ΔΗΘΕΝ μας θυμήθηκε πάλι η μητέρα πατρίδα. Μόνο που αυτή τη φορά δεν έστειλε ούτε χαιρετισμό, ούτε ευχές, ούτε καν κάποιον να χαθεί στο αεροδρόμιο της Μελβούρνης και να πει «συγγνώμη παιδιά, λάθος πτήση». Τίποτα. Η Αυστραλία για την επίσημη Ελλάδα μοιάζει με εκείνον τον μακρινό συγγενή που θυμάσαι μόνο όταν έχει καλό καιρό και ψήνει αρνί.
ΒΕΒΑΙΑ, για να είμαστε και δίκαιοι, ίσως να φταίμε κι εμείς. Διότι στην πολιτική, όπως λέει και ο άγραφος νόμος του ελληνικού κράτους, «όπου ψήφος και χάρη». Κι εδώ στην Αυστραλία, αντί να τρέχουμε κατά χιλιάδες στις κάλπες, εμφανιστήκαμε μερικές δεκάδες όλοι κι όλοι για να ψηφίσουμε. Με τέτοια συμμετοχή, λογικό είναι στην Αθήνα να μας βλέπουν όπως βλέπει ο ΔΕΔΔΗΕ μια καμένη λάμπα σε χωριό της Ηπείρου: «άσ’ το για αργότερα».
ΑΛΛΩΣΤΕ, δεν ήταν τυχαίο ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες έστειλαν Ευζώνους, υπουργούς, βουλευτές, συμβούλους, παρατρεχάμενους και πιθανότατα μέχρι και τον άνθρωπο που κρατά τα κορδόνια της φουστανέλας. Παρέλαση μεγαλοπρέπειας. Στη Μελβούρνη; Ούτε γραμματέας. Ούτε βοηθός γραμματέα. Ούτε ο ξάδελφος του γραμματέα που κάνει πρακτική. Αν έστελναν έστω έναν τουρίστα με ελληνικό διαβατήριο, θα λέγαμε «κάτι είναι κι αυτό».
ΕΞΙΣΟΥ εντυπωσιακό είναι πως η Γενική Γραμματέας Απόδημου Ελληνισμού έχει γυρίσει τον πλανήτη. Αυστραλία όμως; Γιοκ. Μάλλον το GPS του υπουργείου σταματά κάπου μετά το Ντουμπάι και γράφει: «Πέραν τούτου, άγνωστος τόπος – προσοχή σε καγκουρό».
ΚΑΙ μέσα σε όλη αυτή την εθνική στοργή ήρθε και η μεγάλη ανακοίνωση για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση του εξωτερικού. Με τυμπανοκρουσίες, δηλώσεις, υπογραφές και στόμφο. Συνολικά 156 αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί για όλο τον κόσμο. Κι όταν φτάσαμε στο κεφάλαιο «Αυστραλία», κρατηθείτε: δύο. Ναι, δύο. Ούτε δωδεκάδα αυγά δεν είναι. Δύο άνθρωποι για μια ομογένεια δεκαετιών, για σχολεία, κοινότητες, παιδιά, ανάγκες, αποστάσεις και μια ήπειρο ολόκληρη.
ΦΥΣΙΚΑ, το υπουργικό ανακοινωθέν ήταν γεμάτο μεγαλόπνοες διακηρύξεις. «Εθνική στρατηγική», «εκσυγχρονισμός», «θεσμικές παρεμβάσεις», «διεθνοποίηση της ελληνικής γλώσσας». Διαβάζοντάς το νόμιζες ότι η ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό ετοιμάζεται να κατακτήσει τη NASA. Κι ύστερα έρχεται η πραγματικότητα και σου λέει: «Με συγχωρείτε, για την Αυστραλία έχουμε δύο άτομα και πολλή αγάπη».
ΜΑΛΙΣΤΑ, η ανακοίνωση εξηγούσε ότι οι εκπαιδευτικοί θα λάβουν επιμίσθιο εξωτερικού, θα έχουν καλύτερο συντονισμό και θα μπορούν να γνωρίζουν νωρίτερα πού πηγαίνουν. Εξαιρετικά όλα αυτά. Δηλαδή οι δύο αποσπασμένοι θα είναι οργανωμένοι, καλοπληρωμένοι και συντονισμένοι την ώρα που θα προσπαθούν να καλύψουν τις ανάγκες μισής ηπείρου. Σχεδόν σαν να δίνεις σε δύο ναύτες έναν κουβά και να τους λες «σώστε τον Τιτανικό, αλλά με πρόγραμμα».
ΒΕΒΑΙΑ, το υπουργείο μάς ενημέρωσε επίσης ότι τυπώθηκαν 145.000 βιβλία για το εξωτερικό. Πραγματικά συγκινητικό. Βιβλία υπάρχουν. Δάσκαλοι λιγοστεύουν, αλλά βιβλία έχουμε. Σε λίγο θα φτάσουμε στο σημείο να μπαίνουν τα παιδιά στις αίθουσες, να ανοίγουν τα βιβλία μόνα τους και να κάνουν μάθημα μεταξύ τους. Κάτι σαν αυτοδιαχειριζόμενη ελληνική παιδεία. Άλλωστε στην Ελλάδα αγαπάμε την αυτοοργάνωση. Ειδικά όταν δεν θέλουμε να πληρώσουμε προσωπικό.
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ήταν και το κομμάτι περί «ουσιαστικής ενίσχυσης» της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης. Διότι όταν ακούς τη λέξη «ουσιαστική», περιμένεις κάτι μεγάλο. Μια γενναία αποστολή εκπαιδευτικών. Στήριξη κοινοτήτων. Αντ’ αυτού, πήραμε δύο αποσπάσεις και δεκαπέντε παραγράφους αυτοθαυμασμού. Είναι λίγο σαν να σου δίνουν μισό σουβλάκι και να σου λένε πως συμμετέχεις σε γαστρονομικό φεστιβάλ.
ΤΕΛΙΚΑ, ίσως το πρόβλημα να είναι ότι η Αυστραλία θεωρείται πολύ μακριά για να συγκινήσει την Αθήνα. Μόνο που εδώ ζουν γενιές Ελλήνων που κράτησαν τη γλώσσα, τις παραδόσεις, τις κοινότητες και τα σχολεία ζωντανά όταν άλλοι στην Ελλάδα ανακάλυπταν τον φρέντο εσπρέσο και τα reality. Εδώ οι παππούδες έχτισαν εκκλησίες με έρανο και προσωπικό ιδρώτα. Εδώ οι γονείς πλήρωσαν δίδακτρα για να μάθουν τα παιδιά ελληνικά. Εδώ οι κοινότητες κράτησαν τον ελληνισμό όρθιο χωρίς ιδιαίτερες χάρες.
ΟΣΟ για τις δηλώσεις ότι «η πατρίδα βρίσκεται δίπλα σας ουσιαστικά και σταθερά», αυτές ακούγονται υπέροχα στα δελτία Τύπου. Στην πράξη όμως η ομογένεια της Αυστραλίας αισθάνεται περισσότερο σαν τον συγγενή που τον παίρνουν τηλέφωνο μόνο όταν χρειάζονται δωρεά ή πανηγυρικό χειροκρότημα. Γιατί, κακά τα ψέματα, όταν έρχεται η ώρα των αποφάσεων, των πόρων και της προτεραιότητας, η απόσταση Αθήνας – Μελβούρνης μοιάζει ξαφνικά μεγαλύτερη κι από το διάστημα.
ΙΣΩΣ, λοιπόν, να ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να περιμένουμε συγκινητικές ανακοινώσεις και να αρχίσουμε να μετράμε πράξεις. Γιατί ο ελληνισμός της Αυστραλίας δεν ζητά θαύματα. Δεν ζητά να κατέβει η Ακρόπολη στη Swanston Street. Ζητά στοιχειώδη αναγνώριση, σοβαρότητα και σεβασμό. Και κυρίως να μην αντιμετωπίζεται σαν υποσημείωση σε υπουργικό ανακοινωθέν.
ΜΕΧΡΙ τότε, ας κρατήσουμε τουλάχιστον το χιούμορ μας. Είναι το μόνο πράγμα που δεν χρειάζεται απόσπαση από το υπουργείο για να λειτουργήσει στην Αυστραλία.
ΜΕ ΤΗΝ ευκαιρία λοιπόν, ας φροντίσουμε από τώρα να γραφτούμε στους εκλογικούς καταλόγους, ώστε να μπορέσουμε να ψηφίσουμε στις ελληνικές εκλογές του 2027 — γιατί, όπως μας υπενθυμίζει συχνά ο κ. Kyriakos Mitsotakis, «η δημοκρατία θέλει συμμετοχή».
Και λίγη υπομονή… μέχρι να ανοίξει η πλατφόρμα χωρίς να πέσει το σύστημα!
Όσο περισσότεροι ψηφίσουμε, τόσο πιο δυνατή θα είναι η φωνή της Ομογένειας. Γιατί μέχρι τώρα μας θυμούνται κυρίως όταν θέλουν να κάνουμε διακοπές στην Ελλάδα ή να γεμίσουμε τα πανηγύρια το καλοκαίρι.
Και φέτος τα πράγματα προβλέπονται συναρπαστικά. Όπως φαίνεται, κάθε κόμμα θα έχει και τον δικό του «άνθρωπο της Αυστραλίας». Θα δούμε υποψηφίους από δεξιά, αριστερά, κέντρο, παρακέντρο και… υπερκέντρο. Μέχρι και ο Kyriakos Velopoulos θα βρει υποψήφιο στη Μελβούρνη — πιθανότατα κάποιον που θα πουλάει επιστολές του Ιησού μαζί με αυθεντικό μέλι Καλαβρύτων.
Σε λίγο θα έχουμε περισσότερους υποψήφιους παρά σουβλατζίδικα. Και αυτό, μεταξύ μας, είναι πραγματικό δημοκρατικό επίτευγμα!
Η ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ Συλλόγων Ελλήνων Ηλικιωμένων Βικτώριας φαίνεται πως για χρόνια απολάμβανε τη ζεστασιά των κρατικών επιχορηγήσεων — ομοσπονδιακών και πολιτειακών. Μόνο που, όπως συχνά συμβαίνει στην παροικία, κάποιες επιδοτήσεις δεν πήγαν εκεί που έπρεπε.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που στις πρόσφατες εκλογές ξαφνικά εμφανίστηκε μεγάλο ενδιαφέρον. Εκεί που συνήθως οι καρέκλες αλλάζουν χέρια μόνο όταν σπάσουν, αυτή τη φορά άλλαξε, σχεδόν, ολόκληρο συμβούλιο.
Το νέο Διοικητικό Συμβούλιο συγκροτήθηκε μέσα σε «ενωτικό και θετικό κλίμα» — τη γνωστή δηλαδή ελληνική παράδοση όπου όλοι χαμογελούν τη βραδιά των εκλογών και την επόμενη μέρα ψάχνουν ποιος είπε τι και σε ποιον.
Ας ελπίσουμε πάντως ότι οι νέοι υπεύθυνοι θα ασχοληθούν πραγματικά με τις ανάγκες των ηλικιωμένων μας και όχι μόνο με τις ανάγκες των πρακτικών συνεδριάσεων, των επιχορηγήσεων και των φωτογραφιών για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Γιατί οι παππούδες της παροικίας μπορεί να μεγάλωσαν χωρίς ίντερνετ, αλλά ξέρουν πολύ καλά να μετράνε ποιος ξοδεύει το κάθε δολάριο — ειδικά όταν δεν είναι δικό του.
Η ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ εκατό χρόνων ζωής της εφημερίδας «Ελληνικός Κήρυκας» δεν αποτελεί μόνο μια σημαντική επέτειο για τον ελληνόφωνο Τύπο της Αυστραλίας, αλλά και μια ζωντανή υπενθύμιση της δύναμης που έχει η ενημέρωση στη διατήρηση της μνήμης, της ταυτότητας και της συλλογικής πορείας του Ελληνισμού της διασποράς.
Μέσα από πολέμους, μεταναστευτικά κύματα, κοινωνικές αλλαγές και ιστορικές ανακατατάξεις, οι ελληνικές εφημερίδες της Αυστραλίας υπήρξαν κάτι πολύ περισσότερο από απλά μέσα ενημέρωσης. Έγιναν γέφυρες ανάμεσα στις γενιές, ανάμεσα στην Ελλάδα και τη νέα πατρίδα, ανάμεσα στη νοσταλγία και την προσαρμογή. Κατέγραψαν τις αγωνίες των πρώτων μεταναστών, τις επιτυχίες των παιδιών τους και τη σταδιακή ενσωμάτωση του Ελληνισμού στον πολυπολιτισμικό ιστό της Αυστραλίας.
Ιδιαίτερη αξία έχει και η αναφορά στους πρωτοπόρους του ελληνόφωνου Τύπου, όπως ο Στρατής Βενλής και η ιστορική «Αυστραλίς», που άνοιξαν δρόμους σε δύσκολες εποχές, με ελάχιστα μέσα αλλά με τεράστιο πάθος και πίστη στην ανάγκη της ελληνικής φωνής στην πέμπτη ήπειρο.
Σε μια εποχή όπου ο έντυπος Τύπος δοκιμάζεται διεθνώς, η διατήρηση ελληνικών εφημερίδων στην Αυστραλία αποτελεί πράξη πολιτιστικής αντοχής και ιστορικής ευθύνης. Οι εφημερίδες αυτές δεν μεταφέρουν μόνο ειδήσεις· διασώζουν μνήμες, πρόσωπα και ιστορίες που διαφορετικά θα χάνονταν στον χρόνο.
ΑΥΤΑ και ελπίζω να σας δω στις εκδηλώσεις για την επέτειο της Μάχης της Κρήτης, γιατί στις εκδηλώσεις για την Ποντιακή Γενοκτονία περίμενα να δω περισσότερους.
Τ.Τ.
The post Η Αυστραλία για την επίσημη Ελλάδα μοιάζει με μακρινό συγγενή appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.