«Το One Nation φαίνεται να εξελίσσεται σε κάτι περισσότερο από ένα πολιτικό κόμμα: σε ένα αυστραλιανό αντικουλτούρικο κίνημα».
Με αυτή τη διαπίστωση ο αρθρογράφος της The Age, Peter Hartcher, επιχειρεί να εξηγήσει την εντυπωσιακή άνοδο του κόμματος της Pauline Hanson στις δημοσκοπήσεις.
Παρότι το One Nation προβάλλει προτάσεις όπως η κατάργηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στην μπίρα που πωλείται σε χώρους εστίασης και η δυνατότητα φορολογικού διαμοιρασμού εισοδήματος μεταξύ συζύγων, ο Hartcher υποστηρίζει ότι οι πολιτικές του δεν είναι ολοκληρωμένες, συνεκτικές ή κοστολογημένες. Κατά την άποψή του, η πραγματική δύναμη του κόμματος δεν βρίσκεται στις πολιτικές του προτάσεις αλλά στη γενικότερη στάση του.
Το One Nation δεν στρέφεται μόνο κατά του πολιτικού κατεστημένου και των ελίτ, αλλά απορρίπτει συνολικά τη μετριοπαθή κοινωνική και πολιτισμική συναίνεση. Οι θέσεις του κατά της μετανάστευσης, υπέρ της οπλοκατοχής και κατά των αμβλώσεων το τοποθετούν εκτός του παραδοσιακού δικομματικού πλαισίου. Παράλληλα, η Pauline Hanson έχει οικοδομήσει την πολιτική της ταυτότητα πάνω στη σύγκρουση και την πρόκληση, ενώ το κόμμα της έχει συνδεθεί διαχρονικά με λαϊκιστικές και εθνοκεντρικές θέσεις.
Παρά τις πολυάριθμες αντιπαραθέσεις και τις κατηγορίες για ρατσιστική ρητορική κατά τη διάρκεια της τριακονταετούς πολιτικής της πορείας, η Hanson εξακολουθεί να προβάλλεται ως πολιτική «αουτσάιντερ» και θύμα του συστήματος. Η μακρόχρονη συνήθειά της να λέει όσα άλλοι πολιτικοί αποφεύγουν φαίνεται να την έχει καταστήσει σχεδόν άτρωτη απέναντι στην κριτική.
Ο νέος βουλευτής του One Nation, David Farley, υποστήριξε ότι η εκλογική βάση του κόμματος αποτελείται από Αυστραλούς που βιώνουν οικονομική «απόγνωση» και αγωνίζονται καθημερινά για την επιβίωσή τους. Με το αυξημένο κόστος ζωής να πιέζει τα νοικοκυριά και την εμπιστοσύνη προς τα μεγάλα κόμματα να υποχωρεί, η στήριξη προς το One Nation φαίνεται να διευρύνεται.
Ο ερευνητής Δρ Jordan McSwiney από το Centre for Deliberative Democracy του Canberra University σημειώνει ότι η Hanson έχει μετατραπεί από μία από τις λιγότερο δημοφιλείς πολιτικούς της χώρας σε μία από τις πιο ευνοϊκά αντιμετωπιζόμενες προσωπικότητες της αυστραλιανής πολιτικής σκηνής. Κατά τον ίδιο, η οργή των πολιτών ενδέχεται να έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο ώστε σκάνδαλα και λάθη να μην επηρεάζουν πλέον την πολιτική απήχηση.
Ως παράδειγμα αναφέρει πρόσφατη συνέντευξη της Hanson, στην οποία δήλωσε ότι δεν μπορεί να σκεφτεί κανένα λάθος που να έχει κάνει ο Ντόναλντ Τραμπ ως πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Παρά τις επιπτώσεις των αμερικανικών δασμών στον αυστραλιανό χάλυβα και αλουμίνιο, η τοποθέτησή της δεν προκάλεσε ιδιαίτερο πολιτικό κόστος.
Παρόμοια ήταν και η αντίδραση όταν η Hanson παραδέχθηκε ότι το κόμμα δυσκολεύεται να αποτρέψει τη διείσδυση ακραίων στοιχείων στις τάξεις του. Αντίστοιχα, ο Barnaby Joyce αναγκάστηκε να ανασκευάσει δημόσια λανθασμένο ισχυρισμό του για πολιτική του One Nation, χωρίς να υπάρξουν σημαντικές συνέπειες.
Την ίδια περίοδο, η εφημερίδα The Guardian αποκάλυψε οικονομικές και διοικητικές παρατυπίες στο παράρτημα του κόμματος στο Κουίνσλαντ, με περιουσιακά στοιχεία άνω του ενός εκατομμυρίου δολαρίων να εμφανίζονται ως αγνοούμενα ή χωρίς αξία και με ετήσιες εκθέσεις να μην έχουν υποβληθεί από το 2022. Παρά τον χαρακτηρισμό της υπόθεσης ως «πρόχειρης και αντιεπαγγελματικής» από τον καθηγητή Matthew Pinnuck του University of Melbourne, η υπόθεση δεν φαίνεται να επηρέασε τη δημοτικότητα του κόμματος.
Αντίθετα, δημοσκόπηση της Newspoll κατέγραψε το One Nation στο ιστορικά υψηλό ποσοστό του 31%, ξεπερνώντας τόσο τον Συνασπισμό όσο και τους Εργατικούς. Παράλληλα, το κόμμα αξιοποίησε επικοινωνιακά καμπάνια του Εργατικού Κόμματος με στόχο να το πλήξει, απαντώντας με τη δική του εκστρατεία «Fire the liar» κατά του πρωθυπουργού της Αυστραλίας, Anthony Albanese και προσελκύοντας μεγάλη δημοσιότητα.
Η Hanson συνεχίζει επίσης να αξιοποιεί αποτελεσματικά την εικόνα του θύματος, αναφερόμενη συχνά στη φυλάκισή της το 2003 για εκλογική απάτη, καταδίκη που αργότερα ακυρώθηκε. Παρότι σήμερα διαθέτει ισχυρή πολιτική επιρροή και σημαντική οικονομική υποστήριξη, μεταξύ άλλων από τη Gina Rinehart, εξακολουθεί να παρουσιάζεται ως αντίπαλος των ελίτ.
Το μεγάλο παράδοξο, καταλήγει ο Hartcher, είναι ότι η Hanson εμφανίζεται ως εκπρόσωπος των απλών πολιτών και πολέμιος του πολιτικού κατεστημένου, ενώ ταυτόχρονα είναι επί δεκαετίες γερουσιαστής, αρχηγός κόμματος και επαγγελματίας πολιτικός. Παρ’ όλα αυτά, η αυξανόμενη απήχησή της δείχνει ότι για πολλούς Αυστραλούς το One Nation λειτουργεί πλέον ως όχημα συνολικής αμφισβήτησης του πολιτικού συστήματος. Το ερώτημα είναι αν αυτή η μετατόπιση των ψηφοφόρων θα αποδειχθεί μόνιμη ή προσωρινή μέχρι τις επόμενες εκλογές.
The post Όπως ο Τραμπ, έτσι και η άνοδος της Hanson ξεπερνά την πολιτική – γι’ αυτό θα είναι δύσκολο να ανακοπεί appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.