Nick Sinis – Μετάφραση: Κυριακή Κάππα
Τα τελευταία χρόνια έχω αρχίσει να ερευνώ την ελληνική μου καταγωγή και τους λόγους που οδήγησαν την οικογένειά μας στην Αυστραλία.
Το παρακάτω κείμενο αποτελεί ένα απόσπασμα από το μεταναστευτικό μας ταξίδι — από την αγροτική Ναύπακτο της δεκαετίας του 1960 έως τη Μελβούρνη.
Η ιστορία μας είναι αντίστοιχη με εκείνη πολλών Ελλήνων της διασποράς. Οικογένειες που έφυγαν αναζητώντας μια καλύτερη ζωή, αφήνοντας πίσω μια χώρα που εκείνη την περίοδο βρισκόταν σε έντονη αστάθεια.
Εκατοντάδες χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια, Έλληνες και απόγονοί τους σε όλο τον κόσμο οφείλουν τη νέα τους ζωή στους παππούδες και τις γιαγιάδες τους (ή και στους προπαππούδες), που τόλμησαν να κάνουν αυτά τα δύσκολα ταξίδια. Αναγκάστηκαν να μάθουν νέες γλώσσες, εργάστηκαν συχνά σε σκληρές και ανιαρές δουλειές που κανείς άλλος δεν ήθελε και μεγάλωσαν οικογένειες, καταφέρνοντας να ισορροπήσουν τη ζωή τους ανάμεσα σε δύο κόσμους.
Αυτό το κείμενο αποτελεί, θα έλεγα, έναν φόρο τιμής στους παππούδες του πατέρα μου, τον Βασίλειο και τη Μαρία Σίνη.
Παρότι δεν είχα την ευκαιρία να τους γνωρίσω, καθώς έφυγαν από τη ζωή πριν γεννηθώ, ένιωθα πάντα μια βαθιά σύνδεση μαζί τους.
Ο Βασίλειος και η Μαρία δεν είχαν εύκολη ζωή. Γεννημένοι στα μέσα της δεκαετίας του 1920, βίωσαν τη σκληρότητα και την καταστροφή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η Ιταλία και η Γερμανία εισέβαλαν και κατέλαβαν την Ελλάδα.
Από όσα γνωρίζω, η Κατοχή υπήρξε ιδιαίτερα σκληρή, με μεγάλο μέρος των υποδομών της χώρας να καταστρέφεται, τρόφιμα να επιτάσσονται για τις ανάγκες του πολέμου και πολλούς ανθρώπους να εκτελούνται από τους Ναζί.
Δεν γνωρίζω με ακρίβεια τις προσωπικές εμπειρίες των παππούδων μου. Ωστόσο, δεδομένου ότι ο Βασίλειος ήταν αστυνομικός την περίοδο εκείνη, είναι βέβαιο πως και οι δύο ήρθαν αντιμέτωποι με τις δυσκολίες της εποχής.
Και πριν ακόμη προλάβει να τελειώσει ο πόλεμος, ξέσπασε ο Εμφύλιος.
Καθώς ο παππούς μου δεν διέθετε ιδιαίτερες δεξιότητες πέρα από την εμπειρία του ως εργάτης, η μετανάστευση στην Αυστραλία αποτέλεσε ζήτημα απόλυτης ανάγκης.
Το ταξίδι πραγματοποιήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960, μαζί με τα τέσσερα παιδιά τους (ο πατέρας μου, ο μικρότερος, ήταν «έκπληξη» και καθυστέρησε την αναχώρηση).
Όπως πολλοί Έλληνες που έφτασαν στη Μελβούρνη, εγκαταστάθηκαν στο Richmond και άρχισαν άμεσα να χτίζουν τη νέα τους ζωή. Εργάστηκαν σε εργοστάσια, σε μια εποχή που η βιομηχανική παραγωγή είχε ακόμη ισχυρή παρουσία στην περιοχή.
Η ευκαιρία που προσέφερε η Αυστραλία πρέπει να φάνταζε τεράστια: να φτάνεις σε μια χώρα χωρίς να μιλάς τη γλώσσα ή χωρίς τυπική εκπαίδευση και, παρ’ όλα αυτά, να βρίσκεις σταθερή εργασία, έμοιαζε σχεδόν απίστευτο.
Ιδιαίτερα αξιοσημείωτο είναι ότι ο παππούς μου συνέβαλε ουσιαστικά στο να δοθούν αυτές οι ευκαιρίες και σε άλλους Έλληνες, καθώς υπήρξε προσωπικός χορηγός έως και 15 συγγενών.
Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι έθεσε ως προτεραιότητα γυναίκες από το χωριό του και τις γύρω περιοχές — γυναίκες που διαφορετικά θα είχαν ελάχιστες ή και καθόλου πιθανότητες να εξασφαλίσουν βίζα.
Μου έχουν πει ότι πολλές από αυτές τις γυναίκες δεν θα είχαν πραγματικές ευκαιρίες ούτε για εκπαίδευση ούτε για γάμο στην Ελλάδα, καθώς τότε ίσχυε ακόμη το σύστημα της προίκας.
Πολλές από αυτές, στη συνέχεια, βοήθησαν και άλλους Έλληνες να μεταναστεύσουν. Είναι πιθανό να υπάρχουν πλέον δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, απόγονοι που μπορούν να συνδέσουν την πορεία της μετανάστευσής τους με τον παππού μου.
Οι παππούδες μου, ωστόσο, νοσταλγούσαν την επιστροφή στην Ελλάδα και σταδιακά έχτισαν το όνειρό τους: ένα διώροφο σπίτι σε οικόπεδο που κατείχαν κοντά στο κέντρο της Ναυπάκτου.
Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, στο σημείο υπήρχε ακόμη το αρχικό «πλινθόκτιστο» σπίτι, όπου η γιαγιά μου έφερε στον κόσμο και τα τέσσερα παιδιά της.
Δυστυχώς, και οι δύο έφυγαν από τη ζωή πριν ολοκληρωθεί η κατασκευή του νέου σπιτιού.
Αναζητώ με μεγάλη επιθυμία να έρθω σε επαφή με οποιονδήποτε μπορεί να έχει σχέση με την οικογένεια Σίνη. Είτε είστε μακρινός συγγενής είτε αν ο παππούς μου σας βοήθησε στη διαδικασία μετανάστευσης, θα ήθελα πολύ να επικοινωνήσετε μαζί μου.
Αν σας λέει κάτι και το επώνυμο Γαλάνης, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου μέσω email στο: nic.sinis95@gmail.com
The post Ένα ταξίδι μετανάστευσης απότη Ναύπακτο στη Μελβούρνη appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.