Ολοκληρώθηκε το πρωτάθλημα μπάσκετ και θα ‘λεγα επιτέλους.
Το κατέκτησε ο Ολυμπιακός, κερδίζοντας για τρίτη φορά στο ΣΕΦ τον ΠΑΟ και σατανικά με τον ίδιο τρόπο. Οπως και στις νίκες του στο πρώτο και στο τρίτο ματς και το Σάββατο ο Ολυμπιακός μπήκε δυνατά, ξέφυγε κάποια στιγμή χτίζοντας μια μεγάλη διαφορά (προηγήθηκε στο δεύτερο ημίχρονο και με 20 πόντους…) και άντεξε στο τέλος στην πίεση του ΠΑΟ που βρήκε στο πρόσωπο του Βασίλη Τολιόπουλου τον αγωνιστή που επιχείρησε να παίξει τον ρόλο του ήρωα της τελευταίας στιγμής.
Ο Έλληνας διεθνής με 21 πόντους κράτησε τον ΠΑΟ ζωντανό, βοηθώντας τον να πλησιάσει στους τέσσερις πόντους στο τελευταίο λεπτό του αγώνα σε μια βραδιά που οι σταρ του Αταμάν χάθηκαν: ο Χέιζ-Ντέιβις είχε 6 πόντους, ο Οσμάν 12 (αλλά έξι από αυτούς με δύο τρίποντα της απελπισίας δυόμισι λεπτά πριν από το τέλος), ο Γκραντ μόλις 3, ο Ναν μόλις 10. Ο τελευταίος ήταν και ο χειρότερος όλων.
Έπρεπε να σηκώσει τον ΠΑΟ στις πλάτες του, αλλά λύγισε. Ενώ από την άλλη ο Φουρνιέ το πήρε πάλι προσωπικά.
Φουρνιέ
Ο Γάλλος μετά την κατάκτηση της Ευρωλίγκας υπέγραψε και την κατάκτηση του φετινού πρωταθλήματος. Ηταν σχεδόν αλάνθαστος στο κρίσιμο τελευταίο ματς, αλλά ήταν σπουδαίος και στα τέσσερα προηγούμενα: ακόμα και στα δύο που χάθηκαν. Ηταν παράδειγμα για όλους και ήταν έτοιμος να βγει μπροστά όταν η μπάλα έκαιγε.
Ο κόουτς Γιώργος Μπαρτζώκας πολύ έντιμα παραδέχτηκε στη συνέντευξη Τύπου στο τέλος του ματς ότι ο Φουρνιέ υπήρξε επιλογή κι απόκτημα των ιδιοκτητών της ΚΑΕ: Οι Παναγιώτης και Γιώργος Αγγελόπουλος τον ενημέρωσαν ότι ο παίκτης αποκτήθηκε όταν όλα είχαν συμφωνηθεί.
Ο Μπαρτζώκας είχε την εξυπνάδα να τον δεχτεί χωρίς να προσπαθήσει πολύ να τον αλλάξει και να χτίσει μαζί του μια σχέση που δεν έχει να κάνει τόσο με τα αγωνιστικά: ο Φουρνιέ, με τις πρωτοβουλίες του και την υπερβολική κατοχή μπάλας, δεν παίζει ακριβώς το μπάσκετ που διδάσκει ο Μπαρτζώκας, αλλά ο κόουτς είναι πολύ έμπειρος πλέον για να μην καταλαβαίνει πως πρέπει ειδικά σε μεγάλα ματς να τον αφήνει να κάνει λίγο τα δικά του.
Η σχέση με τον Γάλλο βασίστηκε στον σεβασμό: ο παίκτης σέβεται τον προπονητή και καταλαβαίνει την αγάπη του κόσμου για αυτόν κι ο προπονητής σέβεται τις εμπειρίες και το όνομα του παίκτη. Που συμβαίνει να είναι και σοβαρό παιδί – τουλάχιστον πιο σοβαρό από τον Ναν.
Ναν
Κι ο Αταμάν προσπάθησε να χτίσει μια σχέση με τον Ναν. Του έδωσε μάλιστα πρώτο ρόλο στην επίθεση, χρησιμοποίησε για το χατίρι του φέτος τον Τολιόπουλο λιγότερο από όσο θα έπρεπε, τον κάλυψε πολλές φορές για πειθαρχικά παραπτώματα. Αλλά ο Αμερικανός από όλα αυτά κατάλαβε ότι στον ΠΑΟ μπορεί να κάνει ό,τι θέλει και διάλεξε να κάνει τα χειρότερα.
Αποβλήθηκε και στα πέντε ματς, έπαιξε το μπάσκετ που ξέρει σε ένα μόνο κι αυτό σε ένα ημίχρονο (αναφέρομαι στο τέταρτο της σειράς…), αποδείχτηκε πρόβλημα χαλώντας συχνά και το μυαλό των συμπαικτών του: δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και η σύντροφός του τιμωρήθηκε με αποκλεισμό από τα γήπεδα γιατί έπιασε σε ματς στο ΟΑΚΑ διαιτητή από την μπλούζα, ενώ ήταν καθισμένη στην εξέδρα – δεν το ‘χω ξαναδεί αυτό.
Ο Αταμάν προδόθηκε από τον παίκτη από τον οποίο περίμενε λύση σε προβλήματα – τελικά τον είδε να γίνεται πρόβλημα ο ίδιος.
Μόνος
Μόνη ίσως δικαιολογία του Ναν ότι κατά κάποιον τρόπο έπεσε θύμα της γενικότερης τοξικότητας που χαρακτηρίζει αυτό το πρωτάθλημα. Δεν είναι ο μόνος Αμερικανός το μυαλό του οποίου διαλύθηκε από την ένταση: συνέβη το ίδιο και με τον αμερικανό σέντερ του Ολυμπιακού Ταϊρίκ Τζόουνς. Η εικόνα των δύο να παίζουν μπουνιές στα αποδυτήρια είναι η τελευταία εικόνα των τελικών και είναι κάτι με το οποίο καμία από τις δύο ομάδες δεν θα έπρεπε να χαίρεται. Αλλά αμφιβάλλω αν κάτι τέτοιο προβληματίζει…
Θρίαμβος
Μιλώντας για εικόνες, τολμώ να πως αν κάποιος μπαμπάς θέλει να δείξει κάτι όμορφο στο παιδί του ας του δείξει αυτή με τη Βασιλική Πλευρίτου που κοιμάται αγκαλιά με το κύπελλο του Τσάμπιονς Λιγκ του πόλο, που κατέκτησε ως αρχηγός του Ολυμπιακού. Αυτή μπορεί να είναι ίνδαλμα για παιδιά που θέλουν να κάνουν πρωταθλητισμό κι όχι δυο αμερικανοί μισθοφόροι που δέρνονται.
Ο θρίαμβος των κοριτσιών του Ολυμπιακού πέρασε σε δεύτερη μοίρα και δυστυχώς όπως άλλωστε και η συμμετοχή της ανδρικής ομάδας του Ολυμπιακού στο Final 4: κι αυτό είναι μια τεράστια επιτυχία. Στο ελληνικό πόλο υπάρχει μόνο ιδρώτας, δουλειά, επιτυχίες και αθλητές κι αθλήτριες με ήθος. Καλά καλά το σπορ δεν ταιριάζει στο επίπεδο της χώρας: που καρφώθηκε στις τηλεοράσεις να δει μπάσκετ για να έχει γνώμη για τους διαιτητές, τις δηλώσεις των προπονητών, τις μεταδόσεις της ΕΡΤ, τα στόρι στο Instagram κ.λπ. Αν τοξικότητα υπάρχει είναι και γιατί την αγοράζουμε…
Αντσελότι
Στο μεταξύ, στο Μουντιάλ έχουμε τις πρώτες εκπλήξεις. Η Βραζιλία έφερε ισοπαλία με το Μαρόκο (1-1). Αλλά υπάρχει έκπληξη; Το Μαρόκο αγωνίστηκε στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Κατάρ, η Βραζιλία όχι.
Το Μαρόκο είναι όγδοο στην κατάταξη της FIFA – η Σελεσάο είναι μόλις δύο θέσεις πιο πάνω. Οι Μαροκινοί καταθέτουν πάθος. Ο προπονητής Ουαχμπί έκανε καλά που δεν διέγραψε τη δουλειά του προκατόχου του, του Ρεγκραγκί, του πραγματικού αρχιτέκτονα των θαυμάτων του Μαρόκου: τον έδιωξαν μετά τον περιπετειώδη τελικό του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής που συνεχίζεται στα δικαστήρια, αλλά η δουλειά του υπήρξε σπουδαία – αυτή του Κάρλο Αντσελότι στη Βραζιλία δεν φαίνεται ακόμα.
Το Μαρόκο, πάνω απ’ όλα, έχει μια αγωνιστική ισορροπία που λείπει από τη Βραζιλία: έχει πολύ καλές μονάδες (Χακίμι, Σαϊμπάρι, Μπόνου, Ουναΐ, Ντίαζ κ.ά.) αλλά έχει και οργανωμένο παιχνίδι: ειδικά στο πρώτο ημίχρονο ήταν εντυπωσιακό. Ο Αντσελότι έκανε δύο αλλαγές στο ημίχρονο και δύο πριν το ματς φτάσει στη μία ώρα, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν μόνο να σταματήσει την επίθεση του Μαρόκου.
Σίγουρα δεν θα ξεκινήσει με την ίδια ενδεκάδα εναντίον της Αϊτής – οι Βραζιλιάνοι δημοσιογράφοι γράφουν ότι ήρθε η ώρα για κάποιες ριζικές αλλαγές. Και μετά διαβάζεις ότι όλοι περιμένουν τον Νεϊμάρ και αναρωτιέσαι πώς γίνεται η Σελεσάο να βρίσκεται ανάμεσα στα φαβορί για τον τίτλο…