Ο έρωτας είναι η μόνη εμπειρία που μας γδύνει από τις βεβαιότητες, μας λυγίζει μέχρι να σπάσουμε και, την ίδια στιγμή, μας χαρίζει το φως μιας καινούριας ύπαρξης.
Στην ποιητική συλλογή «Έρωτας Θάνατος», ο αναγνώστης ταξιδεύει σε στίχους που μιλούν για την τρυφερότητα και την ορμή, για τον πόνο και τη λύτρωση, για την παράδοση σε μια δύναμη που μας ξεπερνά. Ο έρωτας παρουσιάζεται σαν θάνατος του εγωισμού, σαν διάλυση κάθε άμυνας, αλλά και σαν ανάσταση του αληθινού μας εαυτού, μέσα από την ένωση με τον Άλλον.
Γήινος και ουράνιος, σαρκικός και πνευματικός, ο έρωτας εδώ δεν είναι μόνο συναίσθημα, είναι μυστήριο, μάθημα και αποκάλυψη. Κάθε ποίημα είναι μια πρόσκληση να χαθούμε για να βρούμε, να πονέσουμε για να γεννηθούμε ξανά, να πεθάνουμε για να ζήσουμε αληθινά.
Ένα βιβλίο για όσους τολμούν να αφήσουν την καρδιά τους ανοιχτή στη φλόγα του Έρωτα και να βαδίσουν τον δρόμο που οδηγεί στη βαθύτερη ελευθερία.
Το εξώφυλλο φιλοτέχνησε, με χαρακτηριστικό τρόπο, η αγαπητή ζωγράφος και εικαστικός
Λίτα Μαυρογένη
Published by AKAKIA Publications
1η ΕΚΔΟΣΗ
ΛΟΝΔΙΝΟ, ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2026
Σύντομο Βιογραφικό Σημείωμα του Δημήτρη Στογιαννίδη
Ο Δημήτρης Στογιαννίδης, διπλωματούχος μηχανικός, σύζυγος και πατέρας δύο παιδιών, προσπαθεί να ισορροπήσει σε όλη του τη ζωή, ανάμεσα στον κόσμο της λογικής και τον κόσμο της καρδιάς. Στον ελεύθερό του χρόνο αναζητά μονοπάτια που κατευνάζουν τον νου και δυναμώνουν το σώμα: την ορειβασία, τις πολεμικές τέχνες, τη μουσική και, πάνω απ’ όλα, το διάβασμα, που διευρύνει τους ορίζοντες του ανθρώπου.
Μετά το βιβλίο «Η τέχνη της αυτοάμυνας», που συνέγραψε μαζί με τον Ισκάν Σελήμ, επιστρέφει με την ποιητική συλλογή «Έρωτας-Θάνατος», όπου ο έρωτας, μέσα από στίχους που μιλούν για την τρυφερότητα και την ορμή, για τον πόνο και τη λύτρωση, αναδύεται ως δύναμη που γκρεμίζει τον εγωισμό και ανασταίνει την αλήθεια μέσα μας.
Η δική μου ματιά στην ποιητική συλλογή
Το Έρωτας Θάνατος δεν προσφέρεται για ανάγνωση. Εγγράφεται ως βίωμα. Από την πρώτη σελίδα προδηλώνεται ότι τα ποιήματα δεν παρατηρούν τον έρωτα από απόσταση ασφαλείας· αντιθέτως, συντίθενται μέσα από σάρκα, απώλεια, έκσταση και συντριβή. Ο αποδέκτης του λόγου δεν διατηρεί τη θέση του θεατή, αλλά συμπεριλαμβάνεται, εγκλωβίζεται, καλείται να λάβει θέση απέναντι στο κείμενο και, τελικά, απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό.
Κεντρικός άξονας παραμένει η αδιάρρηκτη σύζευξη έρωτα και θανάτου, όχι ως αντιθετικών πόλων αλλά ως αλληλοεμπλεκόμενων στιγμών. Ο θάνατος δεν σηματοδοτεί τέλος. Συνιστά διάλυση του εγωισμού, κατάρρευση των αμυνών, αποδόμηση της ψευδούς αυτάρκειας. Ο έρωτας λειτουργεί μυητικά, ως δύναμη απογύμνωσης που απαιτεί παράδοση, έκθεση και ρίσκο. Μέσα από τη διάλυση προκύπτει η δυνατότητα αναγέννησης, όχι ως εύκολη λύτρωση αλλά ως αποτέλεσμα βαθιάς υπαρξιακής δοκιμασίας, προσδίδοντας στο βιβλίο φιλοσοφικό και μυσταγωγικό βάθος.
“Είχα στα ακροδάχτυλά μου
μια συγγνώμη
και στα χείλη μου μια προσευχή
που δεν ειπώθηκε ποτέ φωναχτά” (Εκείνη η νύχτα) .
Ιδιαίτερη σημασία αποκτά ο τρόπος εγγραφής του σώματος στον ποιητικό λόγο. Η γλώσσα είναι σαρκική, τολμηρή, απροκάλυπτη απέναντι στην επιθυμία και την ένταση. Ωστόσο, το σώμα δεν αποκόπτεται από το πνεύμα. Μετατρέπεται σε τόπο γνώσης, πεδίο μνήμης, χώρος αποκάλυψης. Ο ερωτισμός δεν λειτουργεί ως πρόκληση ή αυτοσκοπός αλλά ως γέφυρα προς το υπαρξιακό και το πνευματικό. Εκεί εντοπίζεται η δύναμη του βιβλίου: κινείται διαρκώς μεταξύ λυρισμού και ωμότητας, χωρίς να εγκλωβίζεται σε κανένα από τα δύο.
Χαρακτηριστική είναι η εμμονική επανάληψη θεμάτων και εικόνων: πόνος, απώλεια, προσμονή, σιωπή, ανάγκη ένωσης επιστρέφουν με μικρές μετατοπίσεις ή εντονότερη έξαρση. Η επανάληψη δεν συνιστά αδυναμία, αλλά αναδεικνύεται σε συνειδητή ποιητική επιλογή που αναπαριστά τον έρωτα ως εμπειρία ανοιχτή, ατελεύτητη, επίμονη. Ο αναγνώστης συχνά αισθάνεται ότι περιστρέφεται μέσα σε κύκλο πάθους και απώλειας, γεγονός που ενισχύει τη βιωματική ένταση, έστω κι αν η συνεχής έξαρση αφήνει ελάχιστα περιθώρια ανάσας.
Η συναισθηματική ειλικρίνεια παραμένει αδιαπραγμάτευτη. Τα ποιήματα δεν ωραιοποιούν, δεν παρηγορούν, δεν υπόσχονται λύσεις. Καταθέτουν ανεκπλήρωτο έρωτα, εξάρτηση, μοναξιά, την οδυνηρή πλευρά της παράδοσης στον Άλλον. Η έκθεση αυτή μπορεί να πιέσει, να φέρει τον αναγνώστη αντιμέτωπο με δυσάρεστες αλήθειες και κυρίως με τον εγωισμό του, ωστόσο, ακριβώς η τόλμη της έκφρασης συνιστά την κύρια αρετή του βιβλίου.
Συνολικά, το Έρωτας Θάνατος απευθύνεται σε αναγνώστες διατεθειμένους να συμμετάσχουν, να αντέξουν, να ενδοσκοπήσουν. Δεν προσφέρει παρηγοριά. Προσφέρει αλήθεια. Κι αυτή η αλήθεια, ωμή και φωτεινή ταυτόχρονα, καθιστά τη συλλογή ουσιαστική κατάθεση πάνω στον έρωτα ως εμπειρία που, εάν την αντέξει κανείς, δύναται πράγματι να τον μεταμορφώσει.
Βίκυ Μπαφατάκη, 26.01.2026