Έφυγε από τη ζωή αιφνιδίως την περασμένη Πέμπτη, ο μητροπολίτης Ικονίου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Θεόληπτος, κατά κόσμον Ιάκωβος Φενερλής.
Ο εκλιπών γεννήθηκε ο 1957 στα Θεραπειά του Βοσπόρου στην Κωνσταντινούπολη, διετέλεσε στο παρελθόν Μέγας Πρωτοσύγκελος και από το 2000 μητροπολίτης του Οικουμενικού Θρόνου.
Σε ανακοίνωσή του το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανήγγειλε τον θάνατο του ιεράρχη με την εξής ανακοίνωση: «Ο Οικουμενικός Πατριάρχης και οι εν τη Πόλει ενδημούντες Αρχιερείς μετά βαθυτάτης λύπης αγγέλλουσι την προς Κύριον εκδημίαν του αειμνήστου ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΙΚΟΝΙΟΥ ΚΥΡΟΥ ΘΕΟΛΗΠΤΟΥ».
Μνημοσύνης όφλημα τω Μητροπολίτη Ικονίου κυρώ Θεολήπτω,
από τον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας Μακάριο
Πάντοτε η προσπάθεια όλων «ημών των ζώντων και περιλειπομένων» (πρβλ. Α’ Θεσ. δ’, 17), μετά τον αδόκητο θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, να αρθρώσουμε λόγον παρηγορίας και παρακλήσεως ή ακόμη και να χαράξουμε ολίγες γραμμές, ως αντιστάθμισμα στη φθοροποιό δράση του χρόνου, έρχεται αντιμέτωπη με το αμετάβλητο και οριστικό της πραγματικότητος του τέλους της ζωής. Η λογική μας συντρίβεται μπροστά στο «ανείδεον» και «άπνουν» του νεκρού σώματος και η καρδία αρνείται να αποδεχτεί ότι «ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης» (Εκκλ. α’, 2).
Ο αδελφός Μητροπολίτης Ικονίου κύρος Θεόληπτος ανεχώρησε για την άνω Ιερουσαλήμ, και η κοίμησή του άωρη και αδόκητη, σαν καλοκαιρινή μπόρα που έρχεται εκεί που δεν την περιμένεις· με μια ένταση σπάνια κι ένα πέρασμα σαρωτικό… Κεραυνός εν αιθρία, που θα ‘λεγε κάποιος… Συνηθισμένη έκφραση, ίσως και παρωχημένη, αλλά κάπως έτσι έρχεται το «μόρσιμον άγγελμα» να σε κεραυνοβολήσει και να συνειδητοποιήσεις ότι ο αδελφός σου, με τον οποίο μέχρι προχθές μοιραζόσουν σκέψεις και αγωνίες στην αίθουσα του Θρόνου, σήμερα σε ατενίζει από την ουράνια και παραμόνιμη Πατρίδα.
Και τώρα, που περιπλανιέσαι στο τέναγος της θλίψης…; Τώρα τί…; Πάλι τα ερωτήματα καταιγιστικά και αμείλικτα. Τώρα, σαν ποτάμι ορμητικό ξεχείλισε η ανάγκη να γράψω τούτα τα απερίτεχνα λόγια και να καταθέσω κι εγώ ταπεινά… ίσως το αυτονόητο: ότι ο αδελφός Μητροπολίτης Θεόληπτος δεν έζησε μάταια, δεν είναι όλα ματαιότης, δεν τελειώνουν όλα μπροστά στον τάφο που χάσκει και απειλεί. Ο Ικονίου Θεόληπτος, ο Πολίτης – γέννημα και θρέμμα -, ο γνήσιος Φαναριώτης, ο στιβαρός Ιεράρχης της Μεγάλης Εκκλησίας, το ανάστημα του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ο ήσυχος και ταπεινός μα και αρχοντικός, ο άκακος και άδολος ως παιδίον, δεν έζησε μάταια, διότι όλο του το είναι το προσέφερε στον Χριστό και τη Μεγάλη Του Εκκλησία και άφησε λαμπρό παράδειγμα για τους επιγενομένους.
Ένας από τους ολίγους και αμέτρητους του Φαναρίου ο Ικονίου Θεόληπτος ζούσε στο Φανάρι, ζούσε το Φανάρι και για το Φανάρι… Όλη του η ύπαρξη, από την παιδική του ηλικία ήταν το Φανάρι και ο Πατριάρχης μας, κοντά στον Οποίο γαλουχήθηκε και ανδρώθηκε και από τα αγιασμένα χέρια του έλαβε την αρχιερωσύνη για να διακονήσει τη Μεγάλη Εκκλησία και από αυτήν τη θέση. Όλη του η πορεία και διακονία στα Πατριαρχεία υπήρξε αθόρυβη και αφανής, πάντοτε εργάστηκε για το συμφέρον της Εκκλησίας και ποτέ για το δικό του. Απόλυτα αφοσιωμένος στον Πατριάρχη· ποτέ δεν διεκδίκησε, ποτέ δεν εζήτησε, ποτέ δεν απαίτησε… Ακόμα και όταν τα λόγια και οι συμπεριφορές τον αδικούσαν και τον πίκραιναν εκείνος σιωπούσε και προσευχόταν.
Φίλος πιστός και ειλικρινής, αγαπητός σε όλη την πατριαρχική Αυλή, καταφυγή για τους κληρικούς που τον συμβουλεύονταν και τον τιμούσαν με την εμπιστοσύνη τους. Ήξερε να αναπαύει τον πεφορτισμένο, να παρηγορεί τον τεθλιμμένο, να νουθετεί τον άτακτο, να αγαπά τους πάντες και να μη πικραίνει κανένα, έτσι όπως διδάχθηκε από την ευρύχωρη καρδία του Πατριάρχου μας, που σήμερα θρηνεί την πρόσκαιρη απώλεια όχι μόνο του εκλεκτού Ιεράρχου αλλά του πιστού και αφοσιωμένου τέκνου.
Ο Ικονίου Θεόληπτος, προδομένος από την καρδιά του – μια καρδιά που αγάπησε πολύ τη Ρωμιοσύνη, το Φανάρι και τον Πατριάρχη – εσίγησε για πάντα αλλά η σιωπή του, εύγλωττη και ηχηρή, μας διδάσκει ότι το παράδειγμα των σπουδαίων δεν σβήνει αλλά γίνεται φρυκτωρία που φωτίζει τα υψηλά και τα μεγάλα.
Ευμοίρησα να με τιμήσεις για πολλά χρόνια, σεβαστέ αδελφέ Θεόληπτε, με την εμπιστοσύνη και τη φιλία σου όπως ηγάπησες και ετίμησες και τον άμεσο προκάτοχό μου Αρχιεπίσκοπο Στυλιανό. Όλοι εδώ στην Αυστραλία σε θυμούνται από την παρουσία σου στην Κληρικολαϊκή Συνέλευση της Αρχιεπισκοπής μας. Τότε όλους τους κέρδισες και όλους τους ανέπαυσες. Σήμερα, όλοι θρηνούν. Από τη μακρινή Πέμπτη Ήπειρο θρηνώ κι εγώ για την κοίμησή σου και ακουμπώ τούτα τα ταπεινά άνθη του λόγου στη νεκρική σου κλίνη, ως μνημοσύνης όφλημα, κατασπάζομαι το τίμιο και καθαρότατο μέτωπό σου και σε παρακαλώ να δέεσαι και για εμάς στον Κύριο της Ζωής και του θανάτου. Εσύ πια μπορείς με παρρησία να ομολογήσεις: «τον καλόν αγώνα ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα· λοιπόν απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος, ον αποδώσει μοι ο Κύριος εν εκείνη τη ημέρα» (Β’ Τιμ. δ’, 7-8).
Ο θάνατός σου μας θυμίζει και μας διδάσκει ότι είναι επείγον να αγαπήσουμε. Γιατί δεν ξέρουμε πότε θα φύγουμε. Κι όταν θα φύγουμε, τουλάχιστον να θυμούνται την αγάπη μας.
Εν Σύδνεϋ, τη 19η Ιουνίου 2026,
† Ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Μακάριος
The post Οικουμενικό Πατριαρχείο: Εκοιμήθη ο μητροπολίτης Ικονίου Θεόληπτος appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.