Φέτος το καλοκαίρι είχαμε σε δύο διαφορετικά σπορ δύο όμοιες ιστορίες: ο μπασκετμπολίστας Τόμας Γουόκαπ θέλησε να φύγει από τον Ολυμπιακό και να πάει στην ομάδα του Ντουμπάι και ο αργεντινός διεθνής ποδοσφαιριστής Χουλιάν Αλβαρεζ θέλησε να φύγει από την Ατλέτικο Μαδρίτης και να πάει στην Μπαρτσελόνα. Και οι δύο είχαν κανονικά συμβόλαια. Και οι δύο σήκωσαν το ανάστημά τους ζητώντας από τις διοικήσεις των ομάδων να κάνουν κατανοητό το αίτημά τους.
Ο Γουόκαπ τα κατάφερε. Ο Αλβαρεζ όχι. Αυτό δεν συνέβη γιατί η Ατλέτικο Μαδρίτης έχει πιο σκληρή διοίκηση από την ΚΑΕ Ολυμπιακός. Αλλά γιατί το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο είναι κάτι πολύ πιο σοβαρό από το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Σε όλα τα επίπεδα.
Τελικά
Oταν ο Γουόκαπ εκδήλωσε την πρόθεσή του να φύγει από τον Ολυμπιακό πολλοί οπαδοί της ελληνικής ομάδας απαίτησαν ο Ολυμπιακός να του κόψει το μπάσκετ, να τον καταγγείλει, να τον αφήσει ένα χρόνο στην εξέδρα κ.λπ. Τελικά ο Ολυμπιακός πήρε πάνω κάτι 2 εκατομμύρια ευρώ από την Ντουμπάι, της έδωσε τον παίκτη και έβαλε τέλος σε ένα σίριαλ που καλύτερο τέλος δεν θα μπορούσε να έχει για τους Ερυθρόλευκους.
Οταν ο Αλβαρεζ κατάλαβε ότι η Ατλέτικο Μαδρίτης δεν θα τον πουλήσει στην Μπαρτσελόνα εκδήλωσε δημόσια τη δυσφορία του, δεν κατέβηκε σε κάποιες προπονήσεις, άρχισε να απειλεί πως θα κόψει το ποδόσφαιρο κ.λπ. Ο προπονητής του Ντιέγκο Σιμεόνε τον δέχτηκε τελικά πίσω στις 5 Σεπτεμβρίου και τον δικαιολόγησε στον κόσμο λέγοντας πως λάθη κάνουν όλοι, πως οι ποδοσφαιριστές είναι πάντα παιδιά και ότι η Ατλέτικο που φιλοξενεί τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, αν θέλει να έχει βάσιμες ελπίδες πως θα φτάσει σε αυτόν δεν πρέπει να χάσει τον καλύτερο ποδοσφαιριστή της.
Η διαφορά των δύο ιστοριών είναι απλή: ο Ολυμπιακός ξεμπέρδεψε με τον Γουόκαπ. Η διαμάχη της Ατλέτικο Μαδρίτης με τον Αλβαρεζ δεν μπορώ να πω ότι τελείωσε. Εχω την υποψία πως θα υπάρξει και δεύτερο μέρος κάποια στιγμή.
Συμβόλαια
Μετά την έκβαση της ιστορίας του Γουόκαπ πολύς κόσμος στην Ελλάδα αναρωτιέται τι χρειάζονται τα συμβόλαια, αν τελικά ο κάθε παίκτης μπορεί να φεύγει όποτε θέλει. Η άβολη αλήθεια είναι ότι στο ευρωπαϊκό μπάσκετ ειδικά (το ΝΒΑ είναι άλλη ιστορία…) καλώς η κακώς τα συμβόλαια υπάρχουν για να διασφαλίζουν τον αθλητή και μόνο. Γιατί; Γιατί δεν υπάρχουν πραγματικά σοβαρές εξουσιαστικές αρχές.
Η UEFA και η FIFA έχουν σοβαρές πειθαρχικές επιτροπές. Μπορεί να καταλαβαίνουν τα αιτήματα των παικτών αλλά κανείς Αλβαρεζ δεν θα μπορούσε να φύγει από μια ομάδα με την οποία έχει κανονικό συμβόλαιο χωρίς να φέρει στο ταμείο του συλλόγου για τον οποίο έχει υπογράψει ένα τεράστιο ποσό. Η Ευρωλίγκα δεν έχει ανάλογη δύναμη. Ακόμα κι αν ο Ολυμπιακός κέρδιζε την υπόθεση όλα θα κατέληγαν στο CAS, η κρίση του οποίου θα ήταν υπέρ του παίκτη.
Το πολύ πολύ να εκδικαζόταν στην ελληνική ομάδα κάποιο ποσό: το CAS θα έβλεπε την υπόθεση ως μια διένεξη ανάμεσα στην ομάδα και τον παίκτη. Ενώ στην περίπτωση του Αλβαρεζ ο αντίδικος του παίκτη θα ήταν η UEFA και η FIFA. Υπάρχει σημαντική διαφορά.
Στον τοίχο
Πολλοί ζητούσαν από τους ιδιοκτήτες της KAE Ολυμπιακός «να καρφώσουν το συμβόλαιο του Γουόκαπ στον τοίχο»: κάτι τέτοια είναι απλά μόνο να τα λες. Η εξέλιξη αυτή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα επέτρεπε στον Ολυμπιακό απλά να πληρώνει τον παίκτη για ένα χρόνο χωρίς αυτός να του προσφέρει απολύτως τίποτα: δεν βλέπω σε αυτό κάποιο κέρδος.
Οπως εξήγησα, η εξέλιξη αυτή είχε και ελάχιστες πιθανότητες να προκύψει: τo CAS στο οποίο όλα θα κατέληγαν θα επιδίκαζε ένα ποσό στον Ολυμπιακό και θα επέτρεπε στον Γουόκαπ να πάει στην Ντουμπάι. Και το ποσό θα ήταν πιθανότατα μικρότερο από τα 2 εκατ. ευρώ που ο Ολυμπιακός εξασφάλισε τώρα. Γιατί θα έβγαινε με βάση τις ετήσιες αποδοχές του Γουόκαπ.
Βοήθησε
Υπήρξαν πολλοί οπαδοί του Ολυμπιακού που απογοητεύτηκαν από τη συμπεριφορά του Γουόκαπ έχοντας στο μυαλό τους το πόσο καλά του φέρθηκε ο σύλλογος. Πολλοί μιλάνε για αχαριστία, προδοσία, ασέβεια κ.λπ. Είναι αλήθεια ότι ο Ολυμπιακός έκανε για τον Γουόκαπ πολλά: τον βοήθησε π.χ. να πάρει και ελληνικό διαβατήριο – η ιδιότητα του «κοινοτικού» θα του φανεί χρήσιμη πιθανότατα και προσεχώς.
Πολύς κόσμος ισχυρίζεται και ότι ο Γουόκαπ όφειλε να έχει μια άλλη συμπεριφορά ακριβώς γιατί έρχεται από μια επιτυχημένη σεζόν. Αλλά οι επαγγελματίες αθλητές συνήθως το πρώτο που σκέπτονται ύστερα από μια επιτυχημένη σεζόν είναι πώς θα κεφαλαιοποιήσουν τις επιτυχίες.
Ο Ολυμπιακός πέρυσι κέρδισε το πρωτάθλημα και την Ευρωλίγκα. Αν για τους παίκτες σημασία είχαν οι επιτυχίες, θα ήθελαν όλοι να μείνουν στην ομάδα για να επαναλάβουν αυτή την ωραία χρονιά. Αλλά ο Πίτερς είχε συμφωνήσει να φύγει πριν η χρονιά ολοκληρωθεί – το ίδιο και ο ΜακΚίσικ. Ο Φαλ δεν είχε κανένα πρόβλημα να πάει στον ΠΑΟ.
Ο Λαρεντζάκης επίσης μετά τα πανηγύρια άρχισε να ψάχνει ομάδα. Κι ο Γουόκαπ απέδειξε πως τον ένοιαζε όχι μόνο τι συμβόλαιο έχει ο ίδιος αλλά και τι λεφτά παίρνουν οι άλλοι: είπε ότι αν ήθελε να φύγει είναι γιατί ένιωθε άσχημα καθώς υπήρχαν οκτώ παίκτες που έπαιρναν πιο πολλά χρήματα.
Η επιτυχία της Εθνικής Αργεντινής στο Μουντιάλ ήταν κι ο λόγος που ο Αλβαρεζ ήθελε να πάει στην Μπαρτσελόνα: ήθελε να υπογράψει ένα νέο συμβόλαιο ως δευτεραθλητής κόσμου – κι όχι απλά ως ένας καλός παίκτης. Στην ιστορία του Αλβαρεζ το μόνο παράξενο είναι γιατί δεν τον πούλησε η Ατλέτικο Μαδρίτης: νομίζω πως κάποια στιγμή θα μετανιώσει. Ολα τα υπόλοιπα μου φαίνονται απλά.
Δεν υπάρχουν
Δεν έπαθε καμία ζημιά ο Ολυμπιακός από την υπόθεση Γουόκαπ. Με τα χρήματα που πήρε μπορεί να βρει με 500 χιλιάρικα ένα παίκτη με ανάλογα χαρακτηριστικά με αυτά του παίκτη που έφυγε. Με τα υπόλοιπα μπορεί να πάρει κάποιο σουτέρ που λογικά του χρειάζεται – αυτά όμως τα ξέρει ο Γιώργος Μπαρτζώκας.
Αυτό που χρειάζεται να μάθουν οι οπαδοί του από αυτή την ιστορία είναι ότι δεν υπάρχουν «πιστοί στρατιώτες» και «προδότες» και άλλα τέτοια. Υπάρχουν απλά επαγγελματίες που ψάχνουν πώς θα πάρουν καλά συμβόλαια. Αλλοι σαν τον Γουόκαπ τα καταφέρνουν. Κι άλλοι σαν τον Αλβαρεζ όχι.