Ο Ολυμπιακός «έγραψε» ακόμη μία χρυσή σελίδα στο ελληνικό πόλο. Τα «ερυθρόλευκα» κορίτσια επικράτησαν με 17-14 στα πέναλτι της Φερεντσβάρος στη Μάλτα και στέφθηκαν πρωταθλήτριες Ευρώπης.
Έτσι, οι Πειραιώτισσες έφτασαν τα τέσσερα Champions League και συνολικά τις οκτώ ευρωπαϊκές κούπες. Λογικό να… ανοίξει τα ταμεία ο πρόεδρος Βαγγέλης Μαρινάκης και να μοιράσει πριμ 100 χιλιάδων ευρώ για τα κορίτσια.
Η Βάσω Πλευρίτου, όντας «παρούσα» στις μεγάλες κατακτήσεις και αρχηγός της τελευταίας μιλάει στο tanea.gr για την πορεία της ομάδας μέχρι τον ευρωπαϊκό θρίαμβο και την ανεκτίμητη συνεισφορά του κόσμου.
Παράλληλα, η 28χρονη περιφερειακή διηγείται πώς είναι το συναίσθημα να παίζεις έναν ευρωπαϊκό τελικό απέναντι στην αδερφή σου, αλλά λύνει και τις απορίες σχετικά με το μπλουζάκι που φορούσε η οικογένεια της στις εξέδρες.
Ποιο ήταν το συστατικό επιτυχίας της ομάδας που κατάφερε να κατακτήσει όποιο τρόπαιο υπήρχε και αυτομάτως να πετύχει όλους τους στόχους της;
«Το κλειδί για να γίνει αυτό είναι ότι στις δύσκολες στιγμές, καταφέραμε να παίξουμε σαν ομάδα. Δείξαμε την ποιότητα, που έχουμε και βάλαμε τον εαυτό μας κάτω από την ομάδα. Αυτό το κομμάτι ήταν πολύ σημαντικό, που ευθύνεται για τις επιτυχίες».
Ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε τη Σαμπαντέλ στα προημιτελικά, που αποτελεί πλέον ένα από παραδοσιακά ζευγάρια στην Ευρώπη. Θέλατε να πάρετε εκδίκηση για τον αντίστοιχο χαμένο περσινό ημιτελικό;
«Κάθε χρονιά έχει τη δικές του ιδιαιτερότητες. Ο Ολυμπιακός είναι μία ομάδα που είναι φτιαγμένη να βρίσκεται στην κορυφή. Σίγουρα η περσινή χρονιά, έτσι όπως εξελίχθηκε μας έφερε μία πικρία, γιατί μπορούσαμε να κατακτήσουμε το Ευρωπαϊκό.
Φέτος, όμως, ήμασταν πιο συγκροτημένες με κάποιες μικρό-αλλαγές. Πήγαμε στο Final Four σαν φαβορί. Πέρσι, μας είχαν σαν αουτσάιντερ και κάπως μας αδίκησε. Κάθε χρονιά έχει τους δικούς της στόχους. Ο Ολυμπιακός θέτει πάντα την κορυφή. Δεν κοιτάμε πίσω. Σίγουρα μας στοιχίζουν, αλλά κάνουμε restart για να επιτευχθούν οι στόχοι».
Η Ματαρό μέχρι να την αντιμετωπίσει στα ημιτελικά ήταν αήττητη. Υπήρξε αυτό σαν σκέψη πριν τον αγώνα και αν σας πρόσθετε κάποια ανησυχία;
«Μπορεί να ακουστεί λίγο αλαζονικό, αλλά ήμουν σίγουρη ότι θα κατακτούσαμε το Champions League. Δεν ξέρω αν ευθύνεται ότι πιστεύω στην ομάδα, το προπονητικό επιτελείο. Έχουμε μία πολύ καλή συνεργασία όλοι μαζί, σαφώς με τις δυσκολίες μας, δεν είναι όλα ρόδινα.
Δεν είχα καμία αμφιβολία σε όλη τη διάρκεια του Final Four. Παρόλο που και με τη Φερεντσβάρος κρίθηκε στις λεπτομέρειες».
Στο 1ο ημίχρονο ήταν υψηλό το σκορ, αλλά στο τέλος η άμυνες έγιναν πιο σκληρές. Ήταν το στοιχείο που σας έδωσε τη νίκη;
«Θεωρώ ότι τα παιχνίδια κερδίζονται από την άμυνα και αυτό πολλές φορές μας έχει δώσει τα νίκη. Καλώς ή κακώς στην επίθεση βρίσκονται οι λύσεις. Το θέμα είναι η άμυνα να είναι κλειστή και με όσο το δυνατόν λιγότερες επιλογές για τον αντίπαλο.
Η άμυνα και η ομαδική δουλειά είναι τα κλειδιά της επιτυχίας».
Πόση πίεση υπήρχε όταν ανέλαβες να εκτελέσεις το κρίσιμο πέναλτι, ειδικά όταν μιλάμε για έναν τελικό Champions League;
«Η αλήθεια είναι από τις λίγες φορές που δεν είχα καμία σκέψη στο μυαλό μου. Ήμουν υπερβολικά ήρεμη και σίγουρη ότι θα σκοράρω. Δεν μπορώ κάπως να το εξηγήσω, αλλά δεν είχα καμία αμφιβολία».
Η αλλαγή της τερματοφύλακα, όπου πέρασε η Φαν ντεν Ντόμπελστιν αντί της Σταματοπούλου, ήταν η καθοριστική κίνηση πιστεύεις που έδωσε το τρόπαιο;
«Γενικότερα τα πέναλτι είναι και θέμα τύχης. Όταν αλλάζει ο τερματοφύλακας είναι σαν να κάνεις αντίστροφη ψυχολογία για τον αντίπαλο. Αυτό ίσως να τους «μπλόκαρε» και σίγουρα όταν χάνει η πρώτη το πέναλτι, μετά στη δεύτερη αυξάνεται η πίεση, γιατί μειώνονται οι πιθανότητες να κερδίσεις.
Εμείς μέχρι το 3ο είχαμε χάσει μόνο ένα πέναλτι. Είναι θέμα τύχης και λίγο να διαβάσεις τις συνήθειες που έχει η κάθε αθλήτρια που της αρέσει να σουτάρει, γιατί αυτό βοηθάει πολύ».
Κόντρα στη Φερεντσβάρος κλήθηκες να παίξεις απέναντι στην αδερφή σου, Ελευθερία. Πώς ένιωσες μέσα στον αγώνα;
«Είναι αρκετά περίεργο. Πρώτη φορά παίξαμε αντίπαλες πέρσι στον μικρό τελικό του Champions league. Στον τελικό, όμως, δεν διέκρινα την αδερφή μου, προσπάθησα να το «βγάλω» αυτό από το μυαλό μου και να συγκεντρωθώ στο ματς.
Πιστεύω ότι το πέτυχα σε αρκετά μεγάλο βαθμό. Είναι κάπως περίεργο, αλλά μέσα στον αγώνα προσπαθώ να μην το σκέφτομαι για να μην με επηρεάσει στην απόδοση».
Για το πολύ ωραίο μπλουζάκι, που εμφανίστηκε η οικογένεια σου στις εξέδρες. Ποιανού έμπνευση ήταν;
«Η αλήθεια είναι το συζητούσαμε. Νομίζω ότι το είχα «πετάξει» εγώ σαν ιδέα, αλλά πίστευα ότι δεν θα δίναμε πολύ σημασία. Εν τέλει ο πατέρας μου, ήταν εκείνος, που το υλοποίησε».
Ήσουν παρών σχεδόν σε όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές κατακτήσεις με τον Ολυμπιακό. Τι ξεχωριστό, τι μοναδικό είχε αυτή η κατάκτηση;
«Κάθε ευρωπαϊκό έχει τη δική του γλύκα, την δική του δυσκολία. Όσο περνάνε τα χρόνια αυξάνεται και η δίψα για να κατακτάς ακόμα περισσότερα. Δεν είναι ότι καθησυχάζεσαι, ούτε ότι μπορεί να σου φτάνουν αυτά που έχεις πάρει.
Αυτή τη στιγμή με τον Ολυμπιακό έχω πετύχει πολλά. Όμως, βρισκόμαστε σε μία πολύ καλή περίοδο σαν ομάδα και αυτό είναι σημαντικό για φτάνεις στην κορυφή. Το να παίζεις για τον συμπαίκτη σου και να βάζεις τον εαυτό σου δεύτερο».
Η στήριξη του κόσμου, που εκατοντάδες έφτασαν μέχρι τη Μάλτα, αλλά σας υποδέχτηκαν και στην Ελλάδα πόσο ρόλο έπαιξε;
«Έχω πει πολλές φορές, αλλά ποτέ δεν είναι αρκετές ότι όταν έχουμε τον κόσμο δίπλα είναι σαν παίζουμε με έναν επιπλέον παίκτη. Όταν προσπαθώ να το περιγράψω σε κάποιον, δεν μπορεί να το καταλάβει στο 100%. Μόνο αν έχεις βρεθεί στο σύλλογο και το έχεις νιώσει, μπορείς να το καταλάβεις.
Η τρομερή ατμόσφαιρα που σου μεταδίδουν είναι κάτι το ξεχωριστό. Ένα ευχαριστώ δεν είναι αρκετό για όλο αυτό που δημιουργούν. Θεωρώ ότι έπαιξαν πολύ μεγάλο ρόλο για την πορεία μας. Είμαστε πολύ τυχερές, που έχει τέτοιο κόσμο ο Ολυμπιακός.
Μερικές φορές το σκέφτομαι και ανατριχιάζω. Οι φίλαθλοι στηρίζουν το σωματείο και το ακολουθούν μέχρι την άλλη άκρη της γης. Ένα ευχαριστώ, δεν είναι αρκετό!»
Το να κοιμηθείς αγκαλιά με το τρόπαιο ήταν μια φωτογραφία που έκανε το γύρο του διαδικτύου. Ήταν κάτι που είχες προγραμματίσει ή βγήκε αυθόρμητα;
«Έχουμε ξαναβγάλει, μεταξύ σοβαρού και αστείου, στο κρεβάτι με τρόπαια. Θα είναι γλυκός ο ύπνος σήμερα. Είναι ένας συνδυασμός των δύο. Κάποιος έδωσε την ιδέα, το είχα στην άκρη του μυαλού μου και υλοποιήθηκε».
Ως αρχηγός της ομάδας ποιος ο ρόλος σου κυρίως στις πιο νέες κοπέλες ή αυτές που έρχονται από το εξωτερικό για πρώτη φορά στην Ελλάδα;
«Ο ρόλος του αρχηγού είναι περίπλοκος. Δηλαδή, κάποιες φορές είναι ο δεύτερος προπονητής, μετά τον προπονητή. Πρέπει να «βάζεις» την τάξη, να ξέρει ο καθένας το ρόλο, που έχει στην ομάδα.
Πολύ σημαντικό κομμάτι είναι να υπάρχει σεβασμός, από την πρώτη μέχρι την τελευταία αθλήτρια. Είναι σύνθετος ρόλος. Χρειάζεται να έχεις καλές σχέσεις με το προπονητικό επιτελείο για να υπάρχει ομαλή συνεργασία.
Είναι κάποια άλλα πράγματα, που δεν τα γνωρίζει ο κόσμος, τα οποία πρέπει να κάνει ο αρχηγός. Για κάποιους μπορεί να μην φαίνονται σημαντικά, αλλά παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο για το πώς θα κυλήσει η χρονιά».
Πέρσι είχατε χάσει το πρωτάθλημα από τη Βουλιαγμένη. Σας έδωσε επιπλέον κίνητρο για τους φετινούς τελικούς, όπου ανακτήσατε τα σκήπτρα στην Ελλάδα;
«Σίγουρα μας κόστισε ότι χάσαμε ένα πρωτάθλημα, μετά από 11 συνεχόμενες κατακτήσεις και πολλά χρόνια ήμασταν αήττητες. Η Βουλιαγμένη έχει δείξει πολύ μεγάλη βελτίωση και χαρακτήρα. Το άξιζαν πραγματικά, το περσινό, καθώς δεν σταμάτησαν να παλεύουν ούτε στιγμή.
Πολλοί αθλητές δεν το έχουν αυτό. Αυτό θεωρώ ότι προέρχεται από την προπονήτρια, γιατί τις βγάζει αυτό το πάθος. Εμείς φέτος, προσπαθήσαμε να μην της δώσουμε αυτό το περιθώριο και ξέραμε ότι δεν θα είναι εύκολο.
Γνωρίζουμε πολύ καλά η μία ομάδα την άλλη. Προσωπικά, δεν ήθελα να ξανανιώσω το συναίσθημα που ένιωσα την προηγούμενη χρονιά. Οπότε προσπαθήσαμε όλες ακόμη περισσότερο να μην επαναληφθεί ξανά αυτό».