O ΙΔΙΟΣ ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, δήλωσε στον «Νέο Κόσμο» ότι, εφόσον το επιτρέψουν οι συνθήκες, ενδέχεται να επισκεφθεί την Αυστραλία μέσα στους επόμενους μήνες — και συγκεκριμένα το ελληνικό καλοκαίρι. Προσωπικά, πάντως, κρατώ μικρό καλάθι. Όχι τίποτα άλλο, αλλά σε αυτά τα ταξίδια οι «συνθήκες» έχουν την κακή συνήθεια να αλλάζουν πιο συχνά κι από τα δελτία καιρού.
ΚΑΙ εδώ γεννάται μια εύλογη —και ελαφρώς πονηρή— απορία: γιατί πλέον οι βουλευτές από την Ελλάδα αποφεύγουν τη Μελβούρνη και προτιμούν το Σίδνεϊ για τις εθνικές επετείους; Μήπως φταίει το κλίμα; Δύσκολο. Ή μήπως φοβούνται ότι θα τους επιφυλαχθεί μια «θερμή υποδοχή» τύπου Γιώργου Βαρεμένου; Εδώ αρχίζουμε και πλησιάζουμε την αλήθεια…
ΓΙΑ να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι, το 2019 ο τότε απεσταλμένος της ελληνικής κυβέρνησης, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και Β’ αντιπρόεδρος της Βουλής, είχε βρεθεί στο επίκεντρο έντονων αποδοκιμασιών κατά την παρουσία του στις εκδηλώσεις της 25ης Μαρτίου στη Μελβούρνη. Με το που επιχείρησε να μιλήσει, ξεκίνησαν και τα συνθήματα: «Ελλάς, Ελλάς, Μακεδονία», «προδότες» και άλλα «φιλοφρονητικά», που δύσκολα θα περνούσαν από επιμέλεια κειμένου.
Η ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ γρήγορα ξέφυγε από τα όρια της πολιτικής διαμαρτυρίας και μπήκε στη σφαίρα του… αυτοσχέδιου ακτιβισμού, με αποκορύφωμα την εκτόξευση μπουκαλιών προς τον βουλευτή — ευτυχώς χωρίς να υπάρξει τραυματισμός. Η ομιλία του, βέβαια, χάθηκε μέσα στον θόρυβο, θυμίζοντας περισσότερο γήπεδο παρά εθνική επέτειο.
ΣΑΝ να μην έφτανε αυτό, την προηγούμενη ημέρα ομάδα ατόμων εμπόδισε τον ίδιο και τον τότε πρόξενο, Δημήτρη Μιχαλόπουλο, να παραστούν σε εκδήλωση της Παμμεσσηνιακής Αδελφότητας. Ένα «θερμό καλωσόρισμα» που μάλλον άφησε… αξέχαστες εντυπώσεις.
ΚΑΙ κάπου εδώ έρχεται η δεύτερη απορία, ακόμη πιο καυστική: όσοι πρωταγωνίστησαν σε εκείνα τα επεισόδια, που τελικά οδήγησαν στο να χαθεί για χρόνια η δυνατότητα εορτασμού της 25ης Μαρτίου στο Shrine, αισθάνονται σήμερα υπερήφανοι; Νιώθουν ότι τίμησαν την πατρίδα ή απλώς επιβεβαίωσαν το γνωστό ελληνικό ταλέντο να… τρώμε τις σάρκες μας δημοσίως;
ΓΙΑΤΙ, κακά τα ψέματα, άλλο η διαφωνία —θεμιτή και αναγκαία— και άλλο η μετατροπή μιας εθνικής επετείου σε πεδίο εκτόνωσης. Αν συνεχίσουμε έτσι, στο τέλος δεν θα χρειάζεται να «φοβούνται» οι πολιτικοί να έρθουν. Απλώς δεν θα έχουν κανέναν λόγο.
ΚΑΙ ΠΑΜΕ τώρα στους επισήμους… γιατί εδώ αρχίζει το καλό. Οι επίσημοι, καλώς ή κακώς, δεν είναι για να δοκιμάζουν την υπομονή του κόσμου, αλλά για να τιμούν την περίσταση. Με απλά λόγια: να έρχονται στην ώρα τους και να μιλάνε λίγο — όχι σαν να έχουν μπροστά τους ολοήμερο συνέδριο. Διαφορετικά, ούτε τα παιδιά ούτε οι μεγάλοι θα έχουν καμία όρεξη να ξαναπάνε σε παρέλαση. Και τότε, θα παρελαύνουμε μόνοι μας μεταξύ… συγγενών και φίλων.
ΦΕΤΟΣ, πάντως, η ταλαιπωρία ήταν κοινή εμπειρία.
Οι διαμαρτυρίες που έφτασαν στον «Νέο Κόσμο» ήταν πολλές — και όχι άδικα. Η Οργανωτική Επιτροπή καλείται από τώρα να πιάσει δουλειά, ώστε να μην επαναληφθούν τα φετινά φαινόμενα. Γιατί, όπως λέει και ο λαός, «το πάθημα να γίνει μάθημα» — όχι επανάληψη.
ΕΝΤΟΝΗ ταλαιπωρία υπέστησαν μικροί και μεγάλοι που συμμετείχαν ή παρακολούθησαν τη φετινή παρέλαση για την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου στη Μελβούρνη. Η υψηλή θερμοκρασία, σε συνδυασμό με καθυστερήσεις, δημιούργησε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες για τους παρευρισκόμενους.
Η ΖΕΣΤΗ αποτέλεσε βασικό παράγοντα δυσφορίας — ειδικά για παιδιά και ηλικιωμένους, που παρέμειναν για ώρες όρθιοι κάτω από τον ήλιο. Ωστόσο, σύμφωνα με μαρτυρίες ομογενών που επικοινώνησαν με τον «Νέο Κόσμο», η κατάσταση επιδεινώθηκε από την καθυστερημένη έναρξη της παρέλασης και —κυρίως— από τη διάρκεια και τον αριθμό των επίσημων ομιλιών.
ΓΙΑΤΙ άλλο ένας σύντομος χαιρετισμός… κι άλλο να χρειάζεται σκιά, νερό και… δεύτερη υπομονή.
Η παρέλαση, που ήταν προγραμματισμένη να ξεκινήσει στις 1:30 μ.μ., άρχισε τελικά περίπου στις 1:50 μ.μ., ενώ πολλοί συμμετέχοντες —ανάμεσά τους μαθητές και μικρά παιδιά— βρίσκονταν συγκεντρωμένοι ήδη από τις 11:30 π.μ.
ΔΗΛΑΔΗ, με απλά μαθηματικά: δύο ώρες αναμονή στον ήλιο. Ούτε σε ουρά για συναυλία τέτοια επιμονή.
ΑΝΑΦΟΡΕΣ κάνουν λόγο ακόμη και για περιστατικά λιποθυμίας, γεγονός που προκάλεσε έντονη ανησυχία στην παροικία.
ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ που μίλησαν στην εφημερίδα υπογράμμισαν την ανάγκη για καλύτερο συντονισμό, αλλά και για κάτι που ακούγεται αυτονόητο: λιγότερους ομιλητές και πιο σύντομες ομιλίες.
ΓΙΑΤΙ, στο τέλος της ημέρας, ο κόσμος έρχεται για την παρέλαση — όχι για μαραθώνιο λόγων.
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ της Οργανωτικής Επιτροπής, Σοφία Σιάχου, μιλώντας στον «Νέο Κόσμο», αναγνώρισε ότι υπήρξαν προβλήματα και εξέφρασε τη λύπη της για την ταλαιπωρία των συμμετεχόντων.
«Ζητάμε συγγνώμη για την ταλαιπωρία», ανέφερε χαρακτηριστικά, σημειώνοντας ότι η ζέστη ήταν ένας παράγοντας που δεν μπορούσε να ελεγχθεί.
ΩΣΤΟΣΟ, σε περίπτωση παρόμοιων συνθηκών στο μέλλον, εξετάζεται η λήψη μέτρων, όπως η εξασφάλιση αδειών για την τοποθέτηση περιπτέρων με νερό και άλλες διευκολύνσεις για το κοινό.
ΣΕ Ο,ΤΙ αφορά τις καθυστερήσεις, απέδωσε το πρόβλημα στην καθυστερημένη άφιξη επισήμων, καθώς και στη μεγαλύτερη διάρκεια ορισμένων ομιλιών από τον αρχικό προγραμματισμό.
ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ… λίγη περισσότερη ακρίβεια στο ρολόι και λίγη λιγότερη έμπνευση στο μικρόφωνο — και του χρόνου θα είμαστε όλοι καλύτερα.
ΚΑΙ κάτι άλλο: Πολλά αγγλικά ακούστηκαν στην παρέλαση. Τι έγιναν τα ελληνικά, αδέλφια;
ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΙΣΤΟ μου αναγνώστη Θοδωρή Μάρκου έλαβα το ακόλουθο κείμενο:
“Γεια σου Τιτίκα.
Όπως σου έχω εκμυστηρευτεί και στο παρελθόν μια από τις «κακές» μου συνήθειες είναι να διαβάζω τον αιθεροβάμονα κάθε Σάββατο πρωί. Στεναχωρέθηκα λοιπόν όταν αντί για την καθιερωμένη στήλη του στην δεύτερη σελίδα της ελληνόφωνης έκδοσης του σαββατιάτικου ΝΚ υπήρχε ένα άρθρο για τους πλούσιους Ελληνοαυστραλούς του 2026.
«Πωπώ» είπα στον εαυτό μου… Την φάγανε οι φραγκάτοι την καημένη την ΤΤ. Δεν πρόλαβε να βγει στην πιάτσα και την κατασπάραξαν!
Έστειλα μήνυμα αμέσως στο «Μπόση» σου εκφράζοντας τις ανησυχίες μου. Ευτυχώς όμως με ενημέρωσε πως ήταν απλώς θέμα κάποιας αδιαθεσίας σου. Σου εύχομαι λοιπόν περαστικά και ελπίζω να σε διαβάσω το ερχόμενο Σάββατο.
Και σε παρακαλώ, μην ασχοληθείς κι εσύ με τους πάμπλουτους της Παροικίας μας. Αρκετά μας έχουν κουράσει οι… επιτυχίες τους.
Αλλάζω θέμα όμως. Αφού κάπως ησύχασα μαθαίνοντας πως δεν σε έχουν «αποτελειώσει» ακόμη, είπα να κατέβω στην αγορά του Richmond για να αγοράσω λίγα φρέσκα ψάρια για το βράδυ. Η αγορά του Richmond όμως μου επιφύλασσε μια ευχάριστη έκπληξη. Σε ένα καφενείο έξω από ένα πολυκατάστημα βλέπω μια παρέα που μου φάνηκε ελληνική. Και ανάμεσα στην παρέα ήταν ένα παλιός και καλός φίλος. Ο Μανώλης Μαγκώνης. Ετών 93! με καταγωγή από την Ηπειρο!
Παλαίμαχος Κοινοτικός, δημοκράτης και αγνός αληθινός πατριώτης.
Πήγα αμέσως να τον χαιρετήσω και κατά έκπληξή μου με γνώρισε. «Γεια σου Μάρκο» μου λέει. «Γεια σου Μανώλη» ανταποκρίνομαι. Θα είχαμε τουλάχιστον 10 χρόνια να ανταμωθούμε!
«Μια χαρά φαίνεσαι» του λέω. «Σε προσέχει φαίνεται η κυρά σου»
του είπα χαμογελώντας αφού ήταν δίπλα του η γυναίκα του η Βασιλική. Έκατσα για λίγο με την παρέα του. Μιλήσαμε για την Κοινότητα, την αρχιεπισκοπή, τον Νέο Κόσμο, τον Μητσοτάκη και τα αγαπημένα του προάστια Collingwood και Richmond.
Μια ζωή εκεί στο Collingwood ο Μανώλης!
Ο φίλος του ο Θανάσης μπαίνει στην κουβέντα και λέει: «Θοδωρή εδώ παλιά μαζευόμασταν πάνω από 40 άτομα Έλληνες, τώρα μείναμε 5 -6 .Αυτή είναι η πραγματικότητα τώρα στα εσωτερικά προάστια»
Όπως τονίζει και ο φίλος μου, ο Γιώργος Βασιλακόπουλος, ο Μανώλης Μαγκώνης ήταν και συνεχίζει να είναι στα 93 του ακτιβιστής και όχι παράγοντας. Όργωνε τους δρόμους του Collingwood για να να στηρίξει και να προωθήσει τα θέματα των μεταναστών εργατών. Ποτέ του δεν κυνηγούσε την αυτοπροβολή ή το φως της δημοσιότητας.
Δούλευε με το θείο μου τον Παύλο στο εργοστάσιο του CIG για χρόνια.
Μέλος του ΔΣ της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης για αρκετές θητείες στις δεκαετίες του 70 & 80.
Μέλος της επιτροπής για τον αντιδικτατορικό αγώνα τη δεκαετία του 70.
Πρόεδρος των ελληνόφωνων τμημάτων του εργατικού κόμματος στο Collingwood επίσης για χρόνια.
Στενός συνεργάτης του Θόδωρου Σιδηρόπουλο στο εργατικό κόμμα και του Παναγιώτη Κατσιμαντάκου στην Κοινότητα.
Ένας πραγματικός ακτιβιστής και αγωνιστής που άφησε εποχή στα παροικιακά δρώμενα. Αληθινός στυλοβάτης της πολυπολιτισμικής Αυστραλίας και ο ρόλος του πρέπει να αναγνωριστεί από αυτούς που κάποτε θα γράψουν την ολοκληρωμένη, μη παραποιημένη παροικιακή μας ιστορία.
Τιτίκα,δεν θα τον βρεις στον κατάλογο των πλουσιότερων Ελλήνων. Αλλά για μένα και για πολλούς άλλους που τον ζήσανε από κοντά είναι πλούσιος με το δικό του τρόπο.
Χάρηκα που σε είδα Μανώλη Μαγκώνη!
Πάντα γερός και δυνατός και να τα εκατοστήσεις!”.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ Θοδωρή. Μου γέμισες την στήλη!
Τ.Τ.
The post Μανώλης Μαγκώνης. Ετών 93, με καταγωγή από την Ηπειρο! appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.