Βουτιά στο παρελθόν: τα χρόνια της δεκαετίας του ’70 ήταν που οι πρώτες έγχρωμες τηλεοράσεις έκαναν την εμφάνισή τους. Νωρίτερα οι δέκτες έπαιζαν σε ασπρόμαυρο φόντο αλλά ακόμη κι έτσι, το πόσο δεξιοτέχνης ήταν ένας ποδοσφαιριστής φαινόταν με τρόπο πασιφανή και αμέσως γοήτευε το κοινό. Κι όταν το χρώμα… βοηθούσε παραπάνω, το Παγκόσμιο Κύπελλο γινόταν ένα δέλεαρ για το καλοκαίρι που όμοιό του δεν υπήρχε.
Χωρίς Διαδίκτυο και δίχως την πληροφορία να έρχεται σε χρόνο ελάχιστο, οι «ήρωες των Μουντιάλ» ήταν άγνωστοι και έπαιρναν μυθικές διαστάσεις στα μάτια όλων. Το πού αγωνίζονταν ήταν το ένα. Το πόσο ικανοί έδειχναν, το άλλο. Και βέβαια, όποια ομάδα φλέρταρε αργότερα προκειμένου να αποκτήσει έναν παίκτη με συμμετοχή στην κορυφαία διοργάνωση, αυτό έμοιαζε με δυνατή είδηση. Παίκτη από Μουντιάλ δεν παίρνεις πάντα!
Και μετά ήρθε το κύμα της δημοσιότητας. Ολοι ανέβηκαν πάνω. Το ανά τετραετία καλοκαιρινό ραντεβού απέκτησε άλλη διάσταση, πάντα έδινε το έναυσμα για συζητήσεις ατέρμονες ενώ το ’22 διεξήχθη και χειμώνα για να αντιμετωπιστούν οι υψηλές θερμοκρατίες στο Κατάρ. Εχασε την αίγλη του; Οχι, αν και ουδείς μπορεί να το πει με βεβαιότητα. Αλλά οι αστέρες αντέχουν και μολονότι ορισμένοι έχουν πατήσει τα 40, όπως ο «πολύς» Ρονάλντο, πρώτους πρώτους θα τους απολαύσουμε στο παλκοσένικο του ποδοσφαίρου.
Τι περιμένουμε; Κάτι που θα εξιτάρει το κοινό. Θα εξάψει την περιέργειά του, αυτή που βρίσκεται σε χειμερία νάρκη. Ισως να είναι αυτό το άγνωστο του εφετινού Μουντιάλ. Με τις 48 ομάδες και τα συνολικά 104 παιχνίδια. Θα δούμε σκορ εντυπωσιακά στους ομίλους; Πρόκειται να ξεπεταχθεί από το πουθενά μια ομάδα που θα μας κλείσει το μάτι και θα την ακολουθήσουμε με τη δίψα πως θα κάνει την έκπληξη; Και βέβαια, ποιους παίκτες θα γνωρίσουμε όπως εκείνα τα αθώα χρόνια που ελάχιστους παίκτες παρακολουθούσαμε κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής σεζόν;
Ελάτε τώρα… Από το Πράσινο Ακρωτήρι γνωρίζουμε μόνο τον Μπατίστα – ο Ντανιέλ ήταν που έδρεψε δάφνες στην Ελλάδα. Το Κονγκό έχει πληθυσμό σχεδόν 113 εκατ. κατοίκων αλλά από ποδόσφαιρο, μάλλον ας μη γίνει ακόμη ξεκάθαρη κουβέντα.
Το Ουζμπεκιστάν το ακούσαμε το 2008 όταν πήγε για τα τελευταία ένσημα στην καριέρα ο Ριβάλντο. Το Κουρασάο, αλίμονο αν ποτέ είχε τη δυνατότητα να εμφανιστεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο, η Ιορδανία ισοδυναμεί με μυστήριο και η Αϊτή επιστρέφει μετά 52 χρόνια.
Η (ποδοσφαιρική) λίμνη μεγάλωσε. Το Παγκόσμιο Κύπελλο γιγαντώθηκε. Το ενδιαφέρον του κοινού επίσης. Τα τηλεοπτικά δικαιώματα εκτοξεύτηκαν όπως και τα κέρδη. Και οι πολιτικοί, ο Τραμπ που κάποιο σόου θα δώσει, είναι πάντα εδώ με στόχο να «κλέψουν» λίγες εικόνες και να κερδίσουν από ένα γεγονός που παραμένει πάντα λαϊκό και αφορά πλατιά μάζα ανθρώπων.