Ελάχιστα είναι τα άτομα εκείνα που έκαναν τον εθελοντισμό, δεύτερη καριέρα τους. Ακόμη πιο λίγοι είναι εκείνοι που αγωνίστηκαν μια ολόκληρη ζωή προσφέροντας, σε βάρος της επαγγελματικής τους προκοπής και συχνά της οικογένειάς τους. Ο εθελοντής προσφέρει τον χρόνο του, τις γνώσεις του αφιλοκερδώς, χαρίζει στο γενικό καλό έναν αγώνα για το καλλίτερο, χαρίζει στον συνάνθρωπο την αγάπη του, διότι ο «άλλος» γίνεται σκοπός της ζωής του. Η συνεχής προσφορά των ανθρώπων αυτών, των εθελοντών, με συνέπεια και διαφάνεια, δεν γίνεται πάντοτε αντιληπτή από τους υπόλοιπους συνανθρώπους τους. Στην καθημερινότητά μας, ως άνθρωποι με αδυναμίες και στερεότυπα και προκαταλήψεις και καχυποψίες, (είμαστε στην ουσία φοβιτσιάρηδες, υπακούμε στο κακό γιατί φωνάζει και βρυχάται περισσότερο από την αρετή) προσπαθούμε να ανακαλύψουμε αιτίες που θα μειώσουν την προσφορά του εθελοντή, «κάπου θα αποβλέπει» θα πούμε. Πολλοί είναι αυτοί που δήθεν αναγνωρίζουν ίδιον συμφέρον στον εθελοντή, του χαρίζουν αποκλειστικότητα στο κυνήγι της δόξας, μειώνουν την προσφορά από φθόνο ή από άγνοια. Ο εθελοντής δεν πτοείται, συνεχίζει να προσφέρει, να χαρίζει, να ανακουφίζει, να δίνει λύσεις. Η προσφορά ενός τέτοιου εθελοντή, γίνεται τραγωδία όταν μάς λείψει. Νιώθουμε ορφανοί από εθελοντές και συμμάχους όταν τους χάσουμε. Στην Αυστραλία, ειδικότερα, στις μέρες μας, με τη μαζική έξοδο χιλιάδων Ελλήνων πρωτοπόρων αισθανόμαστε οδύνη και τρόμο. Μαζικά ερχόμασταν πριν από εβδομήντα χρόνια στην Αυστραλία, τώρα μαζικά φεύγουμε στη μάννα φύση, που μάς διεκδικεί από την ημέρα που γεννιόμαστε. Και διερωτόμαστε: Πότε μάς γέννησαν πότε μάς θάψαν. Διαρκώς γινόμαστε οσημέραι και λιγότεροι, ελάχιστοι, μέχρι που θα σημάνει το μηδέν.
Εθελοντής, καταξιωμένος, ειλικρινής και αθεράπευτα αφοσιωμένος, ήταν ο Νίκος Κατρής. Το είχε η οικογένειά του, ήταν ακόλουθος της ευγενούς μητέρας του. Εθελοντή τον γνώρισα το 1984-1985 όταν το όνομά του ακούστηκε σε μια συνεδρίαση που είχαμε οργανώσει για να ιδρύσουμε το Ημερήσιο Σχολείο του Αγίου Βασιλείου στο Μπράνσγουικ, με ηγέτη τότε τον αείμνηστο και γενναίο εθελοντή και κοινοτάρχη, Ηλία Ρέντζη. Εμφανίσθηκε την επόμενη εβδομάδα, ως επιστήμονας αρχιτέκτονας αλλά κυρίως ως εθελοντής. Κρατούσε σημειώσεις, σχεδίαζε, σκεφτόταν και μετά ήρεμα και συνετά εξέφραζε την άποψή του. Δεν διεκδικούσε αρχηγιλίκι, θέσεις ευθύνης. Του έφτανε ότι ήταν μέτοχος στην κοινή προσπάθεια να ανεγερθεί ένα σχολείο, να λειτουργήσει ένα ινστιτούτο μάθησης, να αναδυθεί και να λειτουργήσει ομογενειακός φορέας και την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων της κοινής πατρίδας μας. Ο Νίκος Κατρής παρέμεινε στο Διοικητικό Συμβούλιο της Επιτροπής Οργάνωσης μέχρι και την ίδρυση και λειτουργία του St. Basils’ Grammar School 1987.
Τον Αύγουστο του 1986, ο Νίκος Κατρής συμμετείχε σε μία δημόσια διάλεξη που προσκλήθηκα από τον αείμνηστο Παναγιώτη Ιασωνίδη να δώσω προς την Ομογένεια. Παρών ήταν κι ο Πρόεδρος της Παμμακεδονικής Ένωσης Αυστραλίας, ο αείμνηστος Χρήστος Μάντζιος και ο Πρόεδρος των Θεσσαλονικέων, αείμνηστος Κωνσταντίνος Χατζησταύρου. Σήμερα όλοι αυτοί οι σκαπανείς της χρυσής δεκαετίας του 1980 είναι πλέον αείμνηστοι και τους θυμόμαστε με την ευκαιρία της απώλειας του Νίκου Κατρή, του Νίκου μας, όπως συνηθίζαμε να τον λέμε. Μετά τη διάλεξη αυτοί, κι ύστερα από παράκλησή μας, συγκεντρωθήκαμε καμμιά εικοσαριά άτομα, στη βιβλιοθήκη του σχολείου της Κοινότητας και ιδρύσαμε το Αυστραλιανό Ινστιτούτο Μακεδονικών Σπουδών (ΑΙΜΣ), που φέτος εορτάζει τα 40 χρόνια από την ίδρυσή του. Ανάμεσά μας ήταν και πολλοί άλλοι συμπάροικοι, που κι αυτοί είναι πλέον «αείμνηστοι». Ο Νίκος ήταν από τους πρώτους εθελοντές που προσέτρεξαν με τη σύζυγό του κ. Βούλα Κατρή, ως ιδρυτικά μέλη. Όταν αγοράστηκε το οίκημα του ΑΙΜΣ ο Νίκος Κατρής υπέγραψε ως ιδρυτικώς Κηδεμόνας και ανέλαβε τον εξωραϊσμό του κτηρίου, ώστε να γίνει άνετο και προσβάσιμο στις υπηρεσίες που προσφέραμε.
Τον Φεβρουάριο του 1988, το ΑΙΜΣ οργάνωσε το Α Διεθνές Συνέδριο για τη Μακεδονία στο Πανεπιστήμιο του La Trobe και προσκλήθηκαν πάνω από 120 διαπρεπείς επιστήμονες από την Ελλάδα, την Αυστραλία και την Ευρώπη. Ο Νίκος Κατρής ήταν εκεί στις επάλξεις του αγώνα και μπροστά του με αλυτρωτικές σημαίες, λάβαρα και ταμπούρλα καμμιά 4000 Μακεδοσλάβοι, που οι περισσότεροι ήσαν πρώην Έλληνες πολίτες, είχαν έρθει με ελληνικά διαβατήρια, που οι κυβερνήσεις της Ελλάδος είχαν «κρίνει προς εκπατρισμό» στην Αυστραλία για να απαλλαχτούν από τα στοιχεία αυτά της ιστορικής εκτροπής και εκτροχιασμού. Ο Νίκος Κατρής είχε επιστρατεύσει και τα παιδιά του στον αγώνα αυτόν και αγέρωχος οργάνωνε μαζί μου τις συνεντεύξεις που έδιναν στα αυστραλιανά μέσα ευρείας ενημέρωσης οι Μπαμπινιώτης, Χασσιώτης, Πατερμαλής και ο γενναίος κι ακαταμάχητος λόγιος Έλληνας νομοθέτης και Υπουργός, Στέλιος Παπαθεμελής.
Λίγους μήνες αργότερα, ο Νίκος Κατρής ανάλαβε με μια ομάδα στελεχών να οργανώσει τη νεολαία λες κι εμείς που μόλις είχαμε πατήσει τα 40 είμασταν ηλικιωμένοι. Τότε μάς ενδιέφερε η διαδοχή. Πάνω από 80-90 νέοι επιστήμονες ήταν τα μέλη της Νεολαίας του ΑΙΜΣ. Ο Κατρής οργάνωσε ταξίδι στην Ελλάδα και χάρισε στους 24 νέους που συνόδευε την ευκαιρία να ενδιατρίψουν στον ελληνικό πολιτισμό, να μαθητεύσουν σε αρχαιολογικούς χώρους της Μακεδονίας, να μιλήσουν Ελληνικά, να νιώσουν πολιτισμικά ότι ανήκαν στην Ελλάδα.
Μετά ήρθε η επαγγελματική προσφορά του Νίκου Κατρή στα σχολεία, στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, σε ορθοδόξους ναούς, σε εντευκτήρια και λέσχες, σε ιδρύματα κοινωνικής πρόνοιας, στην Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας. Κινούμενος πάντα ανάμεσα στην προσφορά του εθελοντισμού και στην ανάγκη για την επαγγελματική του αξιοσύνη, προσέφερε πάντα τη λύση της γενναιοδωρίας και της ευεργεσίας. Να διορθώσει κάποια κατασκευάσματα εδώ, να σουλουπώσει κάποια σκέπαστρα εκεί, να σχεδιάσει προεκτάσεις σε σχολεία, για τα οποία τις περισσότερες φορές έμενε απλήρωτος. Μάχιμος στον αγώνα ολόκληρες δεκαετίες, σκυμμένος πάνω στο αρχιτεκτονικό του τραπέζι, με τα τυπογραφικά του μηχανήματα, που συχνά τα διέθετε αφιλοκερδώς στους οργανισμούς που μάχονταν για την Ελλάδα και τη Μακεδονία. Υπηρέτησε με σύνεση ως Αντιπρόεδρος του ΑΙΜΣ σχεδόν για τριάντα ολόκληρα χρόνια, ένας αντιπρόεδρος όμως μάχιμος, αντιπρόεδρος του αγώνα και της προσφοράς.
Ακολούθησε η λαμπρή του σταδιοδρομία ως εθελοντής της Ελληνο-Αυστραλιανής Κοινωνικής Πρόνοιας. Αναρριχήθηκε στη θέση του Προέδρου της Πρόνοιας του καταξιωμένου αυτού κοινωνικού φορέα. Την θέση αυτή την υπηρέτησε με πάθος, συνέπεια κι αφοσίωση τιμώντας το κύρος του Ελληνισμού στην ηγεσία των υπηρεσιών της Αυστραλιανής Κοινοπολιτείας. Η θέση αυτή είχε να κάνει με επιχορηγήσεις, με κονδύλια κρατικά, με τρομακτικές ευθύνες και δεκάδες μέλη στο προσωπικό του. Κρατήθηκε όσο μπορούσε πέρα και πάνω από διαπροσωπικές διαφορές και ανταγωνισμούς. Όπως όλοι μας ο Νίκος έκανε και λάθη εκτίμησης και αξιολόγησης. Όλοι μας κάνουμε τα λάθη αυτά. Κάνουμε λάθη διότι βιαζόμαστε να προσφέρουμε περισσότερα, κάνουμε λάθη γιατί θέλουμε να προλάβουμε τη βραχύβια αυτή ζωή. Η προσφορά του Νίκου Κατρή μένει ιστορικά ανεξίτηλη και διδακτική. Να ζήσεις χωρίς θυσίες και προσφορά, να ζήσεις χωρίς εθελοντισμό, χωρίς στόχους και όραμα, είναι σα να μην έζησες. Τον Νίκο θα τον θυμόμαστε για το ήπιο χαμόγελο και την αρχοντιά του. Θα τον θυμόμαστε ως σύντροφο και συνεργάτη, ως όμαιμο φίλο και συστρατιώτη.
Στη σύζυγό του, Βούλα, την «Τζαβέλαινα» όπως την αποκαλούσαμε και στα παιδιά του ευχόμαστε καρδιά και μνήμη ες αεί. Ο Νικόλας ζει!
The post Νίκος Κατρής: Ο Έλληνας άρχοντας του εθελοντισμού και της προσφοράς στην παροικία appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.