Η Αρσεναλ κέρδισε το πρωτάθλημα Αγγλίας χάρη στην ισοπαλία της Μάντσεστερ Σίτι με την Μπόρνμουθ – την ομάδα του Πεπ Γκουαρντιόλα έσωσε από ήττα ο Χάαλαντ με ένα γκολ στις καθυστερήσεις. Οι Κανονιέρηδες είχαν κατακτήσει για τελευταία φορά τον τίτλο στην Πρέμιερ Λιγκ το 2004, όταν με προπονητή τον Αρσέν Βενγκέρ και ηγέτη τον Τιερί Ανρί, είχαν ολοκληρώσει τη σεζόν αήττητοι.
Ο Βενγκέρ είχε πει ότι τότε η ομάδα του είχε αγγίξει το τέλειο – μετά το τέλειο ακολουθεί πάντα το χάος και η Αρσεναλ για να πανηγυρίσει το επόμενο πρωτάθλημά της πραγματικά περίμενε πάρα πολύ. Οταν η Αρσεναλ κερδίζει κάτι (συμβαίνει σπάνια…) θυμάμαι μια σκηνή που περιγράφει με πολύ ειδικό τρόπο ο συγγραφέας Νικ Χόρνμπι και διασημότερος ίσως οπαδός της στο (κακομεταφρασμένο στα ελληνικά) βιβλίο του «Ο πυρετός της μπάλας».
Ο Χόρνμπι διηγείται τι ένιωσε το 1989 βλέποντας τον Ιαν Ράιτ να σκοράρει στο Ανφιλντ και να δίνει ένα πρωτάθλημα στην Αρσεναλ που εκείνη τη μέρα χρειαζόταν να κερδίσει τη Λίβερπουλ με δύο γκολ διαφορά. «Πληθωρίζοντας το νόημα των λέξεων», γράφει ο άγγλος συγγραφέας, «συγκρίνουμε συχνά μια ποδοσφαιρική φάση στην οποία συμβαίνει κάτι υπέροχο (ένα γκολ π.χ.) με την ανάμνηση μιας σεξουαλικής πράξης. Ομως υπάρχει πάντα μια διάφορα ανάμεσα στην ανάμνηση και την πράξη την ίδια.
Ο οπαδός μπορεί συχνά να ζει με αναμνήσεις, που ενίοτε αποκτούν διαστάσεις μυθικές, αλλά αυτό που αποζητά είναι την πράξη. Εναν οργασμό δεν τον περιγράφεις, τον ζεις» λέει. Και προσθέτει: «Κάθε κατάκτηση τίτλου από την πλευρά της Αρσεναλ μου προκαλεί έναν οργασμό. Ομως για να καταλάβετε το είδος του θα ήθελα να αναλογιστείτε το εξής: σκεφτείτε ότι είμαι φυλακισμένος για χρόνια και βγαίνω από τη φυλακή έχοντας συμπληρώσει χρόνια χωρίς καμία απολύτως σεξουαλική εμπειρία.
Και φτάνω σε έναν μοναδικό οργασμό μόλις έχω την πρώτη μου εμπειρία έπειτα από δεκαετίες». Αν το σκεπτικό του Χόρνμπι είναι σωστό, ο οπαδός της Αρσεναλ είχε χθες τον πρώτο του οργασμό έπειτα από είκοσι δύο χρόνια απουσίας από οποιαδήποτε ερωτική πράξη…
Πεπ
Φυσικά, όπως συμβαίνει σε αυτές τις ιστορίες, αν κάποιος πανηγυρίζει, κάποιος υποφέρει. Ο Πεπ Γκουαρντιόλα π.χ. είδε την ομάδα του να κερδίζει το Κύπελλο Αγγλίας το Σάββατο (με μια νίκη με 1-0 κόντρα στην Τσέλσι) και τρεις μέρες αργότερα την είδε να χάνει το πρωτάθλημα στο Μπόρνμουθ. Ακούγεται όλο και πιο έντονα ότι θα αποχαιρετήσει τη Σίτι έχοντας κατακτήσει είκοσι τίτλους σε δέκα χρόνια.
Οτι χάνει ένα πρωτάθλημα από έναν πρώην βοηθό του, τον Αρτέτα, δεν θα του άρεσε ιδιαίτερα. Αλλά δεν νομίζω πως είναι αυτός ο λόγος του αντίο. Ο λόγος πρέπει να είναι η δεύτερη συνεχόμενη αποτυχημένη σεζόν της Σίτι στο Τσάμπιονς Λιγκ. Ο Γκουαρντιόλα είχε πει πως νιώθει πως για την ομάδα είναι σημαντικότερο το Κύπελλο Αγγλίας και το Λιγκ Καπ από το Τσάμπιονς Λιγκ. Φέτος η Σίτι τα κατέκτησε και τα δύο. Οι οπαδοί της ήταν ευτυχισμένοι.
Ο ίδιος τελικά όχι και τόσο. Πού θα πάει αν φύγει; Νομίζω πως όπως ακριβώς είχε συμβεί κι όταν έφυγε από την Μπαρτσελόνα και την Μπάγερν Μονάχου θα μείνει λίγο εκτός για να γεμίσει τις μπαταρίες του. Το σενάριο που τον ήθελε υποψήφιο για τον πάγκο της Εθνικής Ιταλίας δεν νομίζω ότι έχει βάση. Και γιατί, μετά το συναινετικό του διαζύγιο με τη Νάπολι, το πιθανότερο είναι πως θα επιστρέψει στη Σκουάντρα Ατζούρα ο Αντόνιο Κόντε.
Αλλαγές
Γενικά το φετινό καλοκαίρι θα έχουμε πολλές αλλαγές στους πάγκους σημαντικών και μεγάλων ομάδων. Στη Σίτι όλα δείχνουν πως θα βρεθεί ο πρώην προπονητής της Τσέλσι Εντσο Μαρέσκα: ο Ιταλός είχε μείνει λίγο εκτός μετά την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων με τους Λονδρέζους και θα επιστρέψει.
Στην πρώην ομάδα του ανακοινώθηκε ο Τσάμπι Αλόνσο, πρώην προπονητής της Ρεάλ Μαδρίτης. Στη Βασίλισσα όλα δείχνουν πως θα έχουμε επιστροφή του Μουρίνιο: αυτή από μόνη της είναι λόγος για να γυριστεί ντοκιμαντέρ. Λογικά ψάχνουν τους νέους προπονητές τους η Γιουβέντους και η Μίλαν, αλλά και η Νάπολι: και οι τρεις είχαν κακές σεζόν.
Ελλάδα
Φυσικά αλλαγές θα έχουμε και στους πάγκους ελληνικών ομάδων. Γράφονται πολλά για όσα μπορεί να συμβούν με τον Μπενίτεθ, τον Λουτσέσκου και τον Μεντιλίμπαρ, αλλά ενδιαφέρον έχει και τι γίνεται στις υπόλοιπες ομάδες.
Ο Θόδωρος Καρυπίδης αποφάσισε τελικά την παραμονή του Μιχάλη Γρηγορίου στον Αρη. Αν έκρινε ότι ο Γρηγορίου πραγματικά βοήθησε τον Αρη να γυρίσει σελίδα και ότι τα καλά αποτελέσματα τον τελευταίο μήνα δεν προήλθαν από την έλλειψη πίεσης, το καλύτερο που έχει να κάνει ο Καρυπίδης για να βοηθήσει τον Γρηγορίου είναι να του επιτρέψει να συνεχίσει να δουλεύει με το γκρουπ των ποδοσφαιριστών που είχε φέτος:
Αν του κάνει δεκαπέντε μεταγραφές, όπως συνέβη πέρυσι όταν αποφάσισε την παραμονή του Μαρίνου Ουζουνίδη, θα τον τρελάνει. Ψάχνουν και ψάχνονται και άλλοι. Στον Λεβαδειακό θα ξεκαθαρίσει γρήγορα αν θα συνεχίσει ο Παπαδόπουλος (κυκλοφορούσε ότι είχε συμφωνήσει με τον Αρη). Ο Αστέρας Τρίπολης, ο Παναιτωλικός που δύσκολα θα συνεχίσει με τον Γιάννη Αναστασίου και ο Βόλος λογικά κοιτάζουν τους διαθέσιμους.
Ακούω και ότι η Κηφισιά δεν θα κρατήσει τον Λέτο. Πρώτες κινήθηκαν για προπονητές οι ομάδες που ανέβηκαν στην κατηγορία, δηλαδή η Καλαμάτα και ο Ηρακλής. Η πρώτη προσέλαβε τον πολλά υποσχόμενο Παναγιώτη Χριστοφιλέα, πρώην προπονητή του Ερμή Σύρου και ο δεύτερος τον πολύπειρο Ιταλό Βάλτερ Ματσάρι. Και οι δύο πρέπει να φτιάξουν ομάδες από την αρχή.
Σκάρι
Στην Ελλάδα βέβαια ζούμε μέρες μπάσκετ. Ξεκινά την Παρασκευή το Final 4 όπου θα δούμε τι θα κάνει ο Ολυμπιακός και υπάρχει και μια τεράστια ψιθυρολογία που αφορά τη συνέχιση της συνεργασίας του Αταμάν με τον ΠΑΟ: θα είναι παράξενο ο ΠΑΟ να αλλάξει προπονητή τώρα, αλλά όχι και απίθανο. Χθες πάντως η είδηση που έχει να κάνει με το μπάσκετ ήταν δυσάρεστη:
Στα 63 του έφυγε από τη ζωή ο Κάρεϊ Σκάρι, ο πρώτος Αμερικανός που αγωνίστηκε με τον Ολυμπιακό στο ελληνικό πρωτάθλημα το μακρινό πλέον 1988. Υπερταλαντούχος, αλλά και μέγας πότης και καβγατζής, ο Σκάρι είχε περάσει στην ιστορία για τα εντυπωσιακά του ματς και τους μοναδικούς καβγάδες του με τον τότε προπονητή του Στηβ Γιατζόγλου. Εμεινε λίγο στην Ελλάδα, αλλά αγαπήθηκε πολύ. Ας είναι ελαφρύ το χώμα.