Η ΠΡΟΣΦΑΤΗ δωρεά του Ιδρύματος Νικολάου Ανδριανάκου προς την Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης για τη δημιουργία του νέου Πολιτιστικού Κέντρου Νικολάου Ανδριανάκου δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη οικονομική ενίσχυση προς έναν κοινοτικό οργανισμό. Αποτελεί μια πράξη με βαθύτερο συμβολισμό και ένα πολύτιμο μάθημα για το μέλλον της ελληνικής παροικίας στην Αυστραλία.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ του Νικολάου Ανδριανάκου είναι η ιστορία χιλιάδων μεταναστών που έφτασαν στην Αυστραλία με ελάχιστα μέσα αλλά με περίσσευμα πίστης, εργατικότητας και αξιοπρέπειας. Ανήκει στη γενιά εκείνη που οικοδόμησε όχι μόνο επιχειρήσεις και περιουσίες, αλλά και σχολεία, εκκλησίες, πολιτιστικά κέντρα και κοινοτικούς θεσμούς. Ήταν μια γενιά που καταλάβαινε ότι η προσωπική επιτυχία αποκτά πραγματική αξία όταν επιστρέφει στην κοινωνία που σε στήριξε. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η ελληνική παροικία έχει ανάγκη από τέτοια παραδείγματα. Η διατήρηση της ελληνικής γλώσσας, της ιστορίας, του πολιτισμού και της ταυτότητάς μας δεν είναι αυτονόητη υπόθεση.
ΣΕ μια πολυπολιτισμική κοινωνία όπως η Αυστραλία, κάθε γενιά απομακρύνεται λίγο περισσότερο από τις ρίζες της, εκτός αν υπάρχουν οι κατάλληλοι θεσμοί και οι αναγκαίοι πόροι για να κρατούν ζωντανή τη σύνδεση με την ελληνική κληρονομιά. Τα σχολεία, τα πολιτιστικά κέντρα, οι βιβλιοθήκες, οι καλλιτεχνικές δράσεις, τα προγράμματα εκμάθησης της γλώσσας και οι κοινοτικοί οργανισμοί δεν συντηρούνται μόνο από την αγάπη και τον εθελοντισμό.
Χρειάζονται και οικονομική στήριξη. Χρειάζονται ανθρώπους που, έχοντας ευεργετηθεί από τις ευκαιρίες που τους προσέφερε η Αυστραλία, επιλέγουν να επιστρέψουν ένα μέρος της επιτυχίας τους στην κοινότητα.
Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ Ανδριανάκου δείχνει τον δρόμο. Με τη νέα αυτή δωρεά αποδεικνύει ότι η φιλανθρωπία δεν είναι απλώς μια πράξη γενναιοδωρίας αλλά μια επένδυση στο μέλλον. Επένδυση στα παιδιά που θα μάθουν ελληνικά. Στους νέους καλλιτέχνες που θα παρουσιάσουν το έργο τους. Στις οικογένειες που θα συναντηθούν σε έναν χώρο πολιτισμού και δημιουργίας. Στις επόμενες γενιές που θα αναζητήσουν τις ρίζες τους. Η ελληνική παροικία της Αυστραλίας έχει σήμερα πολλούς επιτυχημένους επιχειρηματίες, επαγγελματίες και οργανισμούς. Η συμβολή τους στην οικονομική ζωή της χώρας είναι αναμφισβήτητη.
ΤΟ ερώτημα είναι πώς ένα μέρος αυτής της επιτυχίας μπορεί να μετατραπεί σε μόνιμη παρακαταθήκη για τον Ελληνισμό της διασποράς.
Οι μεγάλοι ευεργέτες της ιστορίας μας δεν έγιναν σπουδαίοι μόνο για όσα απέκτησαν, αλλά κυρίως για όσα προσέφεραν. Τα ονόματά τους διασώθηκαν επειδή συνδέθηκαν με σχολεία, πανεπιστήμια, βιβλιοθήκες, πολιτιστικά ιδρύματα και έργα που ωφέλησαν ολόκληρες γενιές.
Αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα της δωρεάς του Ιδρύματος Νικολάου Ανδριανάκου.
Ότι η επιτυχία αποκτά διαχρονική αξία όταν μετατρέπεται σε προσφορά. Ότι η γλώσσα και ο πολιτισμός μας δεν διατηρούνται από μόνοι τους. Και ότι η ευθύνη για τη συνέχισή τους ανήκει σε όλους μας.
Αν θέλουμε τα παιδιά και τα εγγόνια μας να γνωρίζουν ποιοι είναι και από πού προέρχονται, τότε η στήριξη των κοινοτικών και πολιτιστικών μας θεσμών δεν είναι απλώς μια καλή πράξη. Είναι μια επένδυση στην ίδια την επιβίωση και τη συνέχεια του Ελληνισμού στην Αυστραλία.
Το παράδειγμα της οικογένειας Ανδριανάκου αξίζει να βρει μιμητές.
ΑΠΟΡΙΑ: Κυκλοφορεί εδώ και χρόνια η ιστορία ότι ο Τζέιμς Δαλαμάγκας, όταν αποφάσισε να εξαφανιστεί από την Αυστραλία, το έκανε μεταμφιεσμένος σε ιερέα. Μέχρι εδώ καλά. Το ερώτημα, όμως, που βασανίζει τον απλό πολίτη είναι ένα: τι είδους ιερέας;
Ορθόδοξος; Καθολικός; Αγγλικανός; Μήπως βουδιστής μοναχός, για μεγαλύτερη ασφάλεια;
Διότι οι λεπτομέρειες έχουν σημασία. Αν ήταν καθολικός, η υπόθεση σταματά εκεί. Αν όμως ήταν ορθόδοξος, τότε ανοίγει ένας ολόκληρος νέος φάκελος ερευνών. Ποιος του βρήκε τα ράσα; Από ποιον ράφτη; Με απόδειξη ή χωρίς; Είχε και καλυμμαύχι; Του έδωσαν και κομποσκοίνι για να είναι πιο πειστικός; Και το κυριότερο: ήξερε να κάνει σωστά το σημείο του σταυρού ή θα τον καταλάβαιναν από τα πρώτα πέντε μέτρα;
Φανταστείτε τη σκηνή στο αεροδρόμιο.
– «Πάτερ, πού πηγαίνετε;»
– «Τέκνον μου, όπου με φωτίσει ο Κύριος… και το επόμενο διαθέσιμο αεροπλάνο».
ΚΑΙ βέβαια, αν η ιστορία είναι αληθινή, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι πρόκειται για μια από τις πιο ελληνικές αποδράσεις όλων των εποχών. Σε άλλες χώρες οι φυγάδες αλλάζουν διαβατήρια, πλαστές ταυτότητες και περούκες. Στη δική μας περίπτωση, η φήμη λέει ότι επιστρατεύθηκαν… εκκλησιαστικά άμφια.
Φυσικά, όλα αυτά παραμένουν στο επίπεδο των θρύλων, των φημών και των ιστοριών που ταξιδεύουν στα social media. Μέχρι να βρεθεί κάποιος να απαντήσει στο βασικό ερώτημα, η απορία παραμένει:
Αν όντως έφυγε με ράσα, ποιος του τα προμήθευσε; Και, κυρίως, τα επέστρεψε ποτέ;
ΑΝ εκδοθεί, ίσως απαντηθεί και αυτό το ερώτημά μας.
ΤΟ ΜΟΥΝΤΙΑΛ άρχισε. Καλό χειμώνα κορίτσια…
Ξεκίνησε λοιπόν το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Η Ελλάδα απουσιάζει. Η Κύπρος επίσης. Συμμετέχει η Αυστραλία, αλλά μεταξύ μας, ακόμα κι αν δεν συμμετείχε, το αποτέλεσμα στα σπίτια μας θα ήταν ακριβώς το ίδιο.
ΓΙΑΤΙ το Μουντιάλ δεν είναι απλώς ένα ποδοσφαιρικό γεγονός. Είναι μια εποχική φυσική καταστροφή. Σαν τις πυρκαγιές, τις πλημμύρες και τις εκλογές. Ξέρεις ότι έρχεται, αλλά ποτέ δεν είσαι πραγματικά προετοιμασμένη.
ΑΠΟ την πρώτη σέντρα και μετά, οι άνδρες εξαφανίζονται μυστηριωδώς. Το σώμα τους βρίσκεται στον καναπέ, αλλά το πνεύμα τους ταξιδεύει ανάμεσα σε γήπεδα, διαιτητές, VAR και βαθμολογικούς πίνακες που μόνο αυτοί καταλαβαίνουν.
Προσπάθησε να τους μιλήσεις την ώρα του αγώνα.
– Αγάπη μου, θυμάσαι ότι αύριο έχουμε το ραντεβού στον οδοντίατρο;
Καμία απάντηση.
– Αγάπη μου, το παιδί πήρε αποβολή από το σχολείο.
Σιωπή.
– Αγάπη μου, πούλησα το αυτοκίνητο.
«Σσσς! Έχει κόρνερ!»
ΕΚΕΙΝΗ τη στιγμή καταλαβαίνεις ποια είναι η πραγματική ιεραρχία των πραγμάτων.
ΚΙ ΟΜΩΣ, το Μουντιάλ έχει και τα καλά του.
ΕΙΝΑΙ ίσως η μοναδική περίοδος του χρόνου που μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε χωρίς να πάρουν χαμπάρι.
Μπορούμε να αγοράσουμε καινούργιες κουρτίνες.
Να αλλάξουμε τα μαξιλάρια του σαλονιού.
Να μετακινήσουμε ολόκληρη την τραπεζαρία.
Να βάψουμε έναν τοίχο.
Να υιοθετήσουμε έναν σκύλο.
Ακόμη και να μετακομίσουμε σε άλλο σπίτι.
Αν η μετακόμιση ολοκληρωθεί στο ημίχρονο, υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να μη το αντιληφθούν.
Το μόνο που χρειάζεται είναι να ακούμε πού και πού ένα «Αχχχχ!» ή ένα «Γκοοοολ!» και να απαντάμε καταφατικά με ένα νεύμα.
Μερικές πιο προχωρημένες σύζυγοι έχουν μάθει και τις βασικές ποδοσφαιρικές εκφράσεις:
«Ήταν οφσάιντ».
«Καλά, αυτό δεν ήταν πέναλτι».
«Το VAR τα χάλασε όλα»
Με αυτές τις τρεις προτάσεις μπορείς να περάσεις για ειδικός χωρίς να έχεις δει ούτε λεπτό αγώνα.
Γι’ αυτό, αγαπητές φίλες, ψυχραιμία.
Οι επόμενες εβδομάδες θα είναι δύσκολες. Θα υπάρξουν ξενύχτια, φωνές, διαμαρτυρίες στους διαιτητές και αναλύσεις από ανθρώπους που δεν μπορούν να βρουν το τηλεχειριστήριο αλλά έχουν άποψη για το σύστημα 4-3-3 της Αργεντινής.
Κάντε υπομονή.
Το Μουντιάλ κάποτε θα τελειώσει.
Οι άνδρες θα επιστρέψουν.
Και τότε θα ανακαλύψουν ότι το σπίτι έχει αλλάξει κουρτίνες, έπιπλα, διακόσμηση και ίσως… διεύθυνση.
ΑΛΛΑ τουλάχιστον θα ξέρουν ποιος κέρδισε το Κύπελλο.
Τ.Τ.
The post Η οικογένεια Ανδριανάκου δείχνει τον δρόμο appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.