Το ποδόσφαιρο έχει εδώ και χρόνια δύο κυβερνήσεις. Η μία εδρεύει στη Ζυρίχη και ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί ολόκληρο τον πλανήτη. Η άλλη στη Νιόν, ελέγχει το πλουσιότερο και ισχυρότερο κομμάτι του παιχνιδιού και γνωρίζει ότι χωρίς την Ευρώπη η παγκόσμια ποδοσφαιρική οικονομία χάνει μεγάλο μέρος της αξίας της. Η παλιά, δύσκολη συγκατοίκηση FIFA και UEFA έχει πλέον μετατραπεί σε ανοιχτή μάχη εξουσίας.
Αφορμή ήταν η αποτυχημένη απόπειρα του Τζιάνι Ινφαντίνο να αντλήσει 4,2 δισ. δολάρια πουλώντας σε ιδιώτες μειοψηφικό ποσοστό των εμπορικών δικαιωμάτων διοργανώσεων της FIFA. Η πρόταση αποσύρθηκε μετά τις αντιδράσεις, αλλά το πραγματικό τραύμα δεν ήταν οικονομικό. Ηταν θεσμικό. UEFA, AFC και CONCACAF κατηγόρησαν τον πρόεδρο της FIFA για μονομερή λειτουργία και ζήτησαν ανεξάρτητη έρευνα, ενώ η ευρωπαϊκή πλευρά διατηρεί ακόμη στο τραπέζι την απειλή αποχής από διοργανώσεις της FIFA.
Και κάπου εδώ τελειώνει η συζήτηση περί μιας απλής διαφωνίας κορυφής.
Ο Ινφαντίνο έχει οικοδομήσει μια ιδιότυπη ποδοσφαιροκρατία. Περισσότερες διοργανώσεις, μεγαλύτερα τουρνουά, περισσότερες αγορές, περισσότερα χρήματα που επιστρέφουν στις 211 ομοσπονδίες. Η FIFA υπενθυμίζει διαρκώς ότι χρηματοδοτεί την ανάπτυξη σε χώρες που διαφορετικά δεν θα είχαν ούτε γήπεδα ούτε ακαδημίες.
Και αυτό δημιουργεί έναν τεράστιο εκλογικό μηχανισμό επιρροής. Δεν είναι τυχαίο ότι, παρά την ευρωπαϊκή εξέγερση, ο Ινφαντίνο εξακολουθεί να διατηρεί ισχυρή υποστήριξη στην Αφρική και σε σημαντικό μέρος του παγκόσμιου ποδοσφαιρικού χάρτη.
Η UEFA, από την άλλη, διαθέτει το Champions League, τους μεγαλύτερους συλλόγους, τους ακριβότερους ποδοσφαιριστές και το μεγαλύτερο μέρος της εμπορικής βαρύτητας του αθλήματος. Δεν έχει τις ψήφους όλου του κόσμου, έχει όμως τα πολυτιμότερα «περιουσιακά στοιχεία» του παιχνιδιού.
Αυτό ακριβώς κάνει τη σύγκρουση τόσο ενδιαφέρουσα.
Δεν πρόκειται για μάχη καλού και κακού ούτε για κάποια ξαφνική θεσμική ευαισθησία. Είναι σύγκρουση δύο διαφορετικών μοντέλων εξουσίας. Η FIFA θέλει ένα ολοένα πιο παγκοσμιοποιημένο, διογκωμένο και εμπορικά αυτοδύναμο ποδόσφαιρο. Η UEFA θέλει να προστατεύσει την ευρωπαϊκή πρωτοκαθεδρία και κυρίως να μη μετατραπεί σε περιφερειακό διαχειριστή μιας υπερ-FIFA.
Το ερώτημα επομένως δεν είναι ποιος έχει δίκιο.
Είναι ποιος θα έχει αύριο τα κλειδιά του μαγαζιού.