Ανάμεσα στα ακαδημαϊκά έδρανα και τα social media, σε μια εποχή που η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να μετατρέψει τη στείρα απομνημόνευση πληροφοριών σε συναισθηματική, διαδραστική μάθηση (λέει), ο καθηγητής Σάββας Χατζηχριστοφής έρχεται στους Νομικισμούς – Μια απολαυστική, λίγο… τρομακτική αλλά κατά βάθος αισιόδοξη συνέντευξη για το πώς η τεχνολογία οφείλει να υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι το αντίστροφο
Ο καθηγητής Σάββας Χατζηχριστοφής, Αντιπρύτανης Έρευνας και Καινοτομίας στο Πανεπιστήμιο Νεάπολης Πάφου και ένας από τους κορυφαίους επιστήμονες πληροφορικής παγκοσμίως, είναι ο άνθρωπος που καταφέρνει να κινείται με την ίδια άνεση ανάμεσα στα ακαδημαϊκά έδρανα και τους αλγόριθμους του TikTok.
Καλεσμένος στο νέο επεισόδιο των «Νομικισμών», κάθεται απέναντι από τον Μαρίνο Νομικό σε μια συζήτηση που αποδομεί τους τεχνοκρατικούς μύθους, εξηγώντας αρχικά γιατί απέρριψε τις πολιτικές βολιδοσκοπήσεις για τη θέση του Υφυπουργού Καινοτομίας, μοιράζοντας ένα κομψό αλλά αμείλικτο «σφάξιμο με το βαμβάκι» για όσους αναλαμβάνουν κυβερνητικά χαρτοφυλάκια βασιζόμενοι αποκλειστικά στην αυτοπεποίθησή τους.
Στο επίκεντρο της συνέντευξης βρίσκεται η σύγκρουση της ψηφιακής πραγματικότητας με το απολιθωμένο εκπαιδευτικό σύστημα, όπου το 80% της ύλης και του τρόπου διδασκαλίας παραμένει ίδιο από την εποχή των γονιών μας.
Ο Σάββας Χατζηχριστοφής σχολιάζει καυστικά την απαγόρευση των κινητών στα σχολεία ως άλλη μια επιδερμική λογική τύπου «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι» που απλώς μεταφέρει το πρόβλημα στις επόμενες γενιές, ενώ αναλύει πώς η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να μετατρέψει τη στείρα απομνημόνευση πληροφοριών σε συναισθηματική, διαδραστική μάθηση.
Παράλληλα, αποκαλύπτει τα ευρήματα ενός ανησυχητικού πειράματος για τις χειρουργικές προκαταλήψεις του ChatGPT γύρω από την κυπριακή ιστορία και το 1974, προειδοποιώντας ότι ο πραγματικός υπαρξιακός κίνδυνος δεν είναι η εξέγερση των ρομπότ, αλλά η σταδιακή «αποικιοποίηση της ανθρώπινης κρίσης».
Η κουβέντα επεκτείνεται στις ραγδαίες ανατροπές της αγοράς εργασίας, όπου η αυτοματοποίηση καθιστά απαραίτητη τη μετάβαση στην τετραήμερη εργασία για τη διατήρηση της κατανάλωσης και της κοινωνικής συνοχής, αλλά και στην ανάγκη για ένα ουσιαστικό ψηφιακό κράτος που δεν θα εξαντλείται σε επικοινωνιακές κινήσεις εντυπωσιασμού.
Κλείνοντας, ο διακεκριμένος ακαδημαϊκός δηλώνει apocaloptimist, εκτιμώντας πως η πλημμύρα της μέτριας ChatGPTίλας θα οδηγήσει τελικά την κοινωνία στην επαναξιολόγηση των τεχνών, των γραμμάτων και της αυθεντικής ανθρώπινης ατέλειας.
Μια απολαυστική, λίγο… τρομακτική αλλά κατά βάθος αισιόδοξη συνέντευξη για το πώς η τεχνολογία οφείλει να υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι το αντίστροφο.