Ο αδόκητος χαμός του Γιώργου Μαζωνάκη άνοιξε τον ασκό του Αιόλου και έφερε το κράτος, την πολιτική ηγεσία, τους επιστημονικούς φορείς προ των ευθυνών τους σε ό,τι αφορά τις αδειοδοτήσεις και τους σχετικούς ελέγχους που διενεργούνται στα ιδιωτικά ιατρεία. Μάθαμε μέσα σε λίγες μέρες ότι ο τέως αρμόδιος φορέας ελέγχων (ΣΕΥΥΠ) καταργήθηκε με τον νόμο του επιτελικού κράτους, όντας υποστελεχωμένος, το 2019. Έκτοτε το αντικείμενο του καταργημένου σώματος κατακερματίστηκε μεταξύ της νεοσυσταθείσας Εθνικής Αρχής Διαφάνειας, του Ιατρικού Συλλόγου (δηλαδή του συνδικαλιστικού οργάνου των γιατρών!), του ΕΟΠΥΥ και των περιφερειών. Μέσα στο αλαλούμ των κατακερματισμένων (πόσο ελληνικό και επιτελικό συγχρόνως αυτό!) αρμοδιοτήτων, ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών διευκρίνισε ότι «Η ευθύνη για τη λειτουργία ενός ιατρείου, για τις πράξεις και παραλείψεις του επιστημονικά υπευθύνου ιατρού ανήκει πρωτίστως στον ιατρό, ο οποίος παρέχει στον ασθενή του πρόληψη, διάγνωση ή θεραπεία».
Κι ενώ ακόμα ψάχνουμε να βρούμε την άκρη για το ποιος ελέγχει ποιον, πώς και αν και τι κάνει εάν διαπιστώσει παρατυπία, το ερώτημα που αιωρείται είναι αν μπορούμε να εμπιστευτούμε το κράτος μας. Είναι διαρκής η διαπίστωση ότι νόμοι φτιάχνονται, τροποποιούνται, εξαγγελίες παίρνουν σάρκα και οστά και καταρρέουν στην εφαρμογή λόγω σαθρότητας του θεσμικού πλαισίου ή λόγω απουσίας ελεγκτικών μηχανισμών. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Τα τρένα συγκρούστηκαν στα Τέμπη μετά την πολυδιαφημισμένη «εξυγίανση των σιδηροδρόμων» από την παρούσα κυβέρνηση. Τώρα εξυγιαίνονται κι άλλο. Οψόμεθα. Στο μέτωπο των ιδιωτικών πανεπιστημίων: η κυβέρνηση έκανε το παν να δρομολογήσει την αδειοδότηση μη κρατικών πανεπιστημίων χωρίς να αναθεωρηθεί το άρθρο 16 του Συντάγματος και τη συνέχεια την είδαμε.
Πρόσφατα (14/08/2026) γράφαμε για την έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου για τον νόμο 5092/2024 – ο οποίος αφορά στην προστασία του αιγιαλού και της παραλίας από αυθαίρετες καταλήψεις και κατασκευές – που διαπίστωνε την αδυναμία του κράτους και των μηχανισμών του να τον εφαρμόσουν. Το κράτος οφείλει να ρυθμίζει, για να μη βλέπουμε ανεξέλεγκτη δράση ιδιωτών, ενάντια στο δημόσιο συμφέρον. Οφείλει και να μεταρρυθμίζει όταν το υπάρχον πλαίσιο μοιάζει δυσλειτουργικό. Αν δεν δημιουργεί όμως μηχανισμούς να επιβλέπουν την εφαρμογή των ρυθμίσεων και των μεταρρυθμίσεων, καθιστά τις (μεταρ)ρυθμίσεις του πουκάμισα αδειανά.