα για να δεις ότι είναι πάρα πολύς χρόνος.
Στην ιστορία των Μουντιάλ, η Αργεντινή, όσες φορές έχει φτάσει στα ημιτελικά, έχει προκριθεί στον τελικό. Επίσης, στην ιστορία των Μουντιάλ, ποτέ δεν το έχει κατακτήσει χώρα που είχε ξένο προπονητή. Βολικά όλα αυτά, αφού συνεχίστηκαν, αλλά τίποτα δεν είναι γραφτό να γίνει.
Στο κάτω κάτω της γραφής, αν θες κάτι που ποτέ δεν είχες, πρέπει να κάνεις κάτι που ποτέ δεν έκανες. Και κάτι ακόμα. Υπάρχουν μόνο δύο ημέρες που δεν μπορούμε να ορίσουμε εμείς: το χθες και το αύριο. Το σήμερα είναι πάντα δικό μας. Και το «σήμερα» του αγώνα, οι Αγγλοι το αντιμετώπισαν με φόβο.
Τουλάχιστον, με όλα αυτά, θα θυμόμαστε αυτό το Μουντιάλ για ποδοσφαιρικούς λόγους και όχι για τα διαλείμματα για διαφημίσεις και τα τηλεφωνήματα του Τραμπ.