Μιλώντας στον «Νέο Κόσμο», η Νίκη Σάρρη επιστρέφει στην αρχή μιας διαδρομής που άλλαξε τη ζωή της.
Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΠΟΥ ΠΑΓΩΣΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ
Όλα άρχισαν με έναν πόνο στην αριστερή πλευρά της κοιλιάς. Στην αρχή φαινόταν σαν κάτι που θα μπορούσε να περάσει. Όμως ο πόνος επέμενε, δυνάμωνε, την ξυπνούσε τη νύχτα και την εμπόδιζε ακόμη και να καθίσει για πολλή ώρα.
Ο οικογενειακός γιατρός θεώρησε αρχικά ότι επρόκειτο για εκκολπωματίτιδα και της χορήγησε αντιβίωση, ζητώντας της να επιστρέψει αν τα συμπτώματα δεν υποχωρούσαν. Πέντε ημέρες αργότερα, καθώς η κατάστασή της δεν βελτιωνόταν, η Νίκη υποβλήθηκε σε αξονική τομογραφία με σκιαγραφικό.
Ήταν Μάρτιος του 2025, λίγο πριν από τα γενέθλιά της. Η εξέταση έγινε Παρασκευή. Το πρωί του Σαββάτου, χτύπησε το τηλέφωνο.
«Πριν ακόμη μου πει κάτι η γιατρός, ήξερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά», θυμάται. «Άκουσα τη λέξη καρκίνος, αλλά μετά δεν μπορούσα να ακούσω τίποτα άλλο. Όλα γύρω μου και μέσα στο μυαλό μου σταμάτησαν».
Η αξονική είχε δείξει έναν όγκο περίπου 5,5 επί 6 εκατοστά. Μέσα σε δύο εβδομάδες, η ζωή της είχε ανατραπεί. Από τον ογκολόγο στο Berwick, βρέθηκε σε χειρούργο στη Μελβούρνη, ο οποίος της ο οποίος της εξήγησε ότι επρόκειτο για έναν σπάνιο καρκίνο, λειομυοσάρκωμα της γοναδικής φλέβας, υψηλού βαθμού κακοήθειας (Grade 3), ο οποίος είχε κάνει μεταστάσεις.
Στην αρχή δεν το είπε σε κανέναν, πέρα από τον σύζυγό της. Χρειαζόταν χρόνο. Χρειαζόταν να καταλάβει τι ακριβώς συνέβαινε πριν το μοιραστεί με την υπόλοιπη οικογένεια.
«Το κλάμα δεν είναι κάτι που συνηθίζω», λέει. «Αλλά όταν είχα λίγες στιγμές ησυχίας, το μυαλό μου πήγαινε σε όλα όσα μπορεί να έχανα αν δεν τα κατάφερνα. Τα ορόσημα στις ζωές των δύο μικρών εγγονιών μου. Τον άντρα μου μόνο του, να πρέπει να συνεχίσει χωρίς εμένα. Και τότε τα δάκρυα έτρεχαν μέχρι που ένιωθα να αδειάζω μέσα μου».
Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΦΕΡΕ ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ
Ο χειρούργος της την παρέπεμψε σε κλινική δοκιμή (trial) διεθνούς εμβέλειας που διεξαγόταν στο Peter Mac., στην οποία έγινε δεκτή μετά από περαιτέρω εξετάσεις. Εκεί, όπως λέει, ένιωσε για πρώτη φορά ότι ίσως υπήρχε πραγματική ελπίδα. Ότι οι γιατροί γνώριζαν τον σπάνιο αυτό καρκίνο και αναζητούσαν διαφορετικούς τρόπους να τον αντιμετωπίσουν, με χημειοθεραπεία πριν από το χειρουργείο.
Όμως, η πρώτη φάση της θεραπείας ήταν σκληρή. Την τέταρτη ημέρα του πρώτου κύκλου χημειοθεραπείας, άρχισε να νιώθει οξύ πόνο και να ανεβάζει πυρετό. Την επόμενη εβδομάδα χρειάστηκε να μεταφερθεί τρεις φορές στα επείγοντα.
Εκεί ένιωσε, όπως λέει, ότι έφτασε στα όριά της.
«Δεν άντεχα τον πόνο. Τα παυσίπονα δεν κρατούσαν. Τότε αποφάσισα να αποχωρήσω από τη δοκιμή, να κάνω το χειρουργείο και μετά να ακολουθήσω προσαρμοσμένο σχήμα χημειοθεραπείας».
Ήταν η πιο δύσκολη απόφαση που είχε πάρει ποτέ. Η αμφιβολία την κυρίευσε.
«Είχα καταστρέψει τις πιθανότητές μου να επιβιώσω; Είχα κάνει το σωστό; Έπρεπε να επιμείνω στη δοκιμή, όσο άρρωστη κι αν με έκανε; Δεν ήμουν σίγουρη αν είχα χαλάσει τη μοναδική μου ευκαιρία. Εκείνη τη στιγμή, όμως, ήθελα απλώς να το βγάλουν από μέσα μου όσο πιο γρήγορα γινόταν. Μετά θα αντιμετώπιζα τη χημειοθεραπεία», λέει η Νίκη.
Για να αντέξει, αποφάσισε να ζει μέρα με τη μέρα. Όχι μακρινοί φόβοι. Όχι σενάρια. Μόνο η επόμενη ανάσα, η επόμενη απόφαση, το επόμενο βήμα.
Στήριγμά της σε όλη αυτή τη διαδρομή ήταν οι πιο κοντινοί της άνθρωποι: ο σύζυγός της, η άμεση οικογένειά της και μια πολύ αγαπημένη φίλη, η οποία, όπως λέει, την «έβαζε στη θέση της» όταν βυθιζόταν σε σκοτεινές σκέψεις και τη βοηθούσε να ξανασηκωθεί.
Η διάγνωση άλλαξε τον τρόπο που βλέπει τη ζωή. Όχι με έναν θεωρητικό ή υπερβολικό τρόπο, αλλά βαθιά, καθημερινά.
«Η ζωή αξίζει να τη ζεις και να παλεύεις γι’ αυτήν, ακόμη κι αν δεν είναι όπως την είχες σχεδιάσει», λέει η Νίκη. «Παίρνω περισσότερη χαρά από τα πράγματα γύρω μου και έχω μάθει να απομακρύνω ανθρώπους ή καταστάσεις που δεν με κάνουν ευτυχισμένη».
Πρόσφατα άρχισε να ζωγραφίζει. Η ζωγραφική έγινε η δική της μορφή θεραπείας. Η δημιουργία αποσπά το μυαλό της από τις σκοτεινές σκέψεις και της προσφέρει, έστω για λίγο, μια πολύτιμη ανάσα.
Η χαρά που παίρνει από τα εγγόνια της και αυτή η νέα δημιουργική διέξοδος είναι σήμερα δύο από τα πράγματα που την κρατούν όρθια. Είναι οι μικρές άγκυρες που την επιστρέφουν στη ζωή, ακόμη και τις μέρες που το σώμα της λυγίζει από την εξάντληση.
Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΠΡΟΣΦΟΡΑ
Τον Δεκέμβριο του 2025 η οικογένεια της Νίκης δέχθηκε ακόμη ένα χτύπημα. Ο πρώτος της ξάδελφος από την πλευρά του πατέρα της διαγνώστηκε με καρκίνο στο στομάχι.
Έφυγε από τη ζωή μόλις έναν μήνα αργότερα, στις 30 Ιανουαρίου 2026, σε ηλικία 56 ετών.
Η απώλειά του τη σημάδεψε βαθιά.
«Ήταν τόσο νέος, ένας όμορφος άνθρωπος μέσα κι έξω, που πρόσφερε και στην κοινότητα», λέει. «Τον επισκέφθηκα στο νοσοκομείο πριν φύγουμε για διακοπές. Έβλεπα τον πόνο του στα μάτια του. Έκλαψε όταν με είδε. Δεν ξέρω πώς κρατήθηκα όσο ήμουν εκεί, αλλά μόλις μπήκα στο αυτοκίνητο, τα δάκρυά μου έτρεχαν ποτάμι».
Ο ξάδελφός της αγαπούσε το Byron Bay. Τα τελευταία της λόγια προς εκείνον ήταν ότι θα τον έβλεπε όταν επέστρεφε και ότι θα του έφερνε άμμο και κοχύλια από εκεί.
Τήρησε την υπόσχεσή της. Έφερε άμμο και κοχύλια. Μαζί με αυτά, έφερε και μια απόφαση: να τιμήσει τη μνήμη του με έναν έρανο για το Cancer Council.
«Έδινε στην κοινότητα και ένιωσα ότι έπρεπε να πάρω τη σκυτάλη, να συγκεντρώσω χρήματα για την καταπολέμηση αυτής της ασθένειας».
Η Νίκη ήλπιζε να συγκεντρώσει 1.000 δολάρια. Τελικά, ο έρανος απέφερε 3.400 δολάρια.
«Δεν το πίστευα ούτε εγώ η ίδια», λέει. «Με έκανε να νιώσω ότι μπορούσα να πετύχω κάτι καλό. Ίσως ο ξάδελφός μου να με κοιτούσε από ψηλά και να βοηθούσε με τον δικό του τρόπο. Θέλω να το πιστεύω».
Πέντε μήνες μετά τον θάνατό του, η οικογένεια εξακολουθεί να προσπαθεί να συμφιλιωθεί με την απουσία του. Για τη Νίκη, η θλίψη παραμένει ζωντανή. Και κάθε ιστορία θανάτου από καρκίνο την αγγίζει βαθιά, σαν να ανοίγει ξανά μια πληγή.
Η ΕΛΠΙΔΑ ΩΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ
Κι όμως, μέσα από όλα αυτά, το μήνυμά της δεν είναι σκοτεινό. Είναι καθαρό, ανθρώπινο και βαθιά φωτεινό.
Σε όσους περνούν καρκίνο ή βρίσκονται σε συνεχή θεραπεία, λέει ότι είναι φυσιολογικό να φοβούνται.
«Είναι εντάξει να φοβάσαι. Είναι εντάξει να κλαις. Αλλά μην αφήσεις τον φόβο να κυβερνήσει τις σκέψεις και τη ζωή σου», συμβουλεύει. «Βρες κάτι που σου δίνει χαρά. Για μένα είναι τα εγγόνια μου και η ζωγραφική. Υπάρχουν ακόμη ημέρες που μπορείς να ζήσεις τη ζωή στο έπακρο, ακόμη κι αν μετά το σώμα σου καταρρεύσει».
Η ίδια πιστεύει πως κάπου, σε κάποιο μέρος του κόσμου, υπάρχει ένας ερευνητής που εργάζεται για την επόμενη θεραπεία, για την επόμενη ανακάλυψη, για το επόμενο παράθυρο ελπίδας.
Θέλει επίσης οι άνθρωποι να καταλάβουν καλύτερα τι σημαίνει να ζεις με καρκίνο ενώ προσπαθείς να συνεχίσεις τη ζωή σου.
«Δεν θέλουμε να μιλάμε συνεχώς γι’ αυτό», λέει. «Να μας συμπεριλαμβάνετε στις εκδηλώσεις σας, μικρές ή μεγάλες. Οι εξετάσεις κάθε τρεις μήνες φέρνουν φόβο μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα. Η ζωή δεν είναι η ίδια όπως πριν από τον καρκίνο. Και μόνο επειδή μπορεί να φαινόμαστε καλά εξωτερικά, δεν σημαίνει ότι μέσα μας δεν είμαστε διαλυμένοι κάποιες φορές».
Σήμερα, σχεδόν οκτώ μήνες μετά την τελευταία της χημειοθεραπεία, η Νίκη αισθάνεται πιο δυνατή. Ξέρει όμως ότι το σώμα της ίσως δυσκολευτεί να επιστρέψει πλήρως στην κατάσταση που ήταν πριν. Και έχει συμφιλιωθεί με αυτό.
«Ξέρω τι πρέπει να κάνω», λέει. «Να κρατώ όσο μπορώ θετική στάση, να τρώω υγιεινά και να ασκούμαι».
Για εκείνη, ελπίδα δεν σημαίνει ότι όλα είναι εύκολα. Δεν σημαίνει ότι κάθε μέρα είναι φωτεινή. Ελπίδα είναι μια συνειδητή προσπάθεια να στραφείς προς το φως, έστω και για λίγες στιγμές μέσα στην ημέρα.
«Η ελπίδα είναι μια αισιόδοξη κατάσταση του νου», λέει. «Δεν είναι εύκολο να βρίσκεσαι σε αυτή την κατάσταση συνέχεια. Αν όμως καταφέρεις, έστω δύο φορές μέσα στην ημέρα, να δεις τα πράγματα με λίγη αισιοδοξία, ίσως τα πράγματα να γίνουν καλύτερα».
Κάθε καθαρή εξέταση της δίνει ελπίδα. Κάθε καλή είδηση για την πρόοδο της έρευνας της δίνει ελπίδα. Κάθε ιστορία ανθρώπινης καλοσύνης, κάθε μικρή πράξη προσφοράς, κάθε ένδειξη ότι η ζωή συνεχίζει να γεννά φως, της θυμίζει ότι ο κόσμος δεν είναι μόνο πόνος.
«Υπάρχει ελπίδα παντού», λέει.
Και στη δική της ιστορία, η ελπίδα δεν είναι μια μεγάλη λέξη. Είναι δύο εγγόνια. Είναι ένας πίνακας. Είναι άμμος και κοχύλια από το Byron Bay. Είναι ένας έρανος στη μνήμη ενός αγαπημένου ανθρώπου. Είναι η απόφαση να ξυπνάς το πρωί και να λες: σήμερα, όσο μπορώ, θα ζήσω.
The post Νίκη Σάρρη: «Υπάρχει ελπίδα παντού» appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.