Πλήθος κόσμου συνέρευσε στο φετινό Φεστιβάλ του Αγίου Γεωργίου, στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στο Thebarton της Αδελαΐδας.
Το περασμένο Σάββατο, ο χώρος «πλημμύρισε» από οικογένειες που έφτασαν από νωρίς για να εξασφαλίσουν τραπέζια και να τακτοποιηθούν για το υπόλοιπο της ημέρας, ενώ η μυρωδιά από τα σουβλάκια… έσπαγε μύτες πολύ πέρα από την είσοδο.
Παρέες κινούνταν συνεχώς ανάμεσα στους πάγκους με τα φαγητά και τους χώρους καθισμάτων, σταματώντας συχνά για να χαιρετήσουν γνώριμα πρόσωπα.
Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους βρίσκονταν μέλη της Ενοριακής Επιτροπής του Ναού, τοπικοί κοινοτικοί παράγοντες και μακροχρόνιοι υποστηρικτές της εκκλησίας, ενώ ιδιαίτερα έντονη ήταν και η παρουσία της νεότερης γενιάς.
Με την αυλαία του φεστιβάλ να ανοίγει ανήμερα της Ημέρας ANZAC, η εκδήλωση ξεκίνησε σε πιο ήρεμο και συγκρατημένο κλίμα, τιμώντας τη σημασία της ημέρας και τη διαχρονική σύνδεση ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αυστραλία.
Για ένα διάστημα επικράτησε αισθητή σιγή, πριν η ατμόσφαιρα αρχίσει σταδιακά να αλλάζει, «οδεύοντας» προς το απόγευμα.
Κοντά στη σκηνή, χορευτικά συγκροτήματα παρουσίαζαν καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας προγράμματα μπροστά σε κατάμεστο κοινό.
Τα μικρότερα παιδιά ήταν από τα πρώτα που ανέβηκαν στη σκηνή, αποσπώντας θερμά χειροκροτήματα, ιδιαίτερα από τους γονείς τους, που με τα κινητά στο χέρι τα ενθάρρυναν καθώς εκτελούσαν τις χορογραφίες τους.
Καθώς οι χορευτικές εμφανίσεις συνεχίζονταν, τη… σκυτάλη πήραν μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες, παρουσιάζοντας χορούς που παρακινούσαν το κοινό να συμμετάσχει.
Στα διαλείμματα, ο κόσμος πλησίαζε τον χώρο της πίστας, με κάποιους να μπαίνουν στον χορό και άλλους να παρακολουθούν και να χειροκροτούν από τα γύρω τραπέζια.
Για μεγάλο μέρος της ημέρας, η μουσική ακουγόταν σε όλο τον χώρο, ενώ οι πάγκοι με τα φαγητά παρέμειναν από τα πιο πολυσύχναστα σημεία του Φεστιβάλ.
Οι ουρές για σουβλάκια, γύρο και λουκουμάδες ξεπερνούσαν κατά πολύ τα σημεία εξυπηρέτησης, ιδιαίτερα τις ώρες αιχμής.
Οι εθελοντές εργάζονταν αδιάκοπα πίσω από τους πάγκους, φωνάζοντας παραγγελίες και προσπαθώντας να διατηρήσουν τη ροή του κόσμου όσο πιο ομαλή γινόταν.
Παρά την αναμονή, δεν παρατηρήθηκαν επεισόδια έντασης ή δυσαρέσκειας.
Αντίθετα, πολλοί αξιοποιούσαν τον χρόνο για να συζητήσουν, συχνά συναντώντας ανθρώπους που είχαν να δουν καιρό.
Έτσι, η αναμονή εντάχθηκε ως μέρος της εμπειρίας, και όχι ως εμπόδιο.
Για πολλούς επισκέπτες, το Φεστιβάλ δεν είχε τόσο τον χαρακτήρα ενός οργανωμένου προγράμματος, όσο μιας ευκαιρίας για επανασύνδεση.
Τα τραπέζια γέμιζαν γρήγορα και σπάνια έμεναν άδεια για πολύ.
Οι παρέες εναλλάσσονταν συνεχώς, οι συστάσεις ήταν διαρκείς και οι συζητήσεις ξεπερνούσαν τα τυπικά χαιρετίσματα.
Τα παιδιά κινούνταν από τραπέζι σε τραπέζι για να γνωρίσουν οικογενειακούς φίλους, ενώ οι κουβέντες συχνά επέστρεφαν σε οικογενειακές ρίζες και στη σύνδεση με την Ελλάδα.
Ο χώρος γύρω από τη σκηνή γινόταν όλο και πιο πολυσύχναστος όσο περνούσε η μέρα, με ολοένα περισσότερο κόσμο να συγκεντρώνεται για να παρακολουθήσει τις εμφανίσεις και να συμμετάσχει στον χορό.
Το Φεστιβάλ του Αγίου Γεωργίου επιβεβαίωσε για ακόμη μια φορά αυτό που πολλοί πλέον αναμένουν: έναν γνώριμο χώρο όπου η κοινότητα συγκεντρώνεται, επανασυνδέεται και περνά χρόνο μαζί με φυσικό και αβίαστο τρόπο, διατηρώντας αναλλοίωτη την ουσία του στο πέρασμα των χρόνων.
The post Στιγμές επανασύνδεσης στο Φεστιβάλ του Αγίου Γεωργίου appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.