Η έλευση του Εμανουέλ Μακρόν στην Αθήνα και η ανανέωση της αμυντικής συμφωνίας με τη Γαλλία αναμφίβολα επιβεβαιώνουν την πολύ ισχυρή πλέον ταύτιση των συμφερόντων των δύο χωρών ως προς τα θέματα ασφάλειας στην περιοχή και όχι μόνο.
Αν τελικά απότοκο της ανανέωσης της συμφωνίας αποδειχθούν και οι επιπλέον «πολιτικοί πόντοι» για το γαλλικό υποβρύχιο Blacksword Barracuda στον επικείμενο διαγωνισμό για την επιλογή του επόμενου υποβρυχίου για τον ελληνικό στόλο, δεν θα είναι διόλου τυχαίο καθώς κάτι τέτοιο θα εδράζεται σε τεράστιο βαθμό και στη θέληση από την πλευρά της Αθήνας να οικοδομήσει ένα ενιαίο, ψηφιακό και αδιαπέραστο οικοσύστημα ισχύος. Στο επίκεντρο αυτής της νέας αρχιτεκτονικής ασφαλείας θα βρίσκεται η γαλλική «τριάδα», και συγκεκριμένα τα μαχητικά αεροσκάφη Rafale, οι ψηφιακές φρεγάτες FDI (Belh@rra) και τα υποβρύχια επόμενης γενιάς Barracuda.
Ο συνδυασμός αυτών των τριών πλατφορμών δεν αποτελεί απλή άθροιση μονάδων πυρός, αλλά έναν πολλαπλασιαστή ισχύος που εισάγει τις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις στην εποχή των δικτυοκεντρικών επιχειρήσεων.
Συστήματα με «κοινή γλώσσα»
Οι φρεγάτες FDI, με το ραντάρ Sea Fire, λειτουργούν ως ο «εγκέφαλος» του στόλου. Η ικανότητά τους να σαρώνουν τον ορίζοντα σε ακτίνα εκατοντάδων χιλιομέτρων και να εγκλωβίζουν ταυτόχρονα πολλαπλούς στόχους – από stealth αεροσκάφη μέχρι υπερηχητικούς πυραύλους – δημιουργεί μια ζώνη απαγόρευσης πρόσβασης. Η FDI δεν είναι απλώς ένα πλοίο· είναι ένας πλωτός σταθμός διοίκησης που μπορεί να μοιράζεται την εικόνα του πεδίου της μάχης με τα Rafale που πετούν πάνω από το Αιγαίο. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι οι συζητήσεις για τη νέα αμυντική συμφωνία που μετά το 2031 προβλέπεται, κατά πληροφορίες, πως θα ανανεώνεται αυτόματα, θα ξεκινήσουν συμβολικά από το κατάστρωμα της φρεγάτας «Κίμων», την οποία είχε προγραμματιστεί να επισκεφθούν σήμερα Μητσοτάκης και Μακρόν, σε μια κίνηση με ισχυρούς συμβολισμούς.
Παράλληλα, η ένταξη των Rafale στην Πολεμική Αεροπορία έφερε μαζί της το «φόβητρο» των πυραύλων Meteor. Σε συνδυασμό με το ραντάρ AESA του αεροσκάφους, το Rafale μπορεί να πλήξει εχθρικούς στόχους πριν καν αυτοί εμφανιστούν στην οθόνη του αντιπάλου. Η πραγματική όμως επανάσταση έγκειται στη διασύνδεση. Η πληροφορία που λαμβάνει η φρεγάτα FDI μεταφέρεται ακαριαία στο cockpit του Rafale μέσω του Link 16, επιτρέποντας στον πιλότο να εκτοξεύσει τα όπλα του «τυφλά», βασιζόμενος στα δεδομένα του πλοίου.
Κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, η παρουσία των υποβρυχίων Barracuda, εάν επιλεγούν, θα ολοκληρώνει το δόγμα της στρατηγικής ασφυξίας. Με την τεχνολογία των μπαταριών λιθίου και την απόλυτα αθόρυβη πλεύση τους, τα Barracuda θα είναι οι αθέατοι «φονιάδες» της Ανατολικής Μεσογείου. Η αποστολή τους διττή, αφενός η προστασία των φρεγατών FDI από υποβρύχιες απειλές και αφετέρου η ικανότητα να εξαπολύουν στρατηγικά πλήγματα με πυραύλους cruise, πλήττοντας υποδομές στα μετόπισθεν του εχθρού σε αποστάσεις άνω των 1.000 χιλιομέτρων.
Το κλειδί της επιτυχίας αυτής της συνεργασίας είναι η «κοινή γλώσσα». Τα τρία αυτά συστήματα έχουν σχεδιαστεί από την αρχή για να συνεργάζονται. Ενα Barracuda μπορεί να εντοπίσει μια εχθρική μονάδα επιφανείας χρησιμοποιώντας το σόναρ του, να στείλει τα δεδομένα μέσω δορυφόρου στη φρεγάτα FDI και εκείνη, με τη σειρά της, να καθοδηγήσει ένα σμήνος Rafale για την τελική προσβολή. Ολα αυτά συμβαίνουν σε χρόνο δευτερολέπτων, αφήνοντας στον αντίπαλο μηδενικά περιθώρια αντίδρασης.
Παράλληλα, αν αυτή η τριάδα αποτελέσει και το έναυσμα ή συνδυαστεί με τη γαλλική πυρηνική ομπρέλα, θα έρχεται, όπως έχουν ήδη τονίσει «ΤΑ ΝΕΑ», σε μια χρονική συγκυρία κατά την οποία οι τουρκικές προκλήσεις ειδικά σε ρητορικό επίπεδο φουντώνουν και πάλι.
Το εξοπλιστικό ισοζύγιο με την Τουρκία
Είναι γεγονός πως η Αθήνα βλέποντας πως το περιβάλλον ασφαλείας στην περιοχή μεταβάλλεται προς το χειρότερο και ίσως δεν είναι μακριά μια νέα ένταση με την Αγκυρα, που σημειωτέον εξακολουθεί να έχει ενεργό το Casus Belli, με αφορμή μια σύγκρουση της Τουρκίας με το Ισραήλ, επιθυμεί να βάλει ένα ακόμα στρώμα προστασίας ειδικά σε περίπτωση που μια αναμέτρηση αποκτήσει χαρακτηριστικά υπαρξιακού κινδύνου.
Επισημαίνεται πως ακόμα και αν υπάρξει στο μέλλον επιπλέον παραγγελία γαλλικών φρεγατών, το τουρκικό ναυπηγικό πρόγραμμα βρίσκεται σε οργασμό και για αυτό η Αθήνα θα πρέπει να βρει άλλους πιο οικονομικούς τρόπους για να το αντικρούσει. Αν σκεφτεί κανείς πως μόνο τα οκτώ αντιτορπιλικά της κλάσης TF-2000 ή Tepe, όπως τα αποκαλούν, ήδη στην Τουρκία, χωρίς να υπολογίζουμε τις οκτώ φρεγάτες της κλάσης Istanbul, θα συγκεντρώνουν συνολικά 768 κάθετους εκτοξευτές πυραύλων, μιας και το καθένα θα διαθέτει 96, ενώ οι τέσσερις FDI με 32 η καθεμία και οι τέσσερις Bergamini με 16 η καθεμία θα συγκεντρώνουν 192, γίνεται αντιληπτό πως αυτός ο όγκος πυρός μόνο μέσω ενδυνάμωσης συμμαχιών και έξυπνων και τεχνολογικά ανώτερων εξοπλιστικών προγραμμάτων μπορεί να αντιμετωπιστεί και όχι με μια εξοπλιστική κούρσα.
Για αυτό δεν είναι πλέον λίγοι στους στρατιωτικούς κύκλους στην Αθήνα που επισημαίνουν την ανάγκη ανάπτυξης είτε εγχώριας ανώτερης τεχνολογίας είτε την απόκτησή της από χώρες ξεκάθαρα φιλικές προς τη χώρα, όπως η Γαλλία και το Ισραήλ.