«Ποτέ, ποτέ, ποτέ μην παραιτείσαι».
Η Δρ Αναστασία Καλαντζή έγραφε συχνά αυτά τα λόγια στο γραφείο της ανιψιάς της, Αριστέας, όταν εκείνη διάβαζε για εξετάσεις.
Ήταν κάτι που έκανε και η ίδια όταν ήταν νεότερη. Γέμιζε το γραφείο της με αποφθέγματα, προσευχές και μικρές υπενθυμίσεις για να παραμένει συγκεντρωμένη όταν μελετούσε για ώρες.
Ένα άλλο απόφθεγμα που αγαπούσε, επίσης του Ουίνστον Τσώρτσιλ, ήταν: «Η επιτυχία δεν είναι οριστική, η αποτυχία δεν είναι μοιραία· αυτό που μετράει είναι το θάρρος να συνεχίζεις».
Σήμερα, αυτά τα λόγια αποκτούν διαφορετικό βάρος.
Η Αναστασία έφυγε από τη ζωή στις 19 Απριλίου, σε ηλικία 44 ετών, έπειτα από μια περίοδο σοβαρών ψυχικών δυσκολιών.
Η οικογένειά της περιγράφει τους μήνες που προηγήθηκαν ως την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής της, σημαδεμένη από μια εξαντλητική αναζήτηση ψυχικής φροντίδας στη Βικτώρια.
«ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ»
Οδοντίατρος και λέκτορας πανεπιστημίου, όσοι τη γνώριζαν καλά την περιγράφουν ως μια προσωπικότητα «μεγαλύτερη από τη ζωή». Ζωντανή, εξαιρετικά έξυπνη, με έναν τεράστιο κύκλο φίλων.
Η ανιψιά της, Αριστέα Χαβέλα, την περιγράφει ως «γεμάτη ζωή, λαμπερή και τόσο διασκεδαστική».
«Αγαπούσε τη μουσική. Από heavy metal, hip hop, R&B, ελληνικά, και κάπου κάπου κανένα pop τραγούδι», είπε η Αριστέα. «Μου καθάριζε τα δόντια με heavy metal να παίζει δυνατά».
Στην οδοντιατρική κλινική, ρωτούσε τους ασθενείς για τη μουσική που αγαπούσαν και την έβαζε να παίζει ενώ δούλευε, για να τους χαλαρώνει. Γέμιζε τον χώρο με λούτρινα παιχνίδια, προσπαθώντας πάντα να κάνει τους ανθρώπους να χαμογελούν.
Η ελληνική της κληρονομιά κατείχε ιδιαίτερη θέση στη ζωή της. Την κουβαλούσε παντού μαζί της. Πολλοί στην ελληνική παροικία της Μελβούρνης τη γνώριζαν όχι μόνο ως οδοντίατρο, αλλά ως έναν άνθρωπο που νοιαζόταν πραγματικά για τους άλλους.
Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΕΔΙΝΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ
«Δεν νομίζω ότι είπε ποτέ “όχι” σε κάποιον που της ζήτησε βοήθεια», λέει η Αριστέα. «Ήταν εκεί για όλους, με ανοιχτή καρδιά και ένα μεγάλο χαμόγελο».
Για την Αριστέα και τον αδερφό της, τον Κον, η Αναστασία ήταν κάτι περισσότερο από θεία.
Συχνά τους έκανε εκπλήξεις με δραστηριότητες που ήξερε ότι θα τους έφερναν χαρά.
Η Αριστέα θυμάται πολλές τέτοιες στιγμές — βόλτες σε εστιατόρια, βιβλιοπωλεία και βιβλιοθήκες, χειρόγραφες σημειώσεις μέσα σε βιβλία, και εκείνη τη φορά που η Αναστασία την άφησε να τη «βοηθήσει» στην κλινική.
«Ήμουν οχτώ ή εννιά χρονών. Η Άνα μου έδωσε τη συσκευή αναρρόφησης και με έκανε βοηθό της, ενώ εκείνη έφτιαχνε τα δόντια του παππού μου, Γιώργου», λέει γελώντας.
Η αδερφή της, η Δέσποινα Χαβέλα, θυμάται πόσο νοιαζόταν.
«Η Άνα ήταν γενναιόδωρη με τον χρόνο της. Ήξερε ότι είχα πολλά στο μυαλό μου», λέει. «Πάντα ρωτούσε πώς είμαι και αν χρειαζόμουν κάτι. Το ίδιο έκανα κι εγώ».
Φροντίζοντας ένα παιδί με αυτισμό, η Δέσποινα είχε ελάχιστο χρόνο για τον εαυτό της. Η Αναστασία παρενέβαινε χωρίς να της το ζητηθεί, χαρίζοντάς της λίγες στιγμές ανάπαυλας μέσα στη δική της πολυάσχολη ζωή.
«Δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν η Άνα με πήγε σε συναυλία του George Michael για τα 40ά μου γενέθλια», λέει η Δέσποινα. «Ήξερε πόσο αγαπούσα τη μουσική του. Τώρα, όταν ακούω αυτά τα τραγούδια, έχω όμορφες αναμνήσεις από εκείνη».
ΟΤΑΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ
Στους μήνες πριν από τον θάνατό της, οι πιο κοντινοί της άνθρωποι άρχισαν να βλέπουν τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε.
«Μιλούσε ανοιχτά για αυτά που περνούσε, πρώτα με την οικογένειά της και αργότερα με μερικούς στενούς φίλους», λέει η Δέσποινα. «Αλλά κανείς δεν γνώριζε το βάθος του πόνου της».
Σύμφωνα με την οικογένειά της, η Αναστασία άρχισε να παρουσιάζει επιδείνωση στα τέλη του περασμένου χρόνου, όταν δύσκολα γεγονότα στη ζωή της συνέπεσαν, διαβρώνοντας σταδιακά την αίσθηση του εαυτού της. Τότε ήταν που έκανε το πρώτο βήμα να ζητήσει βοήθεια.
«Όσο γέλιο και χαρά κι αν είχα — μετατράπηκαν στο αντίθετο», έγραψε στην αδερφή της λίγες εβδομάδες πριν πεθάνει. «Νιώθω παγιδευμένη, μόνη, και είσαι η μόνη που με ακούει».
Το σκοτάδι αυτών των τελευταίων μηνών έγινε όλο και πιο βαρύ.
«Δεν ήθελε να μας επιβαρύνει», λέει η Αριστέα. «Προς το τέλος, η Άνα έλεγε: “Έχασα το χαμόγελό μου. Κοίτα, δεν μπορώ πια να κλάψω. Δεν θέλω να με βλέπετε έτσι”».
Άρχισε να απομονώνεται, μη θέλοντας οι φίλοι της να τη βλέπουν τόσο πεσμένη.
Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΛΑ
Για έξι έως οκτώ μήνες, η Αναστασία προσπαθούσε με κάθε τρόπο να γίνει καλά.
«Με όλη την καρδιά της προσπάθησε», λέει η Δέσποινα.
Αναζήτησε ιατρική βοήθεια τόσο από δημόσιες όσο και από ιδιωτικές μονάδες ψυχικής υγείας στη Βικτώρια, ενώ συνέχιζε να στηρίζεται στην οικογένεια, σε στενούς φίλους και στην πίστη της.
Η οικογένειά της όμως λέει ότι η διαδικασία ήταν εξαιρετικά δύσκολη, ιδιαίτερα σε στιγμές κρίσης όταν χρειαζόταν άμεση υποστήριξη.
«Είδαμε κενά και στις δημόσιες και στις ιδιωτικές κλινικές ψυχικής υγείας», λένε η Δέσποινα και η Αριστέα.
ΟΙ ΠΟΛΛΕΣ ΠΛΕΥΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ
Η Αναστασία δεν περιγράφεται εύκολα με λίγα λόγια.
Το όνειρό της από παιδί ήταν να γίνει οδοντίατρος — να ζωντανέψει τα χαμόγελα στα πρόσωπα των άλλων.
Υποστήριζε σταθερά την ευαισθητοποίηση γύρω από την ψυχική υγεία, τόσο μέσα από το επάγγελμά της όσο και ευρύτερα στην κοινωνία. Νοιαζόταν βαθιά για την πρόσβαση των ανθρώπων σε απαραίτητη οδοντιατρική φροντίδα, τόσο στις πόλεις όσο και στην επαρχία της Βικτώριας.
Η γενναιοδωρία της ξεπερνούσε την οικογένεια και τους φίλους της· είχε προσφερθεί εθελοντικά ως οδοντίατρος στο Βιετνάμ και πάντα κουβαλούσε μικρές οδοντόβουρτσες και οδοντόκρεμες για να τις χαρίζει. Ήταν και απίστευτα τρυφερή, ειδικά με ανθρώπους που χρειάζονταν περισσότερη φροντίδα.
Ακαδημαϊκός αλλά και πολύ προσγειωμένη, η Αναστασία είχε μια εξαιρετική ικανότητα να συνδέεται με ανθρώπους από όλα τα κοινωνικά στρώματα.
«Έζησε τη ζωή της με θάρρος και στο έπακρο», λέει η Αριστέα.
Ήταν επίσης διασκεδαστική, ως θεία, λέκτορας και οδοντίατρος. Και είχε μια συλλογή από παπούτσια Converse με πάνω από 70 ζευγάρια!
Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ
Μέσα από το πένθος τους, η οικογένεια της Αναστασίας ελπίζει ότι η ιστορία της θα βοηθήσει να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται η ψυχική υγεία στη Βικτώρια και ευρύτερα στην Αυστραλία.
«Όταν σπάσουμε το πόδι μας, θα πάμε στο νοσοκομείο», λέει η Δέσποινα. «Αλλά δεν αντιμετωπίζουμε την ψυχική υγεία με τον ίδιο τρόπο. Παραμένει ταμπού, ειδικά στην ελληνική παροικία».
Επισημαίνει την ανάγκη για περισσότερο διάλογο και καλύτερα συστήματα υποστήριξης.
Προς τιμήν της ζωής της, η οικογένειά της ίδρυσε την υποτροφία μνήμης «Anastasia Kalantzis» στην Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου La Trobe (advancement.latrobe.edu.au/giving/anas-legacy).
Η υποτροφία θα στηρίζει φοιτητές οδοντιατρικής που επιδεικνύουν δέσμευση στην ψυχική υγεία.
«Θα ήταν πολύ χαρούμενη με αυτή την υποτροφία», λέει η Δέσποινα. «Να είναι αυτό για το οποίο θα τη θυμούνται — το να ανταποδώσουμε προσφέροντας σε μελλοντικούς επαγγελματίες της οδοντιατρικής είναι κάτι που μας τιμά βαθιά», προσθέτει η Αριστέα.
Για όσους τη γνώρισαν, όμως, η κληρονομιά της Αναστασίας συνεχίζει να ζει στους ανθρώπους που φρόντισε, στη ζεστασιά και την καλοσύνη της, στον τρόπο που ενέπνευσε άλλους να κυνηγήσουν τα όνειρά τους και στο φωτεινό χαμόγελό της.
«Θα ήθελε οι άνθρωποι να τη θυμούνται για αυτό το όμορφο χαμόγελό της», λέει η οικογένειά της.
*Για όσους επηρεάστηκαν από όσα αναφέρονται σε αυτό το άρθρο, υπάρχει βοήθεια και υποστήριξη:
Lifeline (Αυστραλία): 13 11 14, [www.lifeline.org.au](http://www.lifeline.org.au)
Suicide Call Back Service: 1300 659 467, [www.suicidecallbackservice.org.au](http://www.suicidecallbackservice.org.au)
Beyond Blue: 1300 22 4636, [www.beyondblue.org.au](http://www.beyondblue.org.au)
Έκτακτες υπηρεσίες: 000
The post Αναστασία Καλαντζή: Μια Ζωή Γεμάτη Φως appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.