Εκείνο το απόγευμα Παρασκευής, επτά και μισή με το ρολόι, ο «λευκός καπνός» γύρω από την Πλατεία Αλεξάνδρας επιβεβαίωνε την αλλαγή. Τέλος εποχής σε φόντο ερυθρόλευκο για τον Σωκράτη Κόκκαλη έπειτα από 17 σπουδαία χρόνια. Αφετηρία για τον «γιο του Μιλτιάδη» σε μια απόφαση καρδιάς από αυτές που δεν εναρμονίζονται με οικονομικούς δείκτες ή έστω δεν καλύπτονται από δίχτυ ασφαλείας.
Φυσούσε κόντρα στο μεγάλο λιμάνι. Κόντρα σε ολόκληρη την Ελλάδα στην πύλη εισόδου της πιο μεγάλης κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής κρίσης που έτυχε στα μέρη μας μεταπολεμικά. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης όμως δεν χρειάστηκε να το σκεφτεί. Και από τότε 18 Ιουνίου 2010, όσα ποτέ δεν είπαμε, ποτέ δεν λησμονιούνται…
Ναι, κάθε χρόνο τέτοια μέρα, στα γενέθλια μιας εποχής η ίδια σκέψη. Τα απίθανα που έγιναν. Ο τρόπος που ο Ολυμπιακός κατοχυρώθηκε ως ο μεγαλύτερος πολυαθλητικός σύλλογος στην Ευρώπη. Η ενσυναίσθηση και ο κοινωνικός του χαρακτήρας που εξελίχθηκε σε συνείδηση αναδεικνύοντας ένα πρότυπο. Εκείνη η άγια νύχτα της 29ης Μαΐου 2024 που εκατομμύρια σε αγρυπνία έζησαν λες το ίδιο όνειρο – της κατάκτησης του Europa Conference League. Το ασφυκτικά γεμάτο «Γ. Καραϊσκάκης» με τα διαδοχικά sold out που μοιάζει να μη χωρά πλέον την επιθυμία. Η επιβεβαίωση της ασφάλειας και της ευημερίας 16 ολόκληρων χρόνων. Η σιγουριά πως όλα θα πάνε καλά, κυρίαρχο συναίσθημα που μεγάλωσε ήδη μια γενιά. Μα πάνω από όλα, για όσους έζησαν εκείνη την «παράδοση – παραλαβή» η απλοϊκή απάντηση στη διαχρονική ερώτηση του… εκατομμυρίου: Εκείνα που δεν έγιναν. Ο τρόπος που οι Ερυθρόλευκοι αποτέλεσαν την εξαίρεση του κανόνα στα χρόνια των μνημονίων που και στην αθλητική τους version λύγισαν βουνά.
Σε ένα σύντομο rewind, σαν ταξίδι στον χρόνο: Ο υποβιβασμός και η διάλυση της ΑΕΚ ως την τρίτη εθνική κατηγορία για να βγάλει τη θηλιά των χρεών. Το «κραχ» του Παναθηναϊκού έπειτα από τη σύντομη αίσθηση αφθονίας της περίφημης «πολυμετοχικότητας», που γλίτωσε τον υποβιβασμό από μια ψηφοφορία. Τα πάνω -κάτω στις κατηγορίες για τον Αρη, τον Ηρακλή, τον ΟΦΗ, την ΑΕΛ, τον Πανιώνιο. Η διάλυση της Ξάνθης. Η αίσθηση του ΠΑΟΚ στο χείλος του γκρεμού ως ότου εμφανιστεί για εκείνον ο Ιβάν Σαββίδης. Οι ειδήσεις σε… τίτλους για το ποδοσφαιρικό σκηνικό της χώρας στα χρόνια της κρίσης. Και το κοντράστ του Ολυμπιακού που στο ίδιο διάστημα «ξεκλείδωνε» πίστες όπως το περιέγραψε κάποτε η Θύρα 7 σε ένα από τα καλοκαιρινά συνέδριά της: «Από την καταξίωση, στην απογείωση» ήταν ο τίτλος ενός προφητικού βίντεο που είχε επιμεληθεί περιγράφοντας τη μετεξέλιξη των Ερυθρόλευκων. Πού να ήξεραν ότι χρόνια αργότερα ο Ολυμπιακός θα γινόταν η πρώτη (και μοναδική) ποδοσφαιρική ομάδα της Ευρώπης που κέρδισε την ίδια χρονιά δύο τίτλους UEFA. Το απίθανο 2024 που όλα ξεκίνησαν από την κατάκτηση του Youth League.
162 τίτλοι
Ο Βαγγέλης Μαρινάκης δεν επέτρεψε να νιώσει η ομάδα της καρδιάς του την παραμικρή ανησυχία. Από την πρώτη κιόλας στιγμή. Με μια οικονομική επένδυση που καιρό τώρα αποτιμάται πάνω από τα 200 εκατ. ευρώ. Με ένα σωρό από έργα ζωής που έχουν θωρακίσει την περιουσία του οργανισμού. Κυρίως όμως εκείνο το αδιάκοπο ενδιαφέρον. Κάθε μέρα. Πάνω από κάθε πρόβλημα. Σαν οικογένεια. «Ο πατέρας μου, μου μετέφερε την αφοσίωση στον σύλλογό μας και θέλω να δεσμευτώ ότι τα νέα παιδιά θα ζήσουν ανάλογες στιγμές με εμάς» διαβεβαίωνε στην πρώτη του συνέντευξη Τύπου (6/7/2010).
«Σκοπός μας είναι να χτίσουμε τον Ολυμπιακό έτσι όπως τον ονειρεύονται οι απανταχού φίλαθλοί του. Να είστε σίγουροι για το αύριο. Το μέλλον του συλλόγου θα είναι το ίδιο λαμπρό με το παρελθόν» συμπλήρωνε. Και είναι ιδιαίτερος ο καθρέφτης. Τα λόγια δεκαέξι χρόνια πριν. Η πραγματικότητα δεκαέξι χρόνια μετά. Οι 19 τίτλοι στο ποδόσφαιρο τον ξεχωρίζουν ως τον πιο επιτυχημένο πρόεδρο όλων των ελληνικών ομάδων. Οι 143 τίτλοι των ομαδικών σπορ του Ερασιτέχνη σε δημιουργό μιας αυτοκρατορίας. Και η σούμα με 2 – ποδοσφαιρικά – και 11 – στον Ερασιτέχνη – ευρωπαϊκά το πιο λαμπρό 13άρι. Χθες μόλις στο Δημοτικό Θέατρο ο δήμαρχος Γιάννης Μώραλης βράβευσε τις πρωταθλήτριες Ευρώπης του πόλο. Τα κορίτσια του Ολυμπιακού.
Στο μεταξύ οι Ερυθρόλευκοι σε αυτά τα χρόνια ανέδειξαν Ολυμπιονίκες και παγκόσμιους πρωταθλητές. Εγιναν βάση για κορυφαίες εκδοχές των εθνικών μας ομάδων. Φέρουν την ευθύνη για τουλάχιστον 120 τίτλους σε ατομικά αθλήματα κ.λπ. Ενα κανονικό παράδειγμα προς μίμηση που δύσκολα μπορείς να συναντήσεις στη βιομηχανία των σπορ. Ηταν με ομάδες δίχως δελτία αθλητών ο Ερασιτέχνης το καλοκαίρι του 2010. Ηταν με άδειο ρόστερ η ποδοσφαιρική ομάδα, έχοντας τερματίσει στην 5η θέση των play offs. Και έγινε «ποιος να συγκριθεί μαζί σου». «Ο κύριος Μαρινάκης, ο Βαγγέλης, είναι ο πατριάρχης του Ολυμπιακού» έλεγε το 2018 ο αείμνηστος Σάββας Θεοδωρίδης που έζησε όλες τις εποχές, όλους τους προέδρους. Ποιος ξεχνά ότι την επομένη του Conference League ο ηγέτης των Ερυθρόλευκων πήρε το τρόπαιο και το πήγε πλάι στο μνημείο των αθώων θυμάτων της Θύρας 7. Και έπειτα στους τάφους του Σάββα και του πατέρα του Μιλτιάδη. Ανατριχίλα.