ΕΧΩ την εντύπωση πως ο Θοδωρής Μάρκου «ζηλεύει» τη δόξα μου. Διαφορετικά δεν εξηγείται το γεγονός ότι κάθε εβδομάδα στέλνει και κάτι νέο και μου «τρώει» τον χώρο… δημοσιογραφικά, εννοείται.
ΕΥΤΥΧΩΣ, αυτά που στέλνει έχουν πάντα ενδιαφέρον — αλλιώς θα είχε ήδη διαγραφεί με συνοπτικές διαδικασίες από το inbox μου.
ΝΑ τι μου έγραψε προχθές:
“Αρχείο, ASIO και παροικιακή ιστορία
ΕΠΙ τη ευκαιρία της 59ης «μαύρης» επετείου του πραξικοπήματος των συνταγματαρχών, είπα να ρίξω μια ματιά στα αρχεία της αυστραλέζικης μυστικής υπηρεσίας ASIO — έτσι, για να ενημερωθώ για την αντίδραση της τότε παροικίας μας.
ΣΤΟΝ φάκελο του καλού μου φίλου, που δεν είναι πια μαζί μας, του Πάνου Γεροντάκη, βρίσκω αναφορά για τη μεγάλη παροικιακή συγκέντρωση που έγινε μόλις τρεις μέρες μετά, στις 24 Απριλίου 1967, στο Richmond Town Hall.
ΣΥΜΦΩΝΑ με τον «πληροφοριοδότη», πάνω από 600 άτομα παραβρέθηκαν στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας που οργανώθηκε από την Επιτροπή για την υπεράσπιση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα — που, αν δεν κάνω λάθος, αργότερα μετονομάστηκε σε Επιτροπή αποκατάστασης της δημοκρατίας στην Ελλάδα (γιατί τότε η δημοκρατία είχε ανάγκη από rebranding… χωρίς marketing budget).
Η «αναφορά» τα λέει από μόνη της. Δεν χρειάζεται σχολιασμό. Όσοι γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις, καταλαβαίνουν ποιοι ήταν οι μπροστάρηδες.
ΑΝΑΜΕΣΑ στους «φακελωμένους» είναι και ο πατέρας μου, Θανάσης Μάρκου: μέλος τότε του Δημόκριτου, της Κοινότητας, του ΚΚΑ και… ΝεοΚοσμικός. Δηλαδή multitasking πριν γίνει lifestyle.
ΤΙΜΗ και περηφάνια μου.
ΓΙΑ το ίδιο θέμα, ο Κώστας Καραμάρκου (που σχολιάζει τα πάντα — πιθανόν και την καφετιέρα αν τον αφήσεις) έγραψε:
«ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΜΝΗΜΗ, #ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ #ΕΛΛΗΝΟΑΥΣΤΡΑΛΙΑ: Η αποτυχία του θεσμικά συγκροτημένου μικρόκοσμου της ελληνοαυστραλιανής κοινότητας (εκτός από τον Σύνδεσμο Εργατών Δημόκριτου στη Μελβούρνη και τις σχετικές υπενθυμίσεις στα ελληνοαυστραλιανά μέσα ενημέρωσης) να καταγγείλουν δημόσια την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα στις 21 Απριλίου 1967 — ένα γεγονός που κινητοποίησε σημαντικά τμήματα της κοινότητας στο παρελθόν — μιας κοινότητας που αγωνίστηκε για την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα μετά από επτά χρόνια δικτατορίας (1967–1974), αξίζει, νομίζω, να σημειωθεί και να σχολιαστεί.
Η κυρίαρχη σιωπή δείχνει, μεταξύ άλλων, κατά τη γνώμη μου, ότι δεν γνωρίζουμε πραγματικά την ιστορία μας ως κοινότητα.
Ο ισχυρισμός ότι η σημερινή ηγεσία του θεσμικά συγκροτημένου μικρόκοσμου της Ελληνοαυστραλίας στερείται ιστορικής γνώσης, επίγνωσης και κρίσης δεν είναι υπερβολή, νομίζω.
Αυτή η σιωπή, όμως, ίσως να υποδηλώνει και τη μεγάλη απόσταση πλέον — ιστορική, πολιτισμική, συναισθηματική, εκπαιδευτική, πολιτική και ιδεολογική — που υπάρχει ανάμεσα στη σημερινή Ελληνοαυστραλία και τη σύγχρονη Ελλάδα και την ιστορία της, καθώς και από βασικές αρχές της «ελληνικότητάς» μας, όπως η #δημοκρατία, για παράδειγμα.
Ευτυχώς, όμως, η ελληνοαυστραλιανή κοινότητα, κυρίως οι καταστατικά δημοκρατικά συγκροτημένες οργανώσεις της (για παράδειγμα, οι κεντρικές ελληνικές κοινότητες στη Μελβούρνη, το Σίδνεϊ και την Αδελαΐδα), με τη συνδρομή και εκπαιδευτικών — αρκετοί/ες από τους οποίους/ες γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα — και οικογενειών που μετανάστευσαν στην Αυστραλία τη δεκαετία της νεοελληνικής κρίσης (2010), εξακολουθεί να θυμάται και να τιμά την εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973, προτάσσοντας και διατηρώντας στη συλλογική μνήμη της κοινότητας τα προφανή αιτήματα της εξέγερσης για «ψωμί, παιδεία και ελευθερία/δημοκρατία».
ΕΜΕΝΑ πάντως μου έκανε εντύπωση ότι στις αναρτήσεις του «Νέου Κόσμου» για την 21η Απριλίου, οι μόνοι που έσπευσαν να σχολιάσουν ήταν… οι νοσταλγοί της χούντας. Που εμφανίστηκαν σαν να είχαν βρει παλιό αγαπημένο τραγούδι σε βινύλιο.
ΔΕΝ πάμε καλά… ή μάλλον πάμε, αλλά με GPS ρυθμισμένο σε λάθος χώρα.
ΤΕΛΙΚΑ, μετά την επικράτηση Τραμπ στις ΗΠΑ, την ενίσχυση της Hanson στην Αυστραλία και τη γενικότερη στροφή προς τα δεξιά, κάποιοι μιλούν για νέα πολιτική εποχή.
ΕΓΩ θα το έλεγα πιο απλά: η ιστορία κάνει κύκλους — αλλά τελευταία τους κάνει σε λειτουργία «fast forward».
ΤΟ Eaton Mall στο Oakleigh σφύζει από ζωή. Το επεισόδιο της περασμένης εβδομάδας, για την ιστορία, δεν είχε να κάνει με Έλληνες.
ΑΛΛΑ είχε όλα τα υπόλοιπα: ένταση, πανικό, κουκουλοφόρους, χατζάρες και ένα πολύ γρήγορο μάθημα για το πώς χαλάει ένα ήσυχο βράδυ Παρασκευής.
ΟΠΩΣ γράψαμε, σκηνές χάους και τρόμου εκτυλίχθηκαν το βράδυ της Παρασκευής στο «ελληνικό» Eaton Mall στο Oakleigh της Μελβούρνης, όταν ομάδα κουκουλοφόρων επιτέθηκε σε νεαρούς που βρίσκονταν σε υπαίθριο χώρο εστίασης, σκορπίζοντας πανικό σε εκατοντάδες παρευρισκόμενους, κυρίως ομογενείς.
Το επεισόδιο σημειώθηκε λίγο πριν τις 7:45 μ.μ., σε έναν από τους πιο πολυσύχναστους πεζόδρομους της περιοχής, γεμάτο από θαμώνες και οικογένειες.
Σύμφωνα με την Αστυνομία, ομάδα περίπου 10 έως 12 ατόμων, ορισμένοι εκ των οποίων ήταν οπλισμένοι με χατζάρες, προσέγγισε παρέα νεαρών που καθόταν σε εξωτερικό χώρο του Vanilla Dessert Bar and Lounge.
Οι Αρχές καλούν όποιον έχει πληροφορίες ή υλικό από το περιστατικό να επικοινωνήσει με την Crime Stoppers Victoria, καθώς οι έρευνες βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη.
Αυτόπτες μάρτυρες που μίλησαν στον «Νέο Κόσμο» ανέφεραν ότι οι δράστες, οι οποίοι «έμοιαζαν με συμμορία» και φορούσαν μάσκες, είχαν εμφανιστεί νωρίτερα στο σημείο προκαλώντας ένταση, πριν αποχωρήσουν και επιστρέψουν.
ΟΙ αρχές συνεχίζουν τις έρευνες και οι κάμερες ασφαλείας έχουν ήδη γίνει οι πιο «κουρασμένοι εργαζόμενοι» της περιοχής.
Τ.Τ.
The post Η χούντα και το «φακέλωμα» συμπαροίκων που την πολέμησαν appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.